IV SA/Wr 724/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie sędzia NSA Julia Szczygielska, sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokat A. D. kwotę 2952 (słownie: dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa) złotych w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Przedmiotem skargi jest decyzja D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania P. M. (dalej: skarżący, strona) utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], znak: [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że z przekazanej do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dokumentacji wynika, że Ł. G. (protokół przesłuchania świadka z dnia 12 lutego 2015 r.) i A. S. zostali zatrzymani przez Policję. U A. S. ujawniono podejrzane produkty, które okazały się środkami zastępczymi (opinia nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. z przeprowadzonych badań z zakresu chemii). Ł. G. zeznał, że produkty te przekazał A. S. w zamian za wykonanie usługi (tatuażu). Natomiast sam produkty te nabył od P. alias "M." (P. M. - ustalenia Policji). P. M. przesłuchiwany w charakterze świadka w siedzibie KPP w D. do protokołu przesłuchania z dnia 13 lutego 2015 r. zeznał, że "od około trzech miesięcy zamawia ze strony internetowej na ulicę [...] środki zastępcze dla siebie z uwagi na problemy ze snem". Środków tych nikomu nie dawał, Ł. G. zna, "on jest ćpunem zaawansowanym, bo w nos daje. On musiał dostać jakieś halucynacje." Ponadto w dokumentacji znajdował się protokół zatrzymania rzeczy z dnia 13 lutego 2015 r. - przesyłki pocztowej adresowanej do skarżącego nadanej dnia 11 lutego 2015 r. przez A Sp. z o.o. z siedzibą w P. zawierającej środki zastępcze (opinia nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. z przeprowadzonych badań z zakresu chemii). W oparciu o powyższe ustalenia Powiatowy Inspektor Sanitarny wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej skarżącemu za wprowadzanie w okresie do dnia 13 lutego 2015 r. środków zastępczych (susz roślinny zawierający UR-144) tj.za czyn popełniony zgodnie z art. 52a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm., zwanej dalej u.p.n.). Przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Sanitarny zawiadomił strony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (art. 10 § 1 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w punkcie pierwszym wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej środków zastępczych w postaci: suszu roślinnego zawierającego UR-144 w punkcie drugim nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji tej odwołanie wniósł skarżący, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że strona wprowadzała do obrotu środki zastępcze. W uzasadnieniu podał, że środki zamawiał tylko na potrzeby własne, ponieważ ma problemy ze snem, a środki te działają usypiająco i uspokajająco. Kiedy je nabywał to były one legalne do dnia 1 lipca 2015 r., bo w tym dniu weszła ustawa o delegalizacji składnika UR -144. Prowadzone śledztwo przez KPP w D. nie ujawniło, że wprowadzał je do obrotu, a zeznania Ł. G. są pomówieniem, ponieważ każdy ma dostęp do tych środków poprzez zalogowanie się na stronie [...]. Po rozpatrzeniu odwołania D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wyjaśniając że zgodnie z art. 4 ust 34 u.p.n. wprowadzanie do obrotu oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Definicja ta, w zw. z art. 52a ust. 1 u.p.n., obejmuje zatem każdą postać udostępniania środków zastępczych innej osobie - niezależnie zatem od tego czy odbiorca tych środków jest ich konsumentem czy też wyłącznie pośrednikiem w drodze do konsumenta; niezależnie również od tego czy chodzi o pierwotne udostępnianie produktu innym osobom, czy też o następcze (wtórne) jego udostępnianie. Organ odwoławczy odnosząc się do twierdzenia skarżącego co do daty legalności środka podał, że obrót produktem zawierającym UR-144 nie był i nie jest legalny. Przed dniem 1 lipca 2015 r. substancja ta, jak wskazali biegli w ww. opiniach spełniała definicje środka zastępczego. Z dniem 1 lipca 2015 r., w obecnym stanie prawnym, UR-144 jest środkiem odurzającym grupy I-N ujętym w poz. 182 załącznika nr 1 u.p.n., a zatem jego obrót jest ścigany prawem karnym. Niemniej jednak, jak wskazano wyżej, przedmiotowe postępowanie toczy się w myśl przepisów obowiązujących przed dniem 1 lipca 2015 r., a zatem substancja ta traktowana jest zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy, jako środek zastępczy. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał trafność ustaleń organu I instancji, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z zeznania Ł. G. wynika, że on sam wprowadzał do obrotu środki zastępcze (udostępniając je A. S.), które nabył od skarżącego. Fakt, że świadek wskazuje na okoliczność jego obciążającą nadaje zeznaniom walor obiektywności. Organ nie znajduje okoliczności, które mogłyby przemawiać za twierdzeniem skarżącego, że zeznania Ł. G. są pomówieniami. Zebrany materiał dowodowy nie pozwala na wysnucie takiej tezy, a skarżący nie przedstawia w tej kwestii, żadnego przekonującego wnioskowania. Oczywistym w ocenie organu wydaje się, że strona odwołująca będzie podważała obciążające ją zeznanie Ł. G., jednak samo twierdzenie skarżącego o nieprawdziwości zeznań Ł. G. nie jest zdaniem organu odwoławczego wystarczające do odmówienia im mocy dowodowej. Bezsprzecznym jest fakt, że skarżący zamawiał i kupował środki zastępcze, a ilość zamawianych środków zastępczych nie pozwala przyjąć, iż nabyte były one jedynie do własnej konsumpcji. Co prawda skarżący twierdzi, iż produkty zamawia od trzech miesięcy, jednak materiał dowodowy wskazuje na zgoła odmienne okoliczności faktyczne, albowiem Izba Celna we W. dnia 29 września 2014 r. zabezpieczyła także przesyłkę zawierającą środki zastępcze, również nadaną przez A Sp. z o.o. z siedzibą w P. na adres ul. [...] w D. Co prawda adresatem nie jest skarżący, a G. J., jednak także w przedmiotowym postępowaniu G. J. odbierała korespondencję kierowaną do skarżącego. Zatem należy uznać, że przesyłki dostarczane na adres ul. [...] w D. de facto należały do skarżącego. Podsumowując, twierdzenia odwołującego o tym, iż nabywa te środki od 3 miesięcy mijają się z prawdą. Domniemać można na podstawie ilości produktów, okresu w jakim udało się potwierdzić zakupy środków, iż skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Zdaniem organu odwoławczego bez znaczenia dla przedmiotowego postępowania pozostaje fakt, że skarżący nie miał postawionych zarzutów w postępowaniu karnym, ani nie został skazany wyrokiem Sądu. Odrębną kwestią jest wymierzenie kary firmie A Sp. z o.o. z siedzibą w P. za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych, wykracza ona poza zakres przedmiotowego postępowania, zatem nie była oceniana przez organ odwoławczy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji obu instancji, zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie wadliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i oparcie się na nieuzasadnionych i zbyt daleko idących domniemaniach faktycznych, tym samym niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 52a ust. 1 u w związku z art. 4 pkt 34 u.p.n. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym uznaniu zachowania opisanego w zaskarżonej decyzji za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych i w efekcie niezasadne przyjęcie na tej podstawie, że zaszły przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej, o jakiej mowa w art. 52a ust. 1 u.p.n. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że k.p.a. w art. 7 nakłada na organy administracji publicznej obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Co więcej organy te mają mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasady te w sposób jednoznaczny kształtują obowiązki organu tak, by dążył on do wyjaśnienia sprawy w sposób najpełniej odzwierciedlający jej rzeczywisty stan faktyczny. Wskazane wyżej zasady konkretyzują przepisy dotyczące postępowania dowodowego wskazane w zarzucie, tj. przepisy art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. Zgodnie z nimi organ ma obowiązek przeanalizowania całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. W rozpoznawanej sprawie należało ze zdecydowanie większą ostrożnością podejść do zeznań Ł. G. Trudno zgodzić się z rozumowaniem organu II instancji, który jego wiarygodność uzasadnia tym, że składał zeznania obciążające również jego samego. Nie jest to trafny argument, ponieważ Ł. G. został zatrzymany ze względu na wykrycie środków zastępczych u A. S. Zeznanie zmierzające do wykazania, że było on ostatnią osobą, która przekazała te środki A. S. i to w zamian za wykonanie usługi - tatuażu, wbrew stanowisku organu II instancji wykluczyłoby odpowiedzialność Ł. G. za wprowadzanie do obrotu środków. Nie można więc na tej podstawie opierać twierdzenia, że Ł. G. składając obciążające zeznania był bezstronny. Organy orzekające w rozpoznawanej sprawie nie dysponowały żadnymi bezpośrednimi dowodami wskazującymi na wprowadzenie przez skarżącego do obrotu środków zastępczych. Organ II instancji zwrócił wprawdzie na ten fakt uwagę w zaskarżonej decyzji, ale jednocześnie w sposób nieuprawniony oparł się na szeregu budzących wątpliwości domniemań faktycznych. Nie sposób przecież przyjąć, że na zamawianie przez skarżącego dużych ilości środków zastępczych świadczące o wprowadzaniu ich później do obrotu wskazuje to, że we wrześniu 2014 r. została zabezpieczona przesyłka zawierająca środki zastępcze adresowana do G. J. i wysłana na jego adres zamieszkania. Fakt, że G. J.odbiera czasem korespondencję nie może w żaden sposób przesądzać o tym, że przesyłki do niej adresowane są w rzeczywistości przeznaczone dla skarżącego. Tym samym organ II instancji wyprowadzając takie wnioski i opierając się na budzących wątpliwości zeznaniach Ł. G. przekroczył granice swobodnej oceny dowodów i nie wypełnił obowiązków, jakie nakładają na niego wskazane w pierwszym zarzucie przepisy postępowania. Nawet jednak gdyby uznać, że ustalenia organu II instancji co do tego, że środki zastępcze zostały przez skarżącego przekazane Ł. G., czemu skarżący zaprzecza, nie można przyjąć, że zostały spełnione przesłanki do zastosowania wobec niego na podstawie art. 52a ust. 1 u.p.n. kary pieniężnej. W dalszej części uzasadnienia skarżący przywołuje wyroki sądów administracyjnych, na potwierdzenie swojego stanowiska i podaje, że środki zastępcze nabywał wyłącznie na własny użytek, o czym świadczy ich ilość znaleziona w wyniku przeszukania i wynikająca z paragonu fiskalnego ich cena. Co więcej, nawet gdyby rzeczywiście przekazał je Ł. G., to nie sposób uznać by go było za osobę trzecią, a skarżącego za wprowadzającego środki do obrotu, ponieważ środki te zostały nabyte od spółki A Sp. z o.o. w P. W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy stronami dotyczy prawidłowości decyzji o wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm., zwanej dalej u.p.n.) Zgodnie z art. 52a ust. 1 u.p.n., kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy podlega karze pieniężnej w wysokości od 20.000 zł do 100.0000 zł. Przedmiotową karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy inspektor sanitarny. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (art. 52a ust. 2). Ustalając wysokość kary pieniężnej właściwy inspektor sanitarny uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (art. 52a ust. 3). Ustawodawca w art. 44b u.p.n. zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. "Środek zastępczy" jest to, zgodnie z definicją określoną w art. 4 pkt 27 u.p.n. substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Natomiast "wprowadzanie do obrotu" to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych (art. 4 pkt 34 u.p.n.). Wskazać należy, że przepisy art. 44b i 52a u.p.n. zostały dodane do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ustawą z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 213, poz. 1396) zmieniającą przedmiotowa ustawę z dniem 27 listopada 2010 r. Celem zmiany było przeciwdziałanie rozwojowi zjawiska wprowadzania do legalnego obrotu nowych substancji posiadających działanie psychoaktywne, nazywanych potocznie "dopalaczami". Ustawa wprowadziła w tym celu odpowiedzialność administracyjną uzupełniając pierwotną ustawę o cały nowy rozdział 6a. Ustawodawca uznał, że prócz obowiązujących regulacji penalizujących wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, w celu realizacji podstawowych założeń ustawy, należy wyodrębnić instytucję odpowiedzialności administracyjnej za wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu na terytorium Polski środków zastępczych, czyli substancji pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używanych zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. Wprowadzenie do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 52a sankcji administracyjnej z tytułu wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego miało na celu szybkie reagowanie na pojawiające się zagrożenia życia i zdrowia jednostki. Ponadto przepisy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 52a ust. 4 wskazują, że do kary, o której mowa w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, a organowi inspekcji sanitarnej przysługują uprawnienia organu podatkowego, a wyegzekwowana kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa. Wskazać należy, że art. 52a u.p.n. funkcjonuje aktualnie obok wcześniejszych postanowień ustawy, przewidujących odpowiedzialność karną za wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej lub uczestniczenie w takim obrocie. Ustawodawca odrębnie penalizuje udzielanie innej osobie środka odurzającego lub środków psychotropowych, określając w art. 58 ust. 1 u.p.n., że kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Podobnie w art. 59 u.p.n. przewiduje środki karne m.in. za udzielanie innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Uwzględniając powyższe rozważania stwierdzić należy, że w razie ustalenia, że wytworzono lub wprowadzono do obrotu na terytorium RP środek zastępczy określony w art. 4 pkt 27 u.p.n. organ inspekcji sanitarnej obowiązany jest nałożyć administracyjną karę pieniężną w wysokości uwzględniającej w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (art. 52a ust. 3). Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że na gruncie postanowień art. 52a ust. 1-3 u.p.n. pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 u.p.n. oznacza udostępnianie ich odpłatnie lub nieodpłatnie tylko osobom trzecim, które nie są konsumentami tych środków. Zdaniem Sądu pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 u.p.n. udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim zarówno niebędącymi ich konsumentami, jak i będącymi ich konsumentami tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. Ustawodawca w art. 52a ust. 1-3 u.p.n. wyraźnie wskazuje, że odpowiedzialności administracyjnej podlega, kto wprowadza do obrotu środek zastępczy (tzw. "dopalacz"). Organ inspekcji sanitarnej prowadząc postępowanie w celu wymierzenia kary pieniężnej, ustala i ocenia, czy doszło do "wprowadzenia do obrotu", czyli do udostępnienia w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu, osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego. Ocena, w ramach odpowiedzialności administracyjnej podmiotu, który wprowadza do obrotu środki zastępcze, w oparciu o reguły i zasady prawa karnego, jest nie do pogodzenia z ratio legis nowelizacji ustawy z 2010 r.. Niewątpliwie wykładnia postanowień art. 52a ust. 1-3 u.p.n. powinna uwzględniać cel wprowadzenia tej regulacji oraz jej miejsce w systematyce ustawy, a także związek normatywny z postanowieniami art. 44b i 44c u.p.n.. W konsekwencji w procesie ustalania treści normatywnej art. 52a u.p.n., nie powinno się odwoływać do poglądów doktryny i judykatury ukształtowanych na gruncie przepisów karnych zawartych w rozdziale 7 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a zwłaszcza tych ukształtowanych przed wejściem w życie noweli ustawy z dnia 8 października 2010 r., ponieważ ugruntowały się one na tle innego reżimu normatywnego, penalizującego wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, czyli narkotyków. Z tej racji nie ma także zastosowania zasada interpretacyjna wykluczająca na gruncie jednego aktu prawnego nadawanie takim samym wyrażeniom odmiennego znaczenia. W przekonaniu składu orzekającego wyraźne rozdzielenie przez ustawodawcę części karnej ustawy regulującej zagadnienia związane z popełnianiem przestępstw (z wyłączeniem regulacji odnoszących się do środków zastępczych) od części odnoszącej się do kary administracyjnej, dotyczącej środków zastępczych pozwala na zastosowanie systemowej wykładni dopuszczającej nadanie wyrażeniu "wprowadzanie do obrotu" odmiennego znaczenia, w przypadku stosowania kary administracyjnej, a innego znaczenia, w przypadku stosowania przepisów karnych. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2684/13, a także w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie II OSK 2965/13 (dostępne na stronie http://orzeczenia.ms.gov.pl.) i wyroku z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt II OSK 77/14. W ocenie Sądu organy inspekcji sanitarnej orzekające w niniejszej sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisu art. 52a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 34 u.p.n., uznając, że strona skarżąca wprowadzała do obrotu środki zastępcze i z tego tytułu wymierzyły jej karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Reasumując, wskazać należy, że zaskarżona w sprawie decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującym prawem, po zgromadzeniu przewidzianych prawem dowodów, a jej uzasadnienie spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach pełnomocnika z urzędu orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 250 p.p.s.a w związku z oraz § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461).