IV SA/Wr 742/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy sprzeciwu skarżącej od zarządzenia z dnia 17 lutego 2016 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Inspekcji Sanitarnej postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie z dnia 17 lutego 2016 r. Skarżąca spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy, stosując urzędowy formularz wniosku stanowiący załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). W związku z tym, pismem z dnia 10 grudnia 2015 r. skarżąca została pouczona o wymogu złożenia wniosku na urzędowym formularzu, którego wzór został określony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Jednocześnie została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez złożenie go na właściwym urzędowym formularzu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania stosownie do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Do pisma Sądu załączono stosowny formularz celem jego wypełnienia i nadesłania na adres WSA we Wrocławiu. Nadto wezwano skarżącą do nadesłania wskazanych dokumentów źródłowych dotyczących sytuacji finansowej spółki pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Przesyłkę nadano na adres spółki podany w skardze W związku z brakiem zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższej przesyłki pismem z dnia 27 stycznia 2016 r. wszczęto postępowanie reklamacyjne u operatora pocztowego. W odpowiedzi InPost S.A. pismem z dnia 10 lutego 2016 r. poinformowała, że reklamacja dotycząca braku doręczenia dokumentu jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru jest bezzasadna bowiem dokument ten został doręczony dnia 29 grudnia 2015r. co zostało potwierdzone podpisem M. R. Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2016 r. referendarz sądowy w tut. Sądzie pozostawił wniosek skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na zaniechanie uzupełnienia braku formalnego wniosku w terminie. Odpis powyższego zarządzenia, wraz ze stosownym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu, został doręczony stronie skarżącej w dniu 22 lutego 2016 r.(k.34 ). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższej przesyłki wynika, że korespondencję odebrał upoważniony pracownik skarżącej spółki w osobie D. T., co zostało potwierdzone odręcznym podpisem i pieczęcią firmową spółki. W ustawowym terminie skarżąca spółka złożyła sprzeciw od powyższego zarządzenia. W uzasadnieniu podała, że pismo z dnia 10 grudnia 2015 r. nigdy nie zostało spółce doręczone, a wskazany przez InPost odbiorca pisma (M. R.) nie jest zatrudniona w spółce i nie jest stronie skarżącej w ogóle znana. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Na wstępie należy jednak wyjaśnić, że w myśl art. 260 § 1 p.p.s.a." – w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie lub zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Ustawa nowelizująca ten przepis weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Oznacza to, że obecnie sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, a nie jak dotychczas rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy na nowo. Ponadto wskazać również należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, który określa załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257).W rezultacie powyższego, zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W realiach niniejszej sprawy nie było jednak podstaw do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. W aktach sprawy brak jest bowiem w istocie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. do uzupełnienia przez wnioskującą spółkę braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, brak było podstaw do przyjęcia, że strona wypełniła alternatywną dyspozycję art. 257 p.p.s.. tj nie uzupełniła braków formalnych wniosku w zakreślonym terminie. Do oceny czy dochowany został 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych, niezbędnym jest bowiem legitymowanie się przez Sąd dowodem prawidłowego doręczenia wezwania stronie. Dopiero bowiem z chwilą skutecznego doręczenia wezwania stronie rozpoczyna się bieg terminu wyznaczonego w wezwaniu (art. 82 p.p.s.a.) . Tymczasem powtórna analiza opisanej wyżej odpowiedzi InPost z dnia 10 lutego 2016 r. (k.24 ) będącej podstawą do błędnego przyjęcia, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku upłynął bezskutecznie w dniu 5 stycznia 2016 r., wskazuje, że dane w nim wskazane odnoszą się do faktu doręczenia dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru, a nie przesyłki zawierającej wezwanie. Przedstawiony w piśmie skan jest dowodem doręczenia owego dokumentu potwierdzenia odbioru do tut. Sądu w dniu 29 grudnia 2015r. potwierdzonym przez pracownika Sądu M. R. Należało zatem uznać argumenty podniesione w sprzeciwie za zasadne. W tym stanie rzeczy nie było podstaw do wydania zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wobec nie uzupełnienia braku formalnego przedmiotowego wniosku w zakreślonym w wezwaniu terminie. Dopiero bowiem po skutecznym doręczeniu wnioskodawcy aktualnie obowiązującego formularza będzie możliwe podejmowanie dalszych czynności w zakresie wniosku. W tej sytuacji należało stosownie do regulacji 260 §1 p.p.s.a. zmienić zarządzenie referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2016 r. poprzez jego uchylenie. W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.