IV SA/Wr 741/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. U. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2011 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. U. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej i określenia związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą wojskową postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący złożył wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2011 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 8 marca 2011 r. J. U. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. W uzasadnieniu podniósł, że jest rencistą II grupy, a choroby jego związana jest z zanikiem pamięci, oraz innymi powikłaniami, a obecnie leczy się psychiatrycznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowieniem, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z treści 244 § 1 p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w przytoczonym art. 247 p.p.s.a., bowiem z jej treści wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest ustalenie schorzenia skarżącego (stan zdrowia) i ich związek ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP (Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16 ze zm.) Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie przysługuje (zob. postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/2000, ONSA 2001/2/47). Pogląd taki wyraził również Sąd Najwyższy w uchwale w Składzie Siedmiu Sędziów z dnia 27 października 1999 r. w sprawie sygn. akt III ZP 9/99 (OSNAP i US Nr 5, poz. 167 z 2000 r.) zgodnie z którą Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Właściwy jest tu, po wyczerpaniu odpowiedniego trybu, sąd powszechny. Artykuł 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 tej ustawy (Hanna Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/27), a więc i w sytuacji takiej jak rozważana. Przyjąć zatem należy, że skarga J. U. jest niedopuszczalna, a tym samym oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym, Sąd był zobowiązany odmówić przyznania prawa pomocy.