IV SA/Wr 741/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy sprzeciwu skarżącej od zarządzenia z dnia 25 stycznia 2016 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie wpisania do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Inspekcji Sanitarnej postanawia: odrzucić sprzeciw. Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniesiony przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Odpis zarządzenia, wraz ze stosownym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu, został doręczony stronie skarżącej w dniu 29 stycznia 2016 r.(k.40 ). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższej przesyłki wynika, że korespondencję odebrał upoważniony pracownik skarżącej spółki w osobie D. T., co zostało potwierdzone odręcznym podpisem i pieczęcią firmową spółki. W dniu 29 lutego 2016 r. strona nadała za pośrednictwem operatora wyznaczonego, pismo opatrzone sygnaturą akt niniejszej sprawy nazwane sprzeciwem na zarządzenie Sądu. Skarżąca podała, że składa sprzeciw na zarządzenie Sądu z dnia 17 lutego 2016 r. Oświadczyła, że zarządzenie nie zostało stronie doręczone, jednakże zostało doręczone zarządzenie analogiczne w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 742/15. Zatem dopuszczając możliwość pomyłki sekretariatu sądu w wysyłaniu korespondencji składa sprzeciw z ostrożności procesowej. W uzasadnieniu swojego stanowiska strona podała, że pismo Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. nigdy nie zostało spółce doręczone. Natomiast wymieniona w uzasadnieniu zarządzenia, a podana przez InPost SA jako odbiorca pisma M. R. nie jest zatrudniona w skarżącej spółce i nie jest stronie w ogóle znana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 §2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy właśnie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania) strona może wnieść do właściwego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym ( § 2 ). W niniejszej sprawie Sąd przyjął, że opisane wyżej pismo wniesione do Sądu w dniu 29 lutego 2016 r. określone zresztą przez stronę jako sprzeciw od zarządzenia , mimo wskazania błędnej daty wydania tego rozstrzygnięcia to jest 17 lutego 2016 r. należało potraktować jako sprzeciw od zarządzenia referendarskiego z dnia 25 stycznia 2016 r. Bowiem analiza uzasadnienia tego wystąpienia strony w konfrontacji z treścią akt rozpatrywanej sprawy, z której wynika brak jakiegokolwiek rozstrzygnięcia wydanego w tej dacie, prowadzi do jednoznacznego wniosku, że intencją skarżącej spółki było złożenie sprzeciwu od wydanego w tej sprawie w dniu 25 stycznia 2016 r. zarządzenia o pozostawieniu wniosku spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jak wynika natomiast ze znajdującego się w aktach sprawy (k.40) zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, odpis wskazanego zarządzenia referendarza sądowego z dnia 25 stycznia skutecznie doręczono stronie skarżącej w dniu 29 stycznia 2016 r. z zachowaniem wymogów określonych w art. 67 § 2 i 3 p.p.s.a. Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął zatem w dniu 5 lutego 2016 r. Dlatego też wniesienie sprzeciwu w dniu 29 lutego 2016 r. nastąpiło z uchybieniem wskazanego, siedmiodniowego terminu. Wobec powyższego, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.