IV SA/Wr 730/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: oddalić wniosek. K. S. wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 października 2011 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zarządzenie doręczono skarżącemu dnia 26 października 2011 r. W dniu 3 listopada 2011 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Nie kwestionując okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a., w myśl którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. Zaznaczyć przy tym należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuację, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd.II Zakamycze 2006, s.558). Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Ponadto samodzielną podstawą odrzucenia skargi, jest przesłanka określona art. 220 § 3 p.p.s.a., odnosząca się do sytuacji, gdy pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis sądowy. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie uiścił w wyznaczonym terminie należnego wpisu od skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczono skarżącemu w dniu 26 października 2011 r. Termin siedmiodniowy do uiszczenia należnego wpisu upłynął z dniem 2 listopada 2011 r. Skarżący w powyższym terminie nie uiścił należnego wpisu, jedynie w dniu 3 listopada 2011 r., a więc po wyznaczonym terminie, wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że wniesiona skarga podlega odrzuceniu ze względu na wystąpienie przesłanki z art. 220 § 3 p.p.s.a., czyli nieuiszczenia w terminie, pomimo stosownego wezwania, należnego wpisu od skargi. Wobec powyższego należy przyjąć, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Wobec tego, na podstawie art. 247 ustawy p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.