IV SA/Wr 732/15

|Sygn. akt IV SA/Wr 732/15 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 10 stycznia 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia NSA Julia Szczygielska, , Sędziowie:, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r., sprawy ze skargi Z. R., na decyzję Wojewody D. - Wydział Polityki Społecznej, z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej, , oddala skargę w całości., , , | | | | Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]. Wojewoda D. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania Z. R., dalej: zainteresowany, strona, skarżący, od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 kwietnia 2015 r. - utrzymał w mocy decyzję pierwszo-instancyjną. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji i dokonaną przez ten organ ocenę prawną tych ustaleń. Wskazał, że w toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że strona w dniu 22 maja 2009 r. dokonała w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. rejestracji, jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji zainteresowany został pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach do urzędu pracy oraz powiadamiania w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W dniu 1 kwietnia 2015 r. w powiatowym urzędzie pracy przedłożono stronie ofertę pracy w firmie E. S.A. z siedzibą w K., posiadającej biuro regionalne we W. przy ul. [...] oraz zobowiązano do jej rozliczenia w dniu 30 kwietnia 2015 r. W wyznaczonym przez urząd pracy terminie, tj. 30 kwietnia 2015 r., zainteresowany nie zgłosił się i nie poinformował w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Na tej podstawie wydano decyzję, w której orzeczono o pozbawieniu strony statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 kwietnia 2015 r., z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. W uzasadnieniu wyżej wymienionej decyzji poinformowano stronę, że odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 120 dni, od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, w wyniku ponownej rejestracji, gdyż było to pierwsze nieuzasadnione niestawiennictwo strony w wyznaczonym terminie. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie. W wyjaśnieniach zainteresowany podał, że decyzja powinna zostać uchylona ze względu na słuszny interes strony, a w szczególności ze względu na trudną sytuację materialną, w jakiej się od wielu lat znajduje, z powodu braku pracy. Do odwołania dołączył: pismo z Kancelarii Komorniczej przy Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt [...], pismo Zarządu Zasobu Komunalnego z dnia 14 listopada 2014 r., nr [...] oraz kartę konsultacyjną izby przyjęć z dnia 5 listopada 2014 r. wydaną przez "D. Centrum Zdrowia Psychicznego" sp. z o.o. we W. Analizując powyższe okoliczności sprawy, organ odwoławczy zważył, iż zgodnie z przepisem art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy (...). Zgodnie zaś z przepisem art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw, tj. na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa. c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa. Powyższe przepisy nie pozwalają na uwzględnienie argumentów podanych w odwołaniu. Ze statusem bezrobotnego wiążą się szczególne obowiązki, o których osoba zarejestrowana w urzędzie pracy zostaje pouczona, podpisując stosowne oświadczenie. Przepis art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi podstawę nałożenia na bezrobotnego obowiązku zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie (w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy). Już jednorazowe niestawiennictwo w wyznaczonym terminie i brak powiadomienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, w myśl cytowanego wyżej przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego. Powyższy przepis nie określa w sposób szczegółowy, o jakiego rodzaju przyczyny niestawiennictwa chodzi, zatem w każdym przypadku organ ocenia, czy podana przez bezrobotnego przyczyna niestawiennictwa może być uznana za usprawiedliwioną. Uzasadnionymi przyczynami są okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji, lub inne nagłe zdarzenia typu choroba bezrobotnego lub członka rodziny, pożar, powódź. Należy jednak o niej powiadomić organ pierwszej instancji w okresie do 7 dni. Dokonując oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, organ odwoławczy podzielił opinię organu pierwszej instancji, iż nie można uznać, że powody podane przez stronę, jako przyczyna niezgłoszenia się w wyznaczonym terminie, są uzasadnione. Zainteresowany nie zgłosił się w wyznaczonym terminie do urzędu pracy, ponadto nie powiadomił w okresie do 7 dni od daty niezgłoszenia się o uzasadnionej przyczynie niezgłoszenia się. Zdaniem organu odwoławczego, nie dokonał tego obowiązku mimo, że nie napotkał na żadne niezależne od niego przeszkody. Stan zdrowia strony, jaki został opisany w dołączonym do odwołania zaświadczeniu, wydanym w dniu 5 listopada 2014 r. przez "D. Centrum Zdrowia Psychicznego" sp. z o.o. we W., mógłby stanowić uzasadnioną przyczynę niezgłoszenia się, gdyby zainteresowany uzyskał i przedłożył zaświadczenie o niezdolności do pracy w dniu 30 kwietnia 2015 r., wskutek choroby. Ustosunkowując się do pozostałej argumentacji strony, podniesionej w odwołaniu, dotyczącej niewątpliwie trudnej sytuacji materialnej, organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, wyjaśnienia złożone po upływie terminu ustawowego i nie uwzględnione przez organ administracyjny, nie mogą prowadzić do uchylenia, czy też zmiany zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne i prawne, organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do uwzględnienia odwołania. Wskazano, że strona, w sprawie pomocy materialnej jak i w sprawie posiadania ubezpieczenia zdrowotnego, powinna zgłosić się do właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania, ośrodka pomocy społecznej. Ponadto strona może ponownie zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy po upływie 120 dni od dnia niezgłoszenia się, gdyż było to jego pierwsze nieuzasadnione niestawiennictwo w urzędzie. Podkreślono, że brak statusu bezrobotnego nie stanowi przeszkody dla poszukiwania oraz podjęcia pracy. Powyższa decyzja stało się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wyraził swoje niezadowolenie z wydanej przez organ odwoławczy decyzji wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie obowiązujących przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Przy czym sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu administracyjnego nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony i czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla niej względnie czy narusza zasady współżycia społecznego . Oceniając zatem wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy. Stosownie do postanowień art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie natomiast z treścią art. 33 ust. 4 pkt 4 powoływanej ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Oznacza to, że w sytuacji, gdy bezrobotny wskazuje przyczynę nie stawienia się w PUP każdorazowo organy orzekające powinny zbadać, czy mają do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 powoływanej ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że z uwagi na posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem niedookreślonym ostateczną jego treść musi ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W odniesieniu do omawianej przesłanki "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa" sądy administracyjne konsekwentnie wskazują, że będzie nią uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. W rachubę mogą więc wchodzić nagłe przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. (zobacz wyrok NSA z 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09 Lex 588788). Należy zatem mieć na uwadze, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. Z materiału aktowego sprawy wynika, że skarżący nie przedstawił w ciągu 7 dni od dnia nie stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy, tj. do dnia 7 maja 2015 r. żadnego dokumentu, np. zaświadczenia lekarskiego stanowiącego podstawę do usprawiedliwienia niestawiennictwa w wyznaczonym terminie tj. w dniu 30 kwietnia 2015 r. Skarżący bowiem w dniu 1 kwietnia 2015 r. własnoręcznym podpisem potwierdził wyznaczenie terminu stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w we W. na dzień 30 kwietnia 2015 r. Obowiązkiem skarżącego było zatem zgłoszenie się do urzędu w wyznaczonym terminie. Skarżącego dodatkowo też pouczono o konsekwencjach niestawienia się w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie 7 dni o przyczynach tego niestawiennictwa. Mimo tego skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, stan zdrowia skarżącego, jaki został opisany w dołączonym do odwołania zaświadczeniu, wydanym w dniu 5 listopada 2014 r. przez D. Centrum Zdrowia Psychicznego Sp. z o.o. we W., mógłby stanowić uzasadnioną przyczynę niezgłoszenia się, gdyby skarżący uzyskał i przedłożył zaświadczenie o niezdolności do pracy w dniu 30 kwietnia 2015 r. wskutek choroby. Zestawienie powyższego stanu faktycznego z przeprowadzoną wykładnią przepisów mających zastosowanie w sprawie pozwala uznać, że stanowisko zajęte przez organy administracji obu instancji zasługuje na aprobatę. Skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska organów orzekających, iż skarżący nie spełnił warunku w postaci wskazania w okresie 7 dni powodów niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują jakichkolwiek możliwości odstąpienia od zasad przewidzianych w ustawie a tym samym nie dają organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego przyznawania statusu bezrobotnego. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.