IV SA/Wr 715/15

Wrocław, dnia 25 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane i zobowiązanie do ich zwrotu postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W., po rozpatrzeniu odwołania M. B. (dalej: skarżący) od decyzji wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa D. przez Zastępcę Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych D. Ośrodka Polityki Społecznej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie uznania świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane i zobowiązania do ich zwrotu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że przesyłka listowa zawierająca powyższą decyzję, adresowana do skarżącego, została podwójnie awizowana: w dniach 25 maja 2015 r. oraz 2 czerwca 2015 r., a następnie zwrócona nadawcy w dniu 10 czerwca 2015 r. Zgodnie z treścią art. 44 § 4 k.p.a., zaskarżona decyzja została więc doręczona skarżącemu w dniu 9 czerwca 2015 r. W dniu 29 września 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem organu, skargę na powyższą decyzję. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę skarżącego z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Pismem z dnia 18 grudnia 2015 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając postanowieniu, że nie uwzględniono okoliczności, że skarga została wniesiona po ustawowym terminie bez winy skarżącego oraz poprzez nieprzywrócenie terminu skarżącemu. Na podstawie zarządzenia z dnia 24 grudnia 2015 r. zwrócono się do skarżącego o wyjaśnienie, czy oprócz skargi w sprawie uznania świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane o sygn. IV SA/Wr 714/15 oraz IV SA/Wr 715/15 wniósł także odrębnym pismem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż w aktach brak tego rodzaju wniosku. Wniosek taki nie wynika również z treści skargi. W odpowiedzi na pismo skarżący poinformował, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie uznania świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane, wynika wprost z treści jego skargi. Jest bowiem zawarty w pierwszym zdaniu, poprzez użycie zwrotu "zwracam się z prośbą o ponowne rozpatrzenia sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 20112 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei, po myśli art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. w dniu 9 czerwca 2015 r. i termin do wniesienia skargi upłynął dnia 9 lipca 2015 r. Skarga została nadana do organu właściwego w dniu 30 września 2015 r., a więc niewątpliwie po upływie terminu do jej złożenia. Przesłanką merytoryczną przywrócenia terminu jest brak zawinienia strony przy jego uchybieniu oraz złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Należy stwierdzić, że Sąd z urzędu nie przywraca uchybionego terminu. Skarżący wbrew swoim twierdzeniom, zawartym w piśmie z dnia 8 stycznia 2016 r., w skardze z dnia 27 września 2015 r. nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Za taki wniosek skarżącego nie można uznać słów: "zwracam się z prośbą o ponowne rozpatrzenia sprawy". W przypadku wniosku o przywrócenie terminu, wniosek winien zostać jednoznacznie wyrażony i uzasadniony. Skarżący winien także uprawdopodobnić przytoczone przez niego okoliczności. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a wniosek taki dopiero zawarł w piśmie z dnia 8 stycznia 2016 r. stanowiącym zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi. W ocenie Sądu, okoliczności podnoszone przez skarżącego nie mogą spowodować podjęcia rozstrzygnięcia o przywróceniu terminu do wniesienia skargi, skarżący bowiem nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję SKO we W. z dnia [...] marca 2015 r., jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których strona nie byłaby w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi. Skarżący podniósł bowiem, że nie wiedział o przesyłce i nie mógł się zapoznać z treścią decyzji z uwagi na fakt, że w tym okresie pracował w N. i przebywał za granicą Polski. Jak wynika jednak z akt administracyjnych sprawy, korespondencja zawierająca zaskarżoną decyzję była wysłana na adres wskazany przez skarżącego i to w jego interesie była aktualizacja tych informacji. Wskazać należy, że przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Wyjazd do pracy i brak zawiadomienia organu o nieobecności w miejscu zamieszkania, jak również niepodjęcie awizowanej przesyłki, pomimo istnienia takiej możliwości, nie stanowią przesłanki wykluczającej winę strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.