IV SA/Wr 74/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem skarżącego o ustanowienie adwokata, II. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 15 marca 2011 r. przyznano W. S. (skarżącemu) prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Okręgowa Rada Adwokacka we Wrocławiu dnia 18 marca 2011 r. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu adw. S. K. W związku z pismem skarżącego z dnia 30 maja 2011 r. o wypowiedzeniu pełnomocnictwa adw. S. K. i pismem tego adwokata z dnia 7 czerwca 2011 r. o zmianę postanowienia o ustanowieniu adwokata z urzędu Okręgowa Rada Adwokacka, kolejnym pismem z dnia 14 lipca 2011 r. (k-73), w miejsce dotychczasowego adw. S. K. wyznaczyła innego pełnomocnika z urzędu tj. adwokat A. S. – G., która brała udział w rozprawie w dniu 12 października 2011 r. na której zapadł wyrok oddalający skargę i pismem z dnia 17 października 2011 r. złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia tego wyroku. Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. (K-108) skarżący poinformował, że cofa pełnomocnictwo wyznaczonej przez radę adwokacką - adwokat A. S. – G. Postanowieniem Sądu z dnia 22 grudnia 2011 r. odrzucono skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez skarżącego. Skarżący na urzędowym formularzu z dnia 31 grudnia 2011 r. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu w celu sporządzenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2011 r. odrzucające skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez skarżącego. We wniosku tym wniósł również o zwolnienie od kosztów sądowych. Wraz z tym wnioskiem wniósł sporządzone osobiście zażalenie na wspomniane postanowienie Sądu z dnia 22 grudnia 2011 r. odrzucające skargę kasacyjną. Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2012 r. umorzono postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem skarżącego. W sprzeciwie od postanowienia z dnia 12 stycznia 2012 r. skarżący wniósł o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Z treści art. 245 § 3 cytowanej wyżej ustawy wynika, że ustanowienie adwokata obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym. Wniosek skarżącego z dnia 31 grudnia 2011 r. o ustanowienie adwokata w celu sporządzenia wspomnianego zażalenia jest bezprzedmiotowy, gdyż z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 15 marca 2011 r. zostało już przyznane skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Prawo pomocy obejmuje bowiem postępowanie rozpoznawcze i postępowanie egzekucyjne (art. 243 § 2 cytowanej ustawy). Postępowanie rozpoznawcze zaś to postępowanie które toczy się zarówno przed sądem I jak i II instancji, a więc i w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej czy też zażalenia. Faktu tego nie zmienia okoliczność, iż pismem z dnia 15 listopada 2011 r. (K-108) skarżący poinformował, że cofa pełnomocnictwo wyznaczonej przez radę adwokacką - adwokat A. S. – G. Odwołanie przez mocodawcę pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi ustanowionemu z urzędu nie skutkuje bowiem cofnięciem prawa pomocy, o którym mowa w art. 249 i 263 p.p.s.a. Oznacza jedynie, że skarżący wypowiedział pełnomocnictwo udzielone temu adwokatowi, jednakże czynność ta, jak już wyżej wskazano, nie powoduje wyeliminowania z obrotu prawnego prawomocnego postanowienia przyznającego mu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Skarżący może natomiast zwrócić się do właściwej rady adwokackiej o wyznaczenie nowego adwokata. Ponadto, Sąd wspomnianym wyżej pismem z dnia 21 listopada 2011 r. zawiadomił właściwą radę o wypowiedzeniu przez skarżącego pełnomocnictwa adw. A. S. – G. Pismo to zostało doręczone tej Radzie w dniu 22 listopada 2011 r. Na marginesie dodać jeszcze trzeba, iż pełnomocnik ustanowiony z urzędu uprawniony jest do podejmowania wszelkich czynności związanych ze sprawą sądowoadministracyjną, w tym do wniesienia zażalenia od postanowienia sądu odrzucającego skargę kasacyjną, które to zażalenie winno być sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Z tych względów kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w celu sporządzenia wspomnianego zażalenia należało uznać za bezprzedmiotowy. Bezprzedmiotowy jest również wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, ponieważ z treści przepisu art. 239 pkt 1 lit "a" cytowanej ustawy wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących pomocy i opieki społecznej. Strona skarżąca jest zatem zwolniona od ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 i art. 239 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.