IV SA/Wr 712/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie sędzia WSA Lidia Serwiniowska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego oddala skargę w całości. Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z dnia 27 luty 2013 r., poz. 267-ze zmianami), art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z dnia 10 czerwca 2013 r., poz. 667 - ze zmianami) w związku z art. 88, art. 94 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z dnia 16 marca 2015 r., poz. 355), § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (tekst jednolity Dz. U. z dnia 3 października 2013 r., poz. 1170 - ze zmianami) oraz § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (tekst jednolity: Dz. U. z dnia 31 lipca 2013 r., poz. 864 - ze zmianami) po rozpatrzeniu odwołania rencisty policyjnego J. D. od decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. wydanej przez Komendanta Powiatowego Policji w L. w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podano, że J. D. jako funkcjonariusz Policji pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości należnej policjantowi nie posiadającemu rodziny na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w L. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku Komendanta Powiatowego Policji w L. zainteresowany został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 lipca 2009 roku, w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. Od dnia 1 sierpnia 2009 r. został rencistą policyjnym. Komendant Powiatowy Policji w L. w dniu [...] sierpnia 2009 roku wydał decyzję Nr [...], w której orzekł o wygaśnięciu własnej decyzji Nr [...] w sprawie przyznania J. D. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jako bezprzedmiotowej (od dnia 12 maja 2005 roku emeryci i renciści policyjni utracili prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego). Decyzja ta stała się prawomocna i ostateczna. Pismem z dnia 20 listopada 2014 r. J. D. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w L. o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, na podstawie art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U z dnia 10 czerwca 2013 r., poz. 667 - ze zmianami). Do pisma dołączył umowę deweloperską spisaną w formie aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., z której wynika, że zainteresowany uzyska lokal mieszkalny położony we W. przy ul. [...], składający się z dwóch pokoi o powierzchni mieszkalnej 33,32 m2. Po uzupełnieniu brakujących dokumentów przez J. D. Komendant Powiatowy Policji w L. wydał w dniu [...] czerwca 2015 r. decyzję Nr [...] odmawiającą przyznania mu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego położonego we W. przy ul. [...], uzasadniając, że lokal ten nie znajduje się w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby. Organ I instancji powołując, się na § 3a ust. 2 pkt 1) rozporządzenia MSW i A z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (tekst jednolity Dz. U. z dnia 31 lipca 2013 r., poz. 864-ze zmianami) - "decyzje w sprawach przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwrotu pomocy finansowej wydają w stosunku do emeryta i rencisty policyjnego - organ, o którym mowa w ust. 1, właściwy ze wzglądu na ostatnie miejsce pełnienia przez niego służby" uwzględnił, że ostatnim miejscem pełnienia służby przez wnioskodawcę była Komenda Powiatowa Policji w L. Zatem czas przejazdu z miejscowości W. do miejscowości L. i z powrotem przekracza 2 godziny. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, (...) – "funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, (...) w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy". Równocześnie, na mocy art. 30 powyższej ustawy zapewnia się im pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Przysługujące policjantowi w służbie stałej prawo do lokalu mieszkalnego, w miejscowości, w której pełni służbę, lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, zawarte jest w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, a w art. 88 ust. 4 tej ustawy określono definicję "miejscowości pobliskiej". Zgodnie z art. 94 ust. 1 ww. ustawy policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Tryb postępowania oraz szczegółowe zasady przyznawania, cofania oraz zwracania pomocy finansowej, o której mowa w ww. art. 94 ust. 1 określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (tekst jednolity, Dz. U. z dnia 31 lipca 2013 r., poz. 864 - ze zmianami). W § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia określono jakie do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające fakt ubiegania się przez policjanta lub jego małżonka pozostającego z nim we wspólności majątkowej o lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny w miejscowości pełnienia służby łub w miejscowości pobliskiej. Komendant Powiatowy Policji w L. uwzględnił fakt, że ostatnim miejscem pełnienia służby rencisty policyjnego J. D. była Komenda Powiatowa Policji w L., a do przyznania emerytom i rencistom policyjnym pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stosuje się przepisy przewidziane dla funkcjonariuszy. Uznał, że skoro czynnym funkcjonariuszom przysługuje pomoc jedynie na uzyskanie lokalu mieszkalnego łub domu w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (§ 3 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów), to zasada powyższa znajduje zastosowanie również w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych. Zainteresowany na powyższą decyzję wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. uzasadniając, że została wydana z naruszeniem prawa i domaga się jej uchylenia. Komendant Wojewódzki Policji we W. rozpoznając odwołanie powołał treść art. 29 i 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Stwierdził, że odesłanie przewidziane w art. 30 oznacza, że zarówno warunki na jakich przyznawane są te uprawnienia, jak i procedury według których należy się o nie ubiegać zostały uregulowane w przepisach dotyczących funkcjonariuszy Policji tj. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Oznacza to, że przesłanki udzielenia pomocy finansowej emerytowi i renciście policyjnemu są takie same jak funkcjonariuszowi w służbie czynnej. W art. 94 ust. 1 ustawy o Policji zostało uregulowane prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, zgodnie z którym policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Prawo do pomocy finansowej związane jest z regulacją zawartą w art. 88 ust. 1 powołanej ustawy o Policji, który stanowi "policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Realizacją tego podstawowego prawa: prawa do lokalu mieszkalnego jest prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Art. 94 ust. 1 powołanej ustawy o Policji jest umieszczony w systematyce ustawy o Policji w Rozdziale 8 "Mieszkania funkcjonariuszy Policji", co oznacza, że dokonując ustalenia przesłanek prawa do pomocy finansowej, należy dokonać wykładni w oparciu o regulację prawa podstawowego: prawa do lokalu, który stanowi o prawie do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której policjant pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, przy czym w art. 88 ust. 4 zawarta jest definicja miejscowości pobliskiej. Zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji "miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe"" Dalej wskazał, że na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy o Policji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 17 października 2001 r. rozporządzenie w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów. W § 3 ust. 1 i ust. 2 ww. rozporządzenia wskazano, że pomoc finansową przyznaje się na wniosek policjanta, wzór wniosku o przyznanie tej pomocy określa załącznik do rozporządzenia. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające fakt ubiegania się przez policjanta lub jego małżonka pozostającego z nim we wspólności majątkowej o lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Zgodnie z § 3a ust. 2 pkt 1 wspomnianego rozporządzenia "decyzje w sprawach przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwrotu pomocy finansowej wydają: w stosunku do emeryta i rencisty policyjnego - organ, o którym mowa w ust. 1, właściwy ze wzglądu na ostatnie miejsce pełnienia przez niego służby". Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazał, że jak wynika z dokumentów J. D. od dnia 01 sierpnia 2009 r. został rencistą policyjnym, a ostatnim miejscem pełnienia przez niego służby była Komenda Powiatowa Policji w L. Zatem lokal mieszkalny położony we W. przy ul. [...] na uzyskanie którego zainteresowany wystąpił o przyznanie pomocy finansowej nie jest położony w miejscowości pobliskiej, gdyż łączny czas przejazdu publicznymi środkami komunikacji z miejscowości W. do miejscowości L. i z powrotem przekracza dwie godziny. Uwzględniając zaś stan faktyczny i prawny w sprawie, stwierdził, że zaistniała przesłanka wyłączająca prawo J. D. - rencisty policyjnego do lokalu mieszkalnego, gdyż zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji "policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub i miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych", a w art. 29 wspomnianej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, (...) wskazano, że do ustalenia prawa emerytów i rencistów policyjnych do lokalu stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Skoro zainteresowany nie mógłby skutecznie ubiegać się o przydział lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r o Policji, to nie może również przysługiwać mu prawo do uzyskania pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 tejże ustawy, albowiem jak wcześniej wspomniano jest ona formą zastępczą prawa do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze. Skargę na powyższą decyzję złożył J. D. Wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że jest ona niezgodna z prawem jak również w jego ocenie sfałszowana. Zarzucił, że "po pierwsze korupcja nadal kwitnie a mianowicie w decyzji jest ewidentne kłamstwo, ponieważ ubiegałem się o lokal mieszkalny. Po drugie Komendant (...) uznał, że skoro czynnym funkcjonariuszom przysługuje pomoc jedynie na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, to zasada powyższa znajduje zastosowanie również w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych. Nie można sobie stosować przepisów prawa według swojego uznania co ma miejsce w powyższej sprawie". Dalej zarzucił, że w piśmie organu I instancji z dnia 9 kwietnia 2015 r. "są banialuki", a mianowicie stwierdził, że to iż może skorzystać z pomocy finansowej na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy nie jest jednoznaczne, że jest nadal czynnym funkcjonariuszem Policji, a ponadto wezwał o dostarczenie rozkładu jazdy w obie strony środkami publicznego transportu zbiorowego licząc od stacji położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji położonej najbliżej miejsca pełnienia służby obowiązującego w dniu złożenia wniosku. Stwierdził, że od tego dnia już nie jest w służbie od 5 lat. Stwierdził też, że według niego są łamane wszelkie zasady Konstytucji RP i gwałcone elementarne prawa człowieka. Podał także iż nie rozpoznano zagadnienia wstępnego, "a już w mig wydano nawet decyzję w II instancji". Stwierdził, że rządzi sitwa i korupcja. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu podstawowym przepisem, który nadaje kierunek rozstrzygnięcia jest art. 30 i 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 667). Art. 29 ust. 1 stanowi, że Funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra spraw wewnętrznych (...) w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia z służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Art. 30 zaś stanowi: emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkalnym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca odmiennie uregulował zasady według których renciści i emeryci policyjni mogą ubiegać się o prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra spraw wewnętrznych oraz wówczas gdy zapewnia się im pomoc w budownictwie mieszkaniowym. W pierwszym przypadku mieszkanie przysługuje w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby oraz do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Jeżeli idzie o zapewnienie pomocy w budownictwie mieszkaniowym – a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, zapewnia się pomoc na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Czyli w pierwszym przypadku stosujemy przepisy dotyczące funkcjonariuszy odpowiednio, w drugim wprost. Takie rozumienie przez skład orzekający powołanych przepisów nie pozwala podzielić stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie II SA/Po 462/11 z dnia 24 sierpnia 2011 r., który to przyjął, że do udzielenia pomocy finansowej na zakup mieszkania przez emerytów i rencistów policyjnych należy stosować odpowiednio przepisy dotyczące funkcjonariuszy. Wyjaśnienie w sposób wskazany wyżej tej kwestii pozwala po pierwsze na stwierdzenie, że zarzuty skargi w tej materii są nieuzasadnione, a po drugie, że do omawianego wniosku skarżącego mają zastosowanie przepisy rozdziału 8 ustawy o Policji – Mieszkania funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z art. 88 ust. 1 Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Definicję miejscowości pobliskiej zawiera ust. 4 powołanego przepisu. Stanowi on, że miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1 jest miejscowość, z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy łącznie z przesiadkami nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe. Skarżący ubiega się o pomoc finansową na zakup lokalu mieszkalnego. Takie uprawnienie przysługuje policjantowi lub emerytowi policyjnemu pod warunkiem wypełnienia przesłanek również z art. 94 § 1 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że policjantowi który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto pogląd, że realizacją podstawowego prawa – do mieszkania jest prawo do pomocy finansowej. Wynika to zresztą z brzmienia art. 94 ust. 1. Zatem osoba, która ubiega się o pomoc finansową na zakup lokalu mieszkalnego musi spełniać warunki z art. 88 ustawy o Policji. W ocenie Sądu powyższe stwierdzenie znajduje również uzasadnienie i w tym że ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) nie zawiera dodatkowo innych uregulowań dotyczących zasad przydzielenia mieszkań (poza wymogami w art. 29 i art. 30) ani też odrębnych rozporządzeń w tych sprawach. Obowiązuje bowiem w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych wymienione na wstępie rozporządzenie MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych (...) oraz rozporządzenie MSWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów. Stan faktyczny co do istotnych przesłanek będących podstawą wydania decyzji jest niesporny. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Komendant Powiatowy Policji w L. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 lipca 2009 r. w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. Skarżący był policjantem w służbie stałej, jest rencistą policyjnym od 1 sierpnia 2009 r. Ostatnim miejscem służby zainteresowanego był L. Jako funkcjonariusz Policji pobierał równoważnik pieniężny na brak lokalu mieszkalnego. Lokal mieszkalny, który zakupił skarżący i na który domaga się dofinansowania położony jest we W. przy ul. [...]. Niesporne jest również i to, że odległość pomiędzy W., a miejscem ostatniej służby skarżącego czyli L. jest taka (L.-W.), że przekracza 2 godziny jazdy. W aktach sprawy administracyjnej znajdują się rozkłady jazdy, które potwierdzają powyższą okoliczność. Skarżący nie kwestionował zresztą powyższych ustaleń. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że miejscowość (W.), w której znajduje się mieszkanie, które nabył skarżący nie jest miejscowością pobliską (w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji). W tych okolicznościach z uwagi na treść art. 94 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 i 4 ustawy o Policji nie przysługuje skarżącemu prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W tych okolicznościach zaskarżone decyzje należy uznać za prawidłowe. Odpowiadając na dalsze zarzuty skargi Sąd zauważa, że zarzut nie rozpoznania przez organ zagadnienia wstępnego nie został w skardze rozwinięty. Jednakże Sąd domyśla się iż dotyczy on wniosku skarżącego z dnia 27 lutego 2015 r. o przeniesienie służbowe z ostatniego miejsca pełnienia służby – L. do W. Jednocześnie zauważa, że w tej sprawie skarżący otrzymał pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 31 marca 20115 r. Jeżeli skarżący uważa, że jego wniosek nie został rozpoznany lub niewłaściwie rozpoznany może ewentualnie toczyć w tej sprawie dalsze postępowanie. Jednakże nie ma on związku z niniejszą sprawą. Obecny stan faktyczny jest taki, że ostatnim miejscem pełnienia służby przez skarżącego był L. Organy i Sąd orzekły mając na uwadze zastany stan faktyczny. Sąd dodatkowo zaznacza, że pozostałe zarzuty skargi – dotyczące funkcjonowania policji nie mogły stanowić podstawy do rozpoznania niniejszej sprawy. Nieprawidłowości na które wskazuje skarżący, mogą rozstrzygać organy ścigania, które o ile takie uchybienia istnieją skarżący powinien powiadomić. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.