IV SA/Wr 722/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 722/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 722/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o środku zaskarżenia doręczono stronie w dniu 6 czerwca 2016 r., co potwierdziła ona własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru . W dniu 8 czerwca 2016 r. wpłynęło pismo skarżącego, skierowane do wszystkich jego spraw zawisłych przed tutejszym Sądem, informujące o tym, że w związku z chorobą i zabiegami operacyjnymi nie może odpowiadać na żadną korespondencję kierowaną z Sądu. Będzie to mógł uczynić dopiero po dniu 2 sierpnia 2016 r. W dniu 14 grudnia 2016 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie z dnia 13 maja 2016 r. z tym m.in. uzasadnieniem, że domagał się przyznania mu prawa pomocy, a nadto, że Sąd z urzędu nie ma świadomości w jak trudnej sytuacji się znajduje. Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2016 r. wezwano skarżącego do oświadczenia jakiego orzeczenia dotyczy jego zażalenie pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi skarżący w dniu 11 stycznia 2017 r. przesłał pismo, w którym stwierdził, że nie rozumie wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wprawdzie strona oznaczyła jako przedmiot zażalenia zarządzenie z dnia 11 maja 2016 r., jednakże nie ulega wątpliwości, że mimo tej omyłki intencją skarżącego było zaskarżenie postanowienia z dnia 13 maja 2016 r. W związku z tym pismo skarżącego z dnia 14 grudnia 2016 r. zostało m.in. potraktowane jako zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 722/15, gdyż treść pisma wskazywała na wolę jego zaskarżenia przez skarżącego. Stosownie do art. 258 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: ppsa) czynności, o których mowa w § 2 tego artykułu, a więc m.in. wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (pkt 6), może w szczególnie uzasadnionych przypadkach wykonywać sąd. Na postanowienia albo zarządzenia sądu, o których mowa w § 2 pkt 6-8, przysługuje zażalenie. Natomiast zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przy czym, jak wynika z art. 194 § 2 ppsa, zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia (zarządzenia) do sądu, w którym wydano zaskarżone postanowienie (zarządzenie) (art. 177 § 1 ppsa w zw. z art. 197 § 2 ppsa). Z akt sprawy wynika, że postanowienie z dnia 13 maja 2016 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 6 czerwca 2016 r., wraz ze stosownym pouczeniem o terminie (siedem dni od dnia doręczenia zarządzenia) i trybie (za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) jego zaskarżenia. Termin do złożenia zażalenia na omawiane zarządzenie upływał zatem w dniu 13 czerwca 2016 r. Tymczasem skarżący złożył zażalenie w dniu 14 grudnia 2016 r., a więc po upływie terminu do jego wniesienia. Dla porządku dodać jedynie należy , że w zażaleniu, które skarżący sporządził wspólnie do kilku zarejestrowanych w tutejszym Sądzie spraw, zawarł co prawda wniosek o przywrócenie terminu, ale nie wskazał w nim wprost, że domaga się przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na konkretne orzeczenia lub zarządzenia tutejszego Sądu. W konsekwencji zażalenie podlega odrzuceniu jako wniesione z uchybieniem terminu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.