IV SA/Wr 703/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska-Ilków (spr) Sędziowie Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j. Dz.U. Nr z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), odmówił przyjęcia odwołania złożonego przez sierż.szt. J. C. od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. Ś. z dnia [...]r. ze względu na to, że zostało ono wniesione po terminie. W motywach rozstrzygnięcia podał, iż w dniu [...]r. Komendant Powiatowy Policji w Z. Ś. wydał orzeczenie nr [...] o uznaniu sierż.szt. J. C. winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Powyższe orzeczenie zostało doręczone obwinionemu w dniu [...]r., co potwierdził składając na nim własnoręczny podpis. Od dnia [...]r. rozpoczął się więc bieg siedmiodniowego terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z zawartym w orzeczeniu pouczeniem obwinionemu przysługiwało prawo złożenia odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w Z. Ś.. W dniu [...]r., wbrew treści pouczenia, sierż. szt. J. C. osobiście złożył odwołanie (datowane na dzień [...]r.) w sekretariacie Komendanta Komisariatu Policji w K. Z.. Odwołanie do Komendanta Powiatowego Policji w Z. Ś. wpłynęło w dniu [...]r., a więc 1 dzień po terminie. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J.C. zarzucił, że narusza ono art. 135 k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji poprzez bezzasadne uznanie, że odwołanie od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w Z. Ś. nr [...] z dnia [...]r. wniesione zostało z naruszeniem terminu, w związku z czym wniósł o jego uchylenie w całości. Skarżący podniósł, że odwołanie wniósł w ostatnim dniu ustawowego terminu przewidzianego do jego wniesienia, tj. w dniu [...]r., z zachowaniem obowiązującej drogi służbowej, tzn. złożył je w sekretariacie Komisariatu Policji w K. Z.. Tak więc, jak wskazał, uznać należy, iż odwołanie zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd administracyjny nie może oprzeć tej kontroli o kryterium słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), określającym zakres kognicji sądu administracyjnego, przedmiotem zaskarżenia do sądu mogą być m. in. wskazane w tym przepisie postanowienia. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. Nr [...], którym odmówił przyjęcia odwołania założonego przez skarżącego od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w Z. Ś. z dnia [...]r. w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 135k ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. W myśl ust. 2 tego artykułu odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji. Z kolei wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (ust. 3). Niewątpliwym jest, że w niniejszej sprawie organem I instancji jest Komendant Powiatowy Policji w Z. Ś., zaś wyższym przełożonym dyscyplinarnym, o którym mówi przepis, Komendant Wojewódzki Policji we W.. Bezspornym jest również to, że odwołanie od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji skarżący złożył drogą służbową w dniu [...]r., tj. z zachowaniem siedmiodniowego terminu, do Komendanta Komisariatu Policji w K. Z., co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Zauważyć jednakże należy, iż w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji znajduje się przepis, który stanowi, że "w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. (...)" (art. 135p ust. 1). W art. 125 Kodeksu postępowania karnego mowa jest o tym, że pismo omyłkowo wniesione przed upływem terminu do niewłaściwego sądu, prokuratora, organu Policji albo innego organu postępowania przygotowawczego uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. W rozważanej sprawie, po odpowiednim zastosowaniu powyższego przepisu do sytuacji skarżącego Sąd uznał, iż jednostki, o których przepis ten mówi należy potraktować sensu largo i przyjąć na korzyść strony skarżącej, że organem Policji w jego rozumieniu będzie również Komendant Komisariatu Policji w K. Z.. Tak więc stwierdzić należy, iż wniesione przez J. C. odwołanie zostało złożone z zachowaniem terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Na marginesie dodać trzeba, że skoro w postanowieniu z dnia 23 grudnia 1997r. sygn. akt II AKz 141/97 (OSA 1998/7-8/40), pozostającym aktualnym na tle obecnej regulacji prawnej, Sąd Apelacyjny w Katowicach wyraził pogląd, że przepis art. 110 kpk (obecnie w zmienionej wersji art. 125 kpk) w żadnej mierze nie ogranicza możliwości skorzystania z zawartych w nim uprawnień jedynie do osób nieobeznanych z prawem, a dotyczy także prokuratora (...), który przed upływem terminu omyłkowo skierował pismo procesowe do niewłaściwego sądu, utwierdza on tylko w przekonaniu, iż skarżący, jako osoba nieobeznania z prawem nie powinien ponieść ujemnych konsekwencji z powodu wniesienia odwołania do niewłaściwego organu. Tym bardziej, że czynności tej dokonał w przewidzianym do tego terminie. Wobec powyższego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a wystąpiły przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.