IV SA/Wr 747/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie na rzecz W. K. kwotę 100 złotych słownie /sto/ tytułem zwrotu kosztów sądowych. Postanowieniem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 i art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. K.. W motywach tego postanowienia podniesiono, że w dniu [...] r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Organ rozpatrując sprawę stwierdził, że strona została prawidłowo pouczona w wymienionej decyzji o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w terminie 14 dni od jej otrzymania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru w/w decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został nadany w Urzędzie Pocztowym B. /R-[...] / w dniu [...] r., a więc z uchybieniem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona nie wystąpiła również z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie W.K. wniosła o przywrócenie terminu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podając, że w dniu [...] roku listonosz doręczył jej pełnomocnikowi decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. o odmowie przyznania jej uprawnień kombatanckich. Przesyłka ta została odebrana przez osobę nie mającą upoważnienia do załatwienia tego rodzaju spraw oraz udzielania odpowiedzi na korespondencję, natomiast jej pełnomocnik przebywał w tym czasie na leczeniu w Sanatorium Uzdrowiskowym – K.. W tej sytuacji decyzja Kierownika Urzędu dotarła do niej po terminie przewidzianym ustawą do złożenia odwołania w wyżej wymienionej sprawie w Urzędzie Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W.. W jej odczuciu zaistniało również pewne nieporozumienie, gdyż decyzja Kierownika Urzędu zamiast do niej jako osoby, której bezpośrednio dotyczy sprawa, została przekazana jej pełnomocnikowi, który z podanego wyżej powodu nie mógł odebrać przesyłki i przekazać na jej adres. Z tych względów nie wystąpiła w przewidzianym ustawą terminie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie jej uprawnień kombatanckich z wnioskowanego tytułu. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje wcześniejsze stanowisko. Dodano ponadto, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., w przypadku jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Tak więc, decyzja z dnia [...] r. została prawidłowo doręczona na adres pełnomocnika strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy skarżącej wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia środka odwoławczego postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia tegoż środka. Od tego postanowienia służy wyłącznie skarga do sądu administracyjnego. Sąd nie jest zatem władny do przywrócenia stronie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy /odwołania/ albowiem kompetencja ta przysługuje organowi odwoławczemu. Z akt sprawy niespornie wynika, że W. K. udzieliła w dniu [...] r. F. K. pełnomocnictwa w zakresie odbioru nadsyłanej na jej nazwisko korespondencji, jak i dokonywania w jej imieniu wszelkich oświadczeń, składania wniosków, pism, itp. m.in. przed organami władzy i urzędami. Istotną w niniejszej sprawie jest kwestia doręczenia decyzji stronie działającej w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika. Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowi pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z dołączonego do akt sprawy duplikatu potwierdzenia odbioru decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. wynika, że istotnie, decyzję tę doręczono na adres pełnomocnika strony w dniu [...] r. Obok tej daty zamieszczono adnotację pełnomocnika wraz z jego podpisem: "otrzymałem w dniu [...] r.". Z powyższego można wnioskować /gdyż nie da się tego ustalić na podstawie analizy duplikatu przedmiotowego potwierdzenia odbioru decyzji/, że sporna decyzja została w dniu [...] r. doręczona na adres pełnomocnika, lecz odebrana przez niezidentyfikowaną osobę nie będącą pełnomocnikiem strony. Pełnomocnik, zgodnie ze swoim oświadczeniem, otrzymał tę decyzję dopiero w dniu [...] r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o doręczeniu pisma decyduje potwierdzenie tego doręczenia poprzez podpis osoby odbierającej pismo, ze wskazaniem daty odbioru, jak to wynika z art. 46 § 1 k.p.a. Skoro art. 40 § 2 k.p.a. nakazuje doręczenie pisma pełnomocnikowi strony, z potwierdzenia odbioru powinno wynikać, że osoba taka otrzymała kierowaną do niej korespondencję. Doręczenie pisma osobie nie będącej pełnomocnikiem strony postępowania, choćby to był członek rodziny pełnomocnika, nie może być uznane za doręczenie zgodne z art. 40 § 2 k.p.a. Pismo doręczone zatem osobie nie będącej pełnomocnikiem strony nie może wywołać skutków prawnych, jakie przepisy procedury administracyjnej wiążą z doręczeniami, bowiem doręczenie osobie uprawnionej do odbioru pisma, jaką jest , z mocy art. 40 § 2 k.p.a., pełnomocnik, nie nastąpiło /por. np. wyrok NSA z 15.05.2001r., I SA 2605/99, Lex nr 54139/. W niniejszej sprawie organ winien zatem ustalić, komu została doręczona w dniu [...] r. jego decyzja. Jeżeli nie był to pełnomocnik strony, to doręczenie takie nie może być uznane za prawidłowe, a termin do wniesienia środka odwoławczego od tej decyzji nie rozpoczął biegu. Nie ma natomiast racji skarżąca zarzucając, że decyzję zamiast niej, jako strony postępowania, przekazano pełnomocnikowi. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że kompetencje pełnomocnika obejmują uprawnienia czynne i bierne strony postępowania. Pełnomocnik powinien być zatem adresatem wszystkich pism kierowanych przez organ do strony postępowania. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. W przypadku ustanowienia pełnomocnika doręczenie pisma stronie nie rodzi żadnych skutków prawnych /por. W. Siedlecki, glosa do orzeczenia SN z dnia 21 maja 1961r., 3 CR 953/60, NP 1963, nr 1 s. 123/. Według poglądów wyrażonych w orzecznictwie NSA, jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi /post. NSA z dnia 11 marca 1997r., I SA/Po 1333/96, niepubl./. Podobne stanowisko prezentuje SN przyjmując, że jeśli strona ustanowiła pełnomocnika, to termin dla wniesienia skargi do Sądu liczy się od dnia, w którym temu pełnomocnikowi doręczone zostało rozstrzygnięcie w sprawie /post. SN z dnia 24 kwietnia 1997r., III RN 19/97, OSNAP nr 21, poz. 415/. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na postawie art. 200 powołanej wyżej ustawy. Ze względu na istotę zaskarżonego postanowienia, Sąd nie orzekał w przedmiocie jego wykonalności.