IV SA/Wr 731/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. T. K. dalej skarżący, wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W dniu 30 listopada 2012 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z W., który wyraża zgodę na udzielenie mu pomocy prawnej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą samotną, bezrobotną bez prawa do zasiłku, utrzymującą się z zasiłku z pomocy społecznej w wysokości 381 zł, który wystarcza mu jedynie na wyżywienie w kwocie 300 zł, opłaty za gaz i prąd w kwocie 80 zł. Otrzymuje pomoc od znajomych w wysokości 200 zł i 1000 zł. Podał, że posiada mieszkanie komunalne bez łazienki o powierzchni 70 m² i ½ udziału w lokalu użytkowym, który jest "zajęty przez ZUS i komorników". Nie posiada innych nieruchomości oraz oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych. Następnie pismem referendarza sądowego z dnia 7 grudnia 2012 r. wezwano skarżącego do wskazania konkretnego radcy prawnego z W., którego w miarę możliwości wyznaczy, właściwa rada okręgowej izby radców prawnych. Skarżący pismem z dnia 1 stycznia 2013 r. wyjaśnił, że nie jest w stanie, w terminie siedmiu dni, wskazać konkretnego radcę prawnego, którego w miarę możliwości mogłaby wyznaczyć właściwa rada okręgowej izby radców prawnych. Podał, że nadal podtrzymuje wniosek o wyznaczenie przez OIRP w W. radcy prawnego spełniającego jego wymogi i kryteria. W chwili obecnej kryteria te spełnia radca prawny K. S., nie zatrudniony na etacie w korporacji czy organie władzy, z którym jednak nie kontaktował się w niniejszej sprawie i dlatego nie może tego radcy prawnego wskazać jako jego pełnomocnika. W zakresie wskazywania i wyznaczania pełnomocników przez miejscową izbę radców prawnych, zwrócił się ze stosownym wnioskiem do tej izby, ale nie otrzymał jeszcze żadnej odpowiedzi. Zatem nie jest mu znana lista radców prawnych z W., którzy są niezależni, prowadzą samodzielnie kancelarie i nie muszą z tego tytułu pracować etatowo w organach władzy. Wyjaśnił również, że z powyższych względów dopiero po przeprowadzeniu śledztwa i osobistych kontaktach z odpowiednią ilością nowych i młodych (aplikantów) radców prawnych z W., w tym także starszych stażem lecz nie zatrudnionych na etacie we wspomnianych organizacjach, będzie w stanie wskazać innego niż K. S. radcę prawnego, ponieważ pełnomocnik ten prowadzi już kilka jego spraw. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 731/12 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych we Wrocławiu wyznaczyła w niniejszej sprawie dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego M. M. prowadzącego kancelarię prawną we Wrocławiu. Skarżący pismem z dnia 6 lutego 2013 r. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia żądając wyznaczenia radcy prawnego z W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznając zgłoszony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zasługuje on na uwzględnienie gdyż skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przedłożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika bowiem, iż skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się z niskich zasiłków z pomocy społecznej. Oświadczenie to zostało złożone pod odpowiedzialnością karną za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy (pkt 13 wniosku). Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, iż skarżący nie posiada środków finansowych na poniesienie kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Wskazać należy, iż zgodnie z powołanym art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ten warunek, zdaniem Sądu, został spełniony. Skarżącemu wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 244 § 3 p.p.s.a., jeżeli strona we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała konkretnego radcę prawnego, wówczas właściwa rada okręgowej izby radców, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez stronę. Zatem nie mógł zostać uwzględniony argument skarżącego dotyczący ustanowienia w niniejszej sprawie radcy prawnego prowadzącego kancelarię prawną w W., ponieważ skarżący nie wskazał zarówno we wniosku o przyznanie prawa pomocy ani też w piśmie z dnia 1 stycznia 2013 r., który radca prawny prowadzący kancelarię prawną w W. miałby zostać wyznaczony przez właściwą radę okręgowej izby radców prawnych. Pełnomocnikiem wskazanym przez skarżącego nie jest również radca prawny K. S. gdyż skarżący we wspomnianym piśmie z dnia 1 stycznia 2013 r. podał, że nie może wskazać tego radcy prawnego jako konkretnego pełnomocnika. Należy jednocześnie wskazać, że w wykonaniu postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 stycznia 2013 r. przyznającego skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, Okręgowa Izba Radców Prawnych we Wrocławiu wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego M. M. prowadzącego kancelarię prawną we Wrocławiu. Z akt sprawy zaś wynika, że w dniu 31 stycznia 2013 r. radca prawny M. M. zapoznał się w Sądzie z aktami niniejszej sprawy, a zatem podjął już czynności w sprawie jako wyznaczony z urzędu pełnomocnik. Nadto Sąd pragnie wyjaśnić, że nie znajduje podstaw prawnych żądanie skarżącego zasądzenia na jego rzecz 200 zł zaliczki na pokrycie m.in. kosztów kontaktu z pełnomocnikiem. W konsekwencji, w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 260 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.