IV SA/Wr 713/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza P. Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w P., na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.), dalej ustawa, § 2, § 3, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., przyznał G. W., dalej skarżąca, dodatek mieszkaniowy w kwocie 180,53 zł miesięcznie, w tym ryczałt na zakup opału w wysokości 4,35 zł, płatny w okresie od dnia 1 września 2012 r. do dnia 28 lutego 2013 r. Od niniejszego rozstrzygnięcia skarżąca złożyła w ustawowym terminie odwołanie, w którym wskazała, że organ bezzasadnie wliczył do dochodu trzyosobowego gospodarstwa domowego składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu 16 sierpnia 2012 r. skarżąca wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wskazał, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Wskazał, że jak wynika z treści art. 5 ust. 5 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni użytkowej o więcej niż 30 % bądź o 50 % pod warunkiem jednak, że powierzchnia pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 % powierzchni użytkowej tego lokalu. Dodał, że uprawnienie do otrzymania dodatku mieszkaniowego ustawodawca uzależnił również od wysokości dochodu przypadającego na członka gospodarstwa domowego, wskazując w treści art. 3 ust. 1 ustawy, że świadczenie przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8, określając jednocześnie w treści art. 6 ust. 1, że dla potrzeb obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości odpowiednio: - 15 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; - 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4 osobowym; - 10 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca jest uprawniona do otrzymania dodatku mieszkaniowego jedynie w sytuacji, gdy spełnia łącznie wszystkie wskazane powyżej warunki. Jak wynika z treści art. 6 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego a określoną kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3. Jeżeli jednak powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, wówczas - zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy - dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy pomiędzy wydatkami za ten lokal o odpowiednią kwotą określoną w ust. 1 pkt 1-3. Regulując kwestię ustalenia wysokości wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową lokalu, w sytuacji, gdy wnioskodawca jest najemcą lokalu mieszkalnego, ustawodawca w treści przepisu § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, określając rodzaje wydatków, stanowiących podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego, wskazał czynsz albo inne opłaty za używanie lokalu oraz opłaty za energię cieplną wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych. Jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego, zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy, zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji, gdy lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, instalację ciepłej wody lub instalację gazu przewodowego ustalony zostaje - w oparciu o treść § 3 rozporządzenia - ryczałt na zakup opału. W wyniku analizy akt niniejszej sprawy ustalono, że skarżąca jest najemcą lokalu mieszkalnego o powierzchni 37,70 m², który nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy. W zajmowanym lokalu skarżąca zamieszkuje z dwojgiem dzieci. Mieszkanie nie jest wyposażone w instalację gazu. Z akt sprawy wynika, że dochodem trzyosobowego gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego było wynagrodzenie za pracę dorywczą skarżącej w kwocie 70 zł, składka zdrowotna w wysokości 166,05 zł, zasiłki rodzinne na dwoje dzieci w łącznej wysokości 567 zł oraz świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego w kwocie 3.000 zł. Uwzględniając powyższe przyjęto, że średni miesięczny dochód trzyosobowego gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wyniósł 1.267,68 zł (w przeliczeniu na członka gospodarstwa domowego wyniósł 422,56 zł miesięcznie). Z uwagi, że zajmowany przez skarżącą lokal mieszkalny nie wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, organ odwoławczy ustalił wysokość wydatków na lokal mieszkalny w oparciu o powołany przepis art. 6 ust. 6 ustawy. Wskazał, że ponoszony przez skarżącą czynsz w miesiącu sierpniu 2012 r. wyniósł 358,15 zł. Z uwagi, że lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącą nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy, wskazano, że wydatki dla lokalu o powierzchni i standardzie porównywalnym do zajmowanego przez skarżącą gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy - wynoszą 220,54 zł. Ponieważ ponoszone opłaty za używanie lokalu ponoszone są wyższe od wydatków dla lokalu wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego gminy o powierzchni i standardzie porównywalnym do zajmowanego przez skarżącą (220,54 zł), dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego, uwzględniono wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, w kwocie 220,54 zł. Organ odwoławczy podał, że podstawę ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego stanowią wydatki z miesiąca złożenia wniosku, do obliczenia wnioskowanego świadczenia należało przyjąć - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia - wydatki poniesione przez skarżącą, t. j. opłaty za energię cieplną (28,29 zł), wodę oraz odbiór nieczystości płynnych (53,14 zł), odbiór nieczystości stałych (22,65 zł) oraz wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy (220,54 zł), w łącznej kwocie 324,63 zł. Przewidziana przez ustawodawcę w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu dla 3 osób wynosi 45 m². Ponieważ powierzchnia zajmowanego przez skarżącą lokalu mieszkalnego (37,70 m²) nie przekracza normatywnej powierzchni użytkowej (45 m²), dla potrzeb obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęto wysokość faktycznych wydatków przypadających na powierzchnię użytkową lokalu w wysokości 324,63 zł. Wskazał, że lokal nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, zatem ustalono również, zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia, ryczałt na zakup opału w wysokości równowartości 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę (14 kWh x 0,5732 zł = 8,02 zł). Mając na uwadze powyższe obliczenia, stwierdził zatem, że łączna kwota wydatków poniesionych przez skarżącą na utrzymanie zajmowanego lokalu mieszkalnego w miesiącu sierpniu 2012 r. wyniosła 332,65 zł (324,63 zł + 8,02 zł). W myśl przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy, w przypadku trzyosobowego gospodarstwa domowego wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek, w wysokości 12 % dochodów gospodarstwa domowego. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy przyjął, że skarżąca we własnym zakresie zobowiązana jest do partycypowania w kosztach eksploatacji mieszkania, przeznaczając na jego utrzymanie kwotę 152,12 zł (1.267,68 zł x 12 %). Mając na uwadze treść powołanego powyżej art. 6 ust. 9 ustawy uznał zatem, że w niniejszej sprawie dodatek mieszkaniowy wyniósł 180,53 zł (332,65 zł - 152,12 zł), w tym ryczałt na zakup opału wyniósł 4,35 zł. Ustosunkowując się do argumentów odwołania organ odwoławczy wskazał, że brak było podstaw do uwzględnienia przy obliczeniu wysokości należnego dodatku mieszkaniowego, dochodu gospodarstwa domowego pomniejszonego o składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Wskazał, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 3 ust. 3 ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Wskazał, że w zdaniu drugim powołanego przepisu art. 3 ust. 3 ustawy enumeratywnie wymienione wyłączenia określonych świadczeń, które nie są zaliczane do dochodu, stanowią zamknięty katalog. Z uwagi na to, że składka zdrowotna nie została w powołanym przepisie wskazana, brak jest podstaw do jej wyłączenia z dochodu trzyosobowego gospodarstwa domowego. Podał, że stanowisko takie prezentowane jest przez sądy administracyjne i przytoczył, że: "przepis art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w sposób wyczerpujący wymienia odliczenia od przychodu, a więc odliczeniu podlegają tylko koszty uzyskania przychodu, składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określone w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, a zatem nie podlega odliczeniu składka na ubezpieczenie zdrowotne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 456/2011). Art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych nie daje możliwości odliczenia od dochodu składki na ubezpieczenie zdrowotne, bowiem nie została ona wymieniona jako składnik dochodu podlegający takiemu odliczeniu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 grudnia 2009 r. II SA/Op 241/2009)". Mając zatem na względzie, że przepisy regulujące problematykę dodatków mieszkaniowych w sposób jednoznaczny określają zasady przyznania dodatku mieszkaniowego, organ odwoławczy wskazał, że brak było podstaw do obliczenia wnioskowanego świadczenia z uwzględnieniem argumentacji odwołania. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wywiedzionej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Podniosła, że organy obu instancji podejmując w sprawie rozstrzygnięcie, bezzasadnie wliczyły do dochodu jej rodziny składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Podniosła, że składki tej nie należy wliczać do dochodu w sytuacji, gdy dotyczy ona osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Wskazała, że przepis art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie do końca jest jasny i urzędnicy nie wiedzą jak go stosować wobec osób znajdujących się w sytuacji analogicznej jak skarżąca. Jej zdaniem, skoro składka na ubezpieczenie zdrowotne jest płacona z budżetu państwa, to dochód osób bezrobotnych bez prawa do zasiłku powinien być naliczany w inny sposób. Uwzględnienie tej składki jako składnika dochodu winno dotyczyć jedynie osób, które osiągają dochód realny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjny (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Na wstępie wskazać należy, że zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.), dalej ustawa, oraz przepisy wydanego w oparciu o delegację zawartą w art. 9 tej ustawy, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817 ze zm.). Krąg uprawnionych do dodatku określa art. 2 ust. 1 ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że dodatek przysługuje osobom posiadającym określony tytuł prawny do lokalu: najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych (pkt 1), osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego (pkt 2), osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych (pkt 3) oraz innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem (pkt 4), a ponadto osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny (pkt 5). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych: " Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r." Wskazać należy, że w myśl art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dochodem są wszelkie przychody, od których odlicza się składniki wyraźnie wyliczone w tym przepisie. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, przepis ten w sposób wyczerpujący wymienia odliczenia od przychodu, a więc odliczeniu podlegają tylko koszty uzyskania przychodu, składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określone w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, a zatem nie podlega odliczeniu składka na ubezpieczenie zdrowotne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r., sygn. akt I SA 1858/03, lex nr 159229, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 1119/07, lex nr 504836, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 172/05, lex nr 886863). Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 1 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 118) kwota najniższej emerytury od dnia 1 marca 2012 r. wynosi 799,18 zł, a zatem 125 % tej kwoty to 998,98 zł. Skarżąca spełnia więc kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy dodatkach mieszkaniowych, bowiem dochód na osobę w trzyosobowym gospodarstwie domowym skarżącej wynosi 422,56 zł miesięcznie. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca jest najemcą lokalu mieszkalnego o powierzchni 37,70 m², który nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy. Mieszkanie nie jest wyposażone w instalację gazu. W zajmowanym lokalu skarżąca zamieszkuje z dwojgiem dzieci. Dochodem trzyosobowego gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego było wynagrodzenie za pracę dorywczą skarżącej w kwocie 70 zł, składka zdrowotna w wysokości 166,05 zł, zasiłki rodzinne na dwoje dzieci w łącznej wysokości 567,00 zł oraz świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego w kwocie 3.000 zł. Uwzględniając powyższe należało przyjąć, że średni miesięczny dochód trzyosobowego gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wyniósł 1.267,68 zł (w przeliczeniu na członka gospodarstwa domowego kwota 422,56 zł miesięcznie). Organ I instancji ustalił, że ponoszony przez skarżącą czynsz w miesiącu sierpniu 2012 r. wyniósł 358,15 zł i wskazano, że wydatki dla lokalu o powierzchni i standardzie porównywalnym do zajmowanego przez skarżącą gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy wynoszą 220,54 zł. Inne wydatki poniesione przez skarżącą to opłaty za energię cieplną w kwocie 28,29 zł, wodę oraz odbiór nieczystości płynnych w kwocie 53,14 zł, odbiór nieczystości stałych w kwocie 22,65 zł. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 45 m² - dla 3 osób. Przez liczbę członków gospodarstwa domowego w rozumieniu powołanego przepisu rozumieć należy liczbę osób wspólnie zamieszkujących i gospodarujących w danym lokalu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy wysokość dodatku stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego (z zastrzeżeniem przepisu ust. 9 art. 6), a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 2-4 osobowym. Zgodnie z ust. 9 art. 6 cytowanej ustawy, jeżeli jednak powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal a odpowiednią kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3 lub w ust. 2 pkt 1-3. Wydatkami, o których mowa, są w myśl ust. 3 art. 6 omawianej ustawy świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Katalog wydatków zawiera przepis art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Stosownie do art. 6 ust. 4a ustawy nie stanowią jednak wydatków, o których mowa w ust. 4, należności poniesione z tytułu ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów oraz opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe. Zgodnie z ust. 6 jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału, stanowiący część dodatku mieszkaniowego (art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Zasady wyliczenia ryczałtu reguluje rozporządzenie w sprawie dodatków mieszkaniowych. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że skoro lokal nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, zatem zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia, ryczałt na zakup opału wynosi 8,02 zł miesięcznie. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz zawartych w niej szczegółowych wyliczeń matematycznych prowadzi do wniosku, że obliczenie dodatku mieszkaniowego w niniejszej sprawie nastąpiło zgodnie z powołanymi przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych i rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych. Mając na uwadze powyższe ustalenia, organy obu instancji zasadnie stwierdziły, że łączna kwota wydatków poniesionych przez skarżącą na utrzymanie zajmowanego lokalu mieszkalnego w miesiącu sierpniu 2012 r. wyniosła 332,65 zł (324,63 zł + 8,02 zł). Prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że w myśl przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy, że skarżąca we własnym zakresie zobowiązana jest do partycypowania w kosztach eksploatacji mieszkania, przeznaczając na jego utrzymanie 152,12 zł (1.267,68 zł x 12 %). Zatem, zasadnie wskazano, że w niniejszej sprawie dodatek mieszkaniowy wyniósł 180,53 zł (332,65 zł - 152,12 zł), w tym ryczałt na zakup opału wyniósł 4,35 zł. Dokonane przez organy obu instancji obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego wskazanej w art. 6 ust. 1 ustawy było zatem prawidłowe. Mając na uwadze powyższe ustalenia za niezasadny uznać należało zarzut zawarty w skardze dotyczący niewłaściwego obliczenia dochodu rodziny skarżącej. W tej sytuacji decyzje zaskarżonej treści uznać należy za prawidłowe. Przeprowadzone przez organy wyliczenie przysługującego skarżącej dodatku mieszkaniowego jest właściwe. Znajduje bowiem w pełni oparcie w obowiązujących w tej mierze przepisach prawa. Dokonane przez organy wyliczenie matematyczne przysługującego skarżącej dodatku mieszkaniowego ustalonego na okres 6 miesięcy począwszy od dnia 1 września 2012 r. i ustalenie tego dodatku na kwotę 180,53 zł miesięcznie w pełni odpowiada prawu. Skarga zatem jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.