IV SA/Wr 740/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. B. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia 22 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę H. B. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]r., nr [...]w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania, zarejestrowaną pod sygn. akt IV SA/Wr 740/14. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 27 października 2014r. Pismem z dnia 3 listopada 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), uzupełnionym – na wezwanie Sądu - pismem z dnia [...] skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z tym uzasadnieniem, że "po otrzymaniu postanowienia Wojewody D. doznał rozstroju zdrowia psychicznego trwającego dłużej niż 7 dni i nie posiadał zdolności psychofizycznych do kontrolowania czasu i terminów do wniesienia środka zaskarżenia". Ponadto skarżący powołując się na naczelne zasady konstytucyjne, wynikające z przepisów art. 63, art. 45, art. 47, art. 30 Konstytucji RP, podniósł, że nie jest ekspertem prawa, zaś Wojewoda nie kwestionował terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regułą zawartą w art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a - czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych na skutek uchybienia terminu możliwie jest przy pomocy instytucji przywrócenia terminu, uregulowanej w art. 86 i 87 przywołanej ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi. W świetle postanowień zawartych w tych przepisach, uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną łącznie spełnione następujące przesłanki, a mianowicie: - po pierwsze; strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, - po drugie; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, -po trzecie; jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność dla której termin był określony, - po czwarte; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, - po piąte; uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Przy czym stosownie do dyspozycji art. 88 powołanej na wstępie ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W badanej sprawie nie ulega wątpliwości, że wskazana przez skarżącego przyczyna uchybienia ustała najpóźniej z dniem 27 października 2014 r. tj. z chwilą doręczenia skarżącemu treści postanowienia Sądu odrzucającego skargę z uwagi na upływ trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał bowiem skarżącemu, że skarga powinna być wniesiona w terminie 30 dni od dnia, w którym doręczono mu postanowienie stanowiące przedmiot skargi. Od tego też dnia dla skarżącego rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin na skuteczne złożenie przez nią wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wobec tego, że siedmiodniowy termin na skuteczne złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał skarżącemu w dniu 3 listopada 2014r., zaś skarżący złożył swój wniosek o przywrócenie terminu w tym dniu, to uznać należy, że dochowany został przez niego wymóg czasowy określony w przepisie art. 87 § 1 p.p.s.a. Jest również niewątpliwe, że uchybienie terminu powoduje dla skarżącego ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Natomiast w analizowanym przypadku nie zostały uprawdopodobnione - zarówno w przedmiotowym wniosku, jak i piśmie z dnia 24 listopada 2014r. uzupełniającym go w tym zakresie - okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. W szczególności twierdzenie strony o doznanym przez nią rozstroju zdrowia nie zostało poparte żadnym stosownym dowodem. A zatem wskazaną przez skarżącego podstawową przyczynę uchybienia należy ocenić jako gołosłowną, zaś jego twierdzenie co do braku winy w uchybieniu terminu jest nieuprawnione. Natomiast określone standardy i normy konstytucyjne nie mogą stanowić samodzielnej podstawy uzasadniającej przywrócenie terminu do wniesienia skargi. do sądu administracyjnego. Wyjaśnić bowiem należy w tym miejscu, że okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu , to przeszkody od niej niezależne, których nie mogła przezwyciężyć i które nie pozwalają na wyręczenie się inną osobą, przy czym istniejące cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Natomiast nie stanowi braku winy nieznajomość prawa. W związku z tym nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut skarżącego, że "nie jest ekspertem prawa". Zważywszy, że w zaskarżonym postanowieniu został prawidłowo pouczony o terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia. Z kolei usprawiedliwienia w uchybieniu terminu nie można wyprowadzać z faktu, że "Wojewoda nie kwestionował terminu do wniesienia skargi". Ocena spełnienia wymogów formalnych skargi ( w tym terminu) wniesionej na dany akt administracyjny należy wyłącznie do sądu administracyjnego. Tej kompetencji Sądu nie można przerzucać na organ administracji. Bez znaczenia zatem dla tej oceny pozostaje fakt ,czy określone braki ( wymogi) skargi zostały dostrzeżone przez organ administracji. Niezależnie od stanowiska skarżonego organu w tym zakresie , rolą sądu administracyjnego jest samodzielne badanie – przed merytoryczną oceną zasadności skargi- czy spełnione zostały wszystkie wymogi formalne pozwalające na skuteczne uruchomienie postępowania sądowo-administracyjnego . Reasumując powyższe, stwierdzenie braku przyczyn usprawiedliwiających uchybienie terminu do wniesienia skargi , uzasadnia odmowę przywrócenia terminu na podstawie art.86 §1 p.p.s.a. , co orzeczono jak w postanowieniu.