IV SA/Wr 713/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika z urzędu adw. A. K. o cofnięcie przyznanego prawa pomocy w sprawie ze skargi G. w. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić wniosek o cofnięcie przyznanego prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r. oddalił skargę na wskazaną w sentencji decyzję. Wyrok ten wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 13 marca 2013 r. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 2 kwietnia 2013 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka we W., pismem z dnia 4 kwietnia 2013 r., wyznaczyła pełnomocnika z urzędu adw. A. K. Pełnomocnik z urzędu, pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r., złożyła wniosek o cofnięcie pomocy prawnej przyznanej z urzędu, z uwagi na brak możliwości działania, ponieważ w sentencji postanowienia przyznającego prawo pomocy nie wskazano, iż została wyznaczona celem rozważenia możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. Z treści tego postanowienia wynika, bowiem, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zgłoszony w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego. Zatem w ocenie pełnomocnik z urzędu postanowienie przyznające prawo pomocy określa zakres działań podejmowanych przez tego pełnomocnika, który obejmuje w niniejszej sprawie jedynie postępowanie sądowe dotyczące skargi na powyższą decyzję, natomiast nie obejmuje dalszych czynności w sprawie tj. czynności po wydaniu wyroku . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści przepisu art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. nr 270; dalej p.p.s.a.) wynika, że przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. O cofnięciu przyznania prawa pomocy orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym (art. 263 p.p.s.a.). Wniosek o cofnięcie prawa pomocy podlega oddaleniu, ponieważ pełnomocnik z urzędu nie wykazała żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 249 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że cofnięcie prawa pomocy może nastąpić, zarówno gdy strona wprowadziła w błąd sąd co do swojej sytuacji majątkowej, rodzinnej czy zdolności płatniczych, jak i wówczas, gdy sytuacja ta oraz zdolności płatnicze ulegną poprawie już po wydaniu postanowienia o przyznaniu prawa pomocy (M. Niezgódka- Medek, Komentarz do art. 249 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX). W świetle powołanego wyżej przepisu art. 249 p.p.s.a. cofnięcia prawa pomocy nie uzasadnia natomiast brak wskazania w sentencji postanowienia przyznającego to prawo zakresu działań podejmowanych przez pełnomocnika z urzędu. Sentencja tego postanowienia określa m. in. imię, nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy (art. 138 w związku z art. 166 p.p.s.a.). Zakres czynności, działań podejmowanych przez pełnomocnika z urzędu w celu udzielenia stronie skarżącej pomocy prawnej nie precyzuje zatem sentencja postanowienia przyznającego prawo pomocy. Prawo pomocy przyznawane jest bowiem stronie w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej, wskazanej w powyższej sentencji, i obejmuje postępowanie przed sądem I i II instancji oraz postępowanie egzekucyjne. W myśl bowiem art. 243 p.p.s.a. prawo to przyznawane jest na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania rozpoznawczego i obejmuje ono również postępowanie egzekucyjne. Powyższe oznacza, że prawo pomocy obejmuje cały tok postępowania sądowego wraz z postępowaniem egzekucyjnym. Zatem może zostać ono przyznane już w toku postępowania rozpoznawczego (art. 243 p.p.s.a.), np. po wydaniu wyroku przez sąd I instancji, co miało miejsce w niniejszej sprawie, i tym samym uprawnia wyznaczonego z urzędu adwokata do podejmowania czynności w celu udzielenia pomocy prawnej, w tym do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej lub opinii o braku podstaw do jej wniesienia. W tej sytuacji wniosek o cofnięcie przyznanego prawa pomocy należało oddalić. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 249 w związku z art. 263 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.