IV SA/Wr 728/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia WSA – Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA – Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., na podstawie art. 16, art. 23 oraz art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2003r. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), art. 108 § 1 kpa przyznał D. M. zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności na A. M. od dnia [...]r. do dnia [...]r., w wysokości [...]zł miesięcznie. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku ustalania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego prawo ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. W przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia. W odwołaniu od tej decyzji D. M. wniosła o wypłatę wyrównania zasiłku pielęgnacyjnego "za okres od [...]r. do [...]r., okres oczekiwania na rozpatrzenia odwoławcze". Podniosła, że chore dziecko nie może ponosić konsekwencji za długość okresu odwoławczego, na który nie ma żadnego wpływu. Wskazała, iż to nie jest jej wina, że dopiero sąd uznał zasadność jej roszczeń. Podała, iż okres kontynuacji leczenia dziecka, jak również terminy składania odwołań są zachowane. Stwierdziła, że odwoływała się w sposób prawidłowy, według pouczeń zawartych w pismach, dlatego, że nie jest winna niedopatrzenia procedury odwoławczej, która trwała tak długi czas. Wskazała, że "w pouczeniu pisma z dn. [...]r. Wojewódzkiej Komisji do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nie było wymogu pisemnej informacji o zgłaszaniu trwającego odwołania" w placówce, gdzie miał być kontynuowany, czyli wypłacany zasiłek pielęgnacyjny, chociaż "ustnie informowała MOPS w L. o trwającym odwołaniu w sprawie zasiłku". Jak dalej podała, w wyroku z dnia [...]r. sygn. akt [...], Sąd przyznał córce zasiłek pielęgnacyjny do [...]r. Ponieważ na tę decyzję córka czekała prawie rok, za który w tej chwili nie chce się jej wypłacić wyrównania, zwróciła się z pytaniem z ilu miesięcznym wyprzedzeniem powinna składać kolejny wniosek, aby dziecko miało szansę na ciągłość wypłacania zasiłku pielęgnacyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Ustaliło, że ze znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego po rozpatrzeniu odwołania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. na posiedzeniu dnia [...]r. wynika, iż A. M. ur. [...]r. została zaliczona do osób niepełnosprawnych. Orzeczenie miało charakter okresowy i wydano je na okres do [...]r. Z kolei z zaświadczenia z dnia [...]r. wydanego przez "A" Spółka z o.o. w B. Zakład Produkcyjny w L. wynika, że D. M. na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności pobierała zasiłek pielęgnacyjny na córkę A., przy czym ostatni zasiłek pielęgnacyjny pobrała za miesiąc [...]r. (z upływem okresu na jaki przyznano). Dnia [...]r. odwołująca się zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. z wnioskiem o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla córki – A.. Do wniosku załączyła: orzeczenie o niepełnosprawności Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia [...]r., którym nie zaliczono A. M. do osób niepełnosprawnych, orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. wydane po rozpatrzeniu odwołania D. M. - przedstawiciela ustawowego dziecka A. M. - na posiedzeniu dnia [...]r. utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia [...]r. oraz wyrok Sądu Rejonowego w L. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. sygn. akt [...], mocą którego zmieniono orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...]r. w ten sposób, że zaliczono A. M. do osób niepełnosprawnych okresowo do [...]r. Ustalono również, że wymaga ona zaopatrzenia w szkła korekcyjne oraz wymaga stałego współudziału na co dzień opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji, nie wymaga natomiast opieki drugiej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wyrok uprawomocnił się dnia [...]r. Decyzją z dnia [...]r. organ I instancji przyznał wnioskowany zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności na okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. w wysokości [...]zł miesięcznie, zaś decyzja ta stała się przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego. Zasiłek pielęgnacyjny jest jednym ze świadczeń rodzinnych, przyznawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992). Podstawę materialnoprawną do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego stanowi przepis art. 16 tej ustawy. Zgodnie z jej art. 16 ust. 1 zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Stosownie do treści art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy, zasiłek pielęgnacyjny przysługuje niepełnosprawnemu dziecku. Kwotę zasiłku pielęgnacyjnego określa ust. 4 powołanego przepisu, który stanowi, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje w wysokości 144,00 zł miesięcznie. Z art. 16 ust. 5 i 6 ustawy wynika, iż zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie przebywającej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, jeżeli pobyt osoby i udzielane przez tę instytucję świadczenia częściowo lub w całości finansowane są z budżetu państwa albo z Narodowego Funduszu Zdrowia (ust. 5), a także osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego (ust. 6). Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy - prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, 14-16 i 15b. Jak wynika z treści tego przepisu, powyższa zasada nie dotyczy unormowanego w art. 16 ustawy zasiłku pielęgnacyjnego. Z kolei według art. 24 ust. 2 ustawy - prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Stosownie zaś do art. 24 ust. 3 ustawy, w przypadku ustalania prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności osoby prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczeń rodzinnych ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. W przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego (art. 24 ust. 3a ustawy). Zgodnie z art. 24 ust. 3b ustawy w przypadku, o którym mowa w ust. 3a, osoba do wniosku o świadczenie rodzinne uzależnione od niepełnosprawności dołącza zaświadczenie właściwej instytucji potwierdzające złożenie wniosku o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Z powyższego wynika, że A. M. spełnia przesłanki do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego i świadczenie takie zostało jej przyznane przez organ I instancji. Spór dotyczy natomiast daty, od jakiej przyznano zasiłek pielęgnacyjny. Otóż w tym względzie powołany wyżej przepis art. 24 ust. 3a i b ustawy o świadczeniach rodzinnych nie pozostawia organom administracji żadnej swobody, co do jego interpretacji. Jednocześnie wskazuje, iż świadczenie rodzinne uzależnione od niepełnosprawności (a takim jest niewątpliwie zasiłek pielęgnacyjny) może być przyznany najwcześniej od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Zatem skoro D. M. - przedstawiciel ustawowy A. M. złożyła wniosek o kontynuację zasiłku pielęgnacyjnego w dniu [...]r. to świadczenie to mogło być jej przyznane dopiero od tego miesiąca, a nie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, tj. od [...]r. Wobec tego, orzeczenie organu I instancji w tym zakresie należało uznać za prawidłowe. Natomiast ustalając koniec okresu, na który przysługuje stronie przedmiotowe świadczenie należy wziąć pod uwagę, treść cyt. art. 24 ust. 4 ustawy z którego wynika, że w przypadku, gdy orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane na czas określony, prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Z treści wyroku Sądu Rejonowego w L. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. sygn. akt [...]wynika, że termin ważności tego orzeczenia upływa w dniu [...]r. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że decyzja organu I instancji, przyznająca stronie wnioskowane świadczenie od dnia [...]r. do dnia [...]r. nie narusza obowiązujących przepisów prawa. W odniesieniu zaś do argumentów zawartych w odwołaniu od zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że w dniu 14 stycznia 2006r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 2005r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 267, poz. 2260). Zgodnie z art. 1 pkt 9 lit a cyt. ustawy, zmieniona została treść przepisu art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Istota zmiany sprowadza się do nieco odmiennego sposobu ustalenia początku terminu, od którego w przypadku kontynuacji świadczeń uzależnionych od niepełnosprawności przyznaje się prawo do ich pobierania. Przed zmianą przepisów termin ten został ustalony na pierwszy dzień miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia. Zmiana treści przepisu art. 24 ust 3a ustawy spowodowała, iż nie można przyznać, tego świadczenia wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuacje świadczenia rodzinnego. Nadto w oparciu o art. 1 pkt 9 lit, b ustawy z dnia 29 grudnia 2005r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych do art. 24 dodany został ust. 3b, zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w ust. 3a, osoba do wniosku o świadczenie rodzinne uzależnione od niepełnosprawności dołącza zaświadczenie właściwej instytucji potwierdzające złożenie wniosku. W orzecznictwie oraz w doktrynie utrwalony jest pogląd, że w przypadku zmiany w stanie prawnym obowiązuje zasada bezpośredniego działania nowego prawa, polegająca na tym, iż od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju, zarówno tych, które dopiero powstają, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych przepisów, ale które trwają w czasie dokonywania zmian prawa. Oznacza to, że jeśli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie organ obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba, że przepisy przejściowe stanowią inaczej, gdyż tylko normy międzyczasowe mogą wprowadzić odstępstwo od stosowania przepisów nowych. Ponieważ ustawa z dnia 29 grudnia 2005r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 267, poz. 2260) nie zawiera przepisów przejściowych i dostosowujących, zatem zarówno organ I instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane były do rozpatrzenia sprawy na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązujących w dniu złożenia przez stronę wniosku, po uwzględnieniu więc zmian w stanie prawnym, które weszły w życie po upływie terminu, na jaki zostało wydane orzeczenie o niepełnosprawności A.M.. Nadto należy podkreślić, że postępowanie w sprawie o przyznanie świadczeń rodzinnych jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony. Obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych ciąży na organie w toku postępowania. Brak wniosku strony powoduje, że postępowanie w sprawie o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego nie zostało wszczęte, zatem organ I instancji nie miał obowiązku zawiadomienia o zmianie powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu D. M. podała, że jej córka choruje od urodzenia, a całkowite jej wyleczenie może spowodować jedynie kontynuacja podjętego leczenia. Wskazała, że gdyby zostało ono przerwane z chwilą pozbawienia zasiłku pielęgnacyjnego, córce groziłaby ślepota. Mimo tego, jak wskazała, Komisje do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności odrzuciły jej wniosek. Dopiero Sąd Rejonowy w L. wyrokiem z dnia [...]r. sygn. akt [...]orzekł o zasadności wniosku z dnia [...]r. Podniosła, iż w placówce MOPS nie mogła złożyć wniosku ponieważ potrzebne było aktualne orzeczenie lekarskie, na które czekała 11 miesięcy i które "przyznał dopiero sąd". Skoro zaś przy zgłoszeniu nie otrzymała żadnego wniosku do wypełnienia ani do złożenia, więc "jak miała jakikolwiek wniosek złożyć". Poza tym wskazała, że poinformowano ją, iż wniosek o zasiłek pielęgnacyjny zostanie wypełniony, gdy będzie posiadała stosowne orzeczenie, "co teraz okazuje się, że jest za późno". Nadto stwierdziła, że o zmianach przepisów nigdy nie została poinformowana mimo, że bywała w MOPS-ie i informowała o przebiegu spraw odwoławczych. Tak więc, gdyby procedury odwoławcze trwały jeszcze dłużej, to nie wie czy zasiłek byłby wypłacany chociaż przez pół roku, a decyzja obejmuje dwa lata od daty złożenia wniosku "na komisję lekarską, czyli jest zachowana ciągłość w dokumentach". Podała, że taka interpretacja przepisów nie jest korzystna dla osób ubiegających się o zasiłek pielęgnacyjny z uwagi na przedłużanie procedur związanych z orzekaniem o niepełnosprawności. Zadała pytanie, kto powinien uregulować zaległy zasiłek za okres oczekiwania na procedury odwoławcze, skoro nie jest to obowiązkiem MOPS-u. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność zaskarżonych aktów administracyjnych z prawem materialnym, a także badanie zgodności tych aktów z przepisami procedury administracyjnej. W razie stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd uchyla zaskarżony akt w całości lub w części. Rozpatrując skargę Sąd uznał, że nie mogła ona zostać uwzględniona. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.). Według jej art. 16 ust. 2 zasiłek pielęgnacyjny przysługuje: 1) niepełnosprawnemu dziecku; 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) osobie, która ukończyła 75 lat (ust. 2). Wysokość tego zasiłku została ustalona na 144, 00 zł. miesięcznie (ust. 4). Zgodnie z art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. W przypadku, o którym mowa w ust. 3a, osoba do wniosku o świadczenie rodzinne uzależnione od niepełnosprawności dołącza zaświadczenie właściwej instytucji potwierdzające złożenie wniosku o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności (ust. 3b). Z kolei ust. 4 tego przepisu mówi, iż w przypadku ustalania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego prawo ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Z dokonanej analizy akt sprawy wynika, że wniosek skarżącej o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego bezsprzecznie został wniesiony do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. w dniu [...]r. Do wniosku skarżąca dołączyła orzeczenie o niepełnosprawności Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia [...]r., którym nie zaliczono A. M. do osób niepełnosprawnych, orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. wydane dnia [...]r., w wyniku rozpatrzenia odwołania D. M., które utrzymało w mocy w/w orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. oraz wyrok Sądu Rejonowego w L. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. sygn. akt [...], mocą którego zmieniono orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...]r. w ten sposób, że zaliczono A. M. do osób niepełnosprawnych okresowo do dnia [...]r. Ustalono równocześnie, że wymaga ona zaopatrzenia w szkła korekcyjne oraz wymaga stałego współudziału na co dzień opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji, nie wymaga natomiast opieki drugiej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Powyższe stanowi kontynuację orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...]r. Nr [...]kwalifikującego A. M. do grona osób niepełnosprawnych okresowo, tj. do dnia [...]r. W niniejszej sprawie przedmiot sporu sprowadza się do ustalenia początkowej daty, od której przysługuje skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na dziecko. Organ orzekający w sprawie wskazał, iż niewątpliwie świadczenie to przysługuje, tyle, że od dnia [...]r., czyli od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o kontynuację świadczenia, nie zaś jak twierdzi skarżąca od [...]r., tj. od momentu utraty ważności poprzedniego orzeczenia o niepełnosprawności. Sąd stwierdził, iż organ decyzyjny prawidłowo ustalił okres, na jaki przedmiotowy zasiłek przysługuje, zaś w podstawie prawnej słusznie powołał się na przepis art. 24 ust. 3a i 3b ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż mamy niewątpliwie do czynienia z sytuacją kontynuacji orzeczenia o niepełnosprawności. W wyżej wskazanym przypadku kontynuacji, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Skoro więc, wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w L. w dniu [...]r., zasadnie przyznano jej świadczenie rodzinne od dnia [...]r. Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie zawierały unormowań odmiennie regulujących początkowy termin przyznania świadczeń rodzinnych w przypadku kontynuacji poprzedniego orzeczenia o niepełnosprawności. Brak więc było podstaw prawnych do wypłaty świadczenia za okresy poprzedzające złożenie wniosku o wypłatę świadczenia do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L.. Na marginesie wyjaśnić należy, że powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności oraz wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności stanowią odrębne organy od organów właściwych w zakresie świadczeń rodzinnych. Zgodnie z art. 20 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy o świadczeniach rodzinnych organem właściwym w zakresie świadczeń rodzinnych jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne. Zatem wniosek o ustalenie m.in. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego składa się w urzędzie gminy lub miasta właściwym ze względu na miejsce zamieszkania osoby składającej wniosek (art. 23 ust. 2 powołanej ustawy) albo w ośrodku pomocy społecznej. Do wniosku należy dołączyć odpowiednio m.in. inne zaświadczenia lub oświadczenia oraz dowody niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, w tym orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności (art. 23 ust. 4 pkt 4 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wydane w niniejszej sprawie decyzje nie naruszają obowiązującego prawa. W związku z tym, stosownie do art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu, co orzeczono w sentencji wyroku.