IV SA/Wr 714/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. nr [...] informującego o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy postanawia: oddalić wniosek. W dniu 23 grudnia 2013 r. skarżący [...] złożył wniosek o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 20 grudnia 2013 r. poprzez "zapisanie do protokołu": 1. "Twierdzę, iż: 4 kwietnia 2013 r. pismem adresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniosłem zaskarżenie ukierunkowane na trzy decyzje Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2013 r., a nie 19 września 2013 r. jak to mylnie podał pan sędzia Wyszkowski w swoim sprawozdaniu"; 2. "Twierdzę, iż zgodnie z art. 35 § 3 i § 4 w oparciu o art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego teoretycznie przysługuje mi prawo do wniesienia zażalenia na bezczynności i przewlekłość postępowania administracyjnego przed Kolegium, gdyż zgodnie z wyraźnym przepisem postępowanie odwoławcze powinno się zakończyć w ciągu jednego miesiąca od dnia wpłynięcia odwołania, a w związku z tym przysługuje mi również prawo wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności takiego orzeczenia, postanawiającego przedłużyć po raz kolejny postępowanie zainicjowane moim podaniem z dnia 4 kwietnia 2013 r."; 3. "Twierdzę ponadto, że postanowienie z dnia [...] 2013 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wydano bez podstawy prawnej, gdyż uzasadniono je koniecznością ustalenia faktycznej treści zgłoszonego przez wnioskodawcę żądania. Pomijając fakt, że żądanie było precyzyjne a pismo z dnia 4 kwietnia 2013 r. nie zawierało błędów formalnych, a kolegium i tak pominęło jego żądanie rozpatrzenia w oparciu o art. 156 kpa, to zgodnie z art. 35 § 3 i § 5 w powiązaniu z art. 128 Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje konieczności jego ponownego precyzowania, a podanie wniesione jako odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, a więc co za tym idzie ustawa nie nakłada obowiązku wzywania strony do precyzowania pisma i do wydawania w takich sprawach Postanowień. Postanowienie jest szykaną i manipulacją w sprawie." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 103 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. Sprostowanie oznacza poprawienie, skorygowanie tego, co zostało w protokole zapisane. Może nastąpić przez zmianę określonej treści na inną lub wykreślenie określonego fragmentu. Uzupełnienie natomiast oznacza dodanie jakiejś treści, która nie została uwzględniona. Uzupełnienie czyni protokół zupełnym i kompletnym (B. Dauter, Komentarz do art. 103 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex). Przechodząc do oceny zasadności wniosku skarżącego należy wyjaśnić, że w art. 101 § 1 p.p.s.a. zostały wymienione konieczne elementy, jakie winien zawierać protokół rozprawy. Zgodnie z tym przepisem protokół powinien zawierać: 1) oznaczenie sądu, miejsca i daty posiedzenia, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta, prokuratora, stron, jak również obecnych na posiedzeniu przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz oznaczenie sprawy i wzmiankę co do jawności; 2) przebieg posiedzenia, w szczególności wnioski i twierdzenia stron, wymienienie zarządzeń i orzeczeń wydanych na posiedzeniu oraz stwierdzenie, czy zostały ogłoszone; jeżeli sporządzenie odrębnej sentencji orzeczenia nie jest wymagane, wystarcza zamieszczenie w protokole treści samego rozstrzygnięcia; zamiast podania wniosków i twierdzeń można w protokole powołać się na pisma przygotowawcze; 3) czynności stron mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Protokół podpisują przewodniczący i protokolant (art. 101 § 2 p.p.s.a.). W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że protokół rozprawy nie służy odzwierciedleniu wszystkich oświadczeń i twierdzeń stron wypowiedzianych na rozprawie w dosłownym i szczegółowym ich brzmieniu. Żądanie uzupełnienia protokołu przez podanie w nim wszystkich uwag strony, wypowiadanych na rozprawie nie znajduje uzasadnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1970r., III CRN 323/69, Lex nr 6676, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2009r., I OSK 889/08, postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2011r., I OSK 1706/10, Lex nr 783716, postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2011r., II GZ 185/11, Lex nr 1081667). Wystarczające jest, jeżeli protokół zawiera w sposób zwięzły i czytelny najistotniejsze wypowiedzi, oznaczające wnioski i twierdzenia stron oraz czynności podejmowane na posiedzeniu z udziałem stron w nim uczestniczących (patrz także T. Woś. H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, s. 352, B. Dauter w Komentarzu do art. 103 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex). Treść protokołu z rozprawy z dnia 20 grudnia 2013 r. odpowiada wymogom stawianym w art. 101 § 1 p.p.s.a., jest zupełna i kompletna oraz odzwierciedla przebieg posiedzenia Sądu w tym dniu. Zawarto w nim istotne dla rozstrzygnięcia sprecyzowanie okoliczności faktycznych i dowodów przedstawionych w wypowiedzi skarżącego w przedmiocie uzasadnienia skargi. Pozostałe kwestie stanowiły powtórzenie zarzutów i argumentów zawartych w znajdujących się w aktach sprawy pismach procesowych. W protokole stwierdzono nadto fakt zamknięcia rozprawy i ogłoszenia wyroku przez odczytanie jego sentencji. Bezpośrednio zaś po ogłoszeniu wyroku skarżący opuścił salę rozpraw nie wysłuchawszy uzasadnienia ani pouczenia. Skarżący nie wykazał zatem, że treść protokołu rozprawy nie odzwierciedla przebiegu rozprawy, co uzasadniałoby jego sprostowanie i uzupełnienie we wskazany przez niego sposób. Wbrew twierdzeniom wniosku protokół rozprawy oddaje w pełnym zakresie jej przebieg. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że nie istniały przyczyny uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 103 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.