IV SA/Wr 745/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński Asesor WSA - Alojzy Wyszkowski Protokolant: apl. prok. Marta Midera po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy pieniężnej na zwrot kosztów remontu domu oddala skargę. Wojewoda D., decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 17 ust. 2 i 10 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2000 r, Nr 106, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Starosty D. z dnia [...]. r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy pieniężnej na zwrot kosztów remontu domu, kupionego aktem notarialnym w dniu [...]roku., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że J. K. przyjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy repatriacyjnej i dnia [...]r. otrzymał od Wojewody D. poświadczenie obywatelstwa polskiego. Gmina B. przekazała Stronie, na podstawie umowy najmu, wyremontowane i wyposażone mieszkanie w B. przy ul. Ż. [...], w którym J. K. zamieszkał wraz z żoną i synami. Gmina poniosła koszty remontu i wyposażenia mieszkania w wysokości [...] ([...]) złotych. W [...]r. Państwo K. kupili na własność jednorodzinny dom mieszkalny we wsi N. [...], który, jak twierdzi odwołujący się, wymagał kapitalnego remontu. Po dokonaniu częściowego remontu wyżej wymienionego domu strona zwróciła się do Starosty D. o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kosztów remontu przedstawiając równocześnie jako dowód faktury potwierdzające poniesione koszty. Rozpoznając sprawę, organ I instancji, oparł się na interpretacji postanowień art. 17 ust. 2 ustawy o repatriacji uzyskanej od Prezesa Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców pismem z dnia [...]r nr [...]i na tej podstawie wydał decyzję odmawiającą J. K. pomocy pieniężnej na remont domu. Zgodnie z art. 17 ust 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r., repatriantowi, który przybył do Rzeczypospolitej Polskiej z terenów azjatyckich byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich i poniósł koszty związane z remontem lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się pomocy ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie kosztów. Art. 17 ust. 4 określa między innymi, że "pomoc, o której mowa w art. 17 ust 2 i 3, stanowi zwrot udokumentowanych i uzasadnionych kosztów. Kwota udzielonej pomocy nie może przekroczyć wysokości kwoty stanowiącej równowartość iloczynu 4.120 zł oraz liczby członków najbliższej rodziny repatrianta pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym. Należy zauważyć, że cytowany wyżej przepis nie uzależnia prawa do przyznania pomocy finansowej na jego podstawie ani od sytuacji materialnej Strony, ani od wysokości wcześniej udzielonej pomocy. J. K. po przybyciu do Rzeczypospolitej Polskiej otrzymał na podstawie umowy najmu lokal mieszkalny z zasobów komunalnych gminy położony w B. przy ul. Ż. [...]. Zdaniem organów administracji ustawa o repatriacji nie precyzuje, co należy rozumieć przez miejsce osiedlenia się i czy możliwe jest udzielenie przedmiotowej pomocy w przypadku zakupu przez repatrianta, któremu gmina przyznała mieszkanie, domu na własność. Nie zawiera także przepisu zakazującego przyznanie takiej pomocy w przypadku, gdy repatriant otrzymuje wyremontowane wyposażone mieszkanie od gminy. Jednak w świetle stanowiska zajętego przez Urząd ds. Repatriacji i Cudzoziemców, wskazująca iż "pomoc wynikająca z art. 17 ust 2 przyznawana jest na remont i adaptację pierwszego lokalu w miejscu osiedlenia się repatrianta po przyjeździe do Polski i taka sytuacja była intencją ustawodawcy". Natomiast "zakup innej nieruchomości jest indywidualną i samodzielną decyzją J. K. nie wynikającą z konieczności stworzenia Jemu i rodzinie warunków do osiedlenia się". W związku z tym "brak jest podstaw do wypłaty J. K. pomocy określonej w art. 17 ust. 2 ustawy o repatriacji". W skardze na powyższą decyzję J. K. podnosi, że w świetle postanowień art. 17 ust. 2 ustawy o repatriacji przysługuje mu pomoc finansowa z budżetu państwa w postaci częściowego zwrotu udokumentowanych i uzasadnionych kosztów związanych z remontem lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się na terytorium RP. Skarżący twierdzi, że z tej formy pomocy po przyjeździe do Polski nie korzystał On ani Jego żona, która też jest repatriantką. Zdaniem skarżącego pomoc finansowa pozwoliła by mu zakończyć prace remontowe domu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację faktyczną i prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu ustawy kontrola ta sprawowane jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późń. zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 17 ust. 2 ustawy o repatriacji stwierdzający, że repatriantowi, który przybył do Polski z terenów azjatyckich byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich i poniósł koszty związane z remontem lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, udziela się pomocy ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie poniesionych kosztów. Osoba przybywająca do Polski na podstawie wizy wjazdowej w celu repatriacji nabywa obywatelstwo polskie z mocy prawa z dniem przekroczenia granicy polskiej. W konsekwencji nabywa ona wszystkie prawa przysługujące pozostałym obywatelom polskim. Ponadto jest uprawniona do otrzymania dodatkowej pomocy na podstawie przepisów ustawy o repatriantach. Repatriantowi, który przybył do Polski z terenów azjatyckich byłego ZSRR i poniósł koszty związane z remontem lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się na terytorium Polski, starosta udziela, w drodze decyzji, pomocy ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie poniesionych kosztów (tzw. zasiłek remontowy). W obu przypadkach pomoc stanowi zwrot udokumentowanych i uzasadnionych kosztów poniesionych na remont lub adaptację lokalu mieszkalnego. Pomocy udziela się do wysokości 4.120 zł - na repatrianta i każdego członka jego najbliższej rodziny. Wniosek o udzielenie pomocy (wniosek o zwrot kosztów) należy złożyć w terminie do 24 miesięcy od dnia nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego. Pomoc powyższa ma na celu umożliwienie repatriantowi doprowadzenie zajmowanego lokalu do stanu używalności i stworzenia mu warunków do zamieszkania w miejscu osiedlenia się na terytorium RP. Sąd podziela stanowisko Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wskazujące, że ustawa o repatriacji nie określa jednoznacznie, iż pomoc wynikająca z art. 17 ust. 2 przyznawana jest na remont i adaptację pierwszego lokalu w miejscu osiedlenia się repatrianta po przyjeździe do Polski, to właśnie taka sytuacja była intencją ustawodawcy. J. K. przesiedlił się do Polski z K. i zamieszkał na stałe w B. przy ul. Ż. [...]Lokal powyższy, pochodzący z zasobów komunalnych gminy, został oddany skarżącemu do użytku już po remoncie, a zatem nie zachodziła konieczność wykonywania takiego remontu przez zamieszkujących w nim repatriantów. W świetle postanowień art. 17 ust. 2 ustawy, miejscem osiedlenia się skarżącego jest zatem lokal przyznany przez Radę Miejską w B. na mocy uchwały z dnia 9 stycznia 1996 r. nr XX/141/96. Natomiast zakup innej nieruchomości jest indywidualną i samodzielną decyzją skarżącego, nie wynikającą z konieczności stworzenia Jemu i rodzinie warunków do osiedlenia się na terytorium RP. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo powszechnie obowiązujące. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia. Z tych względów należy uznać, ze zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.