IV SA/Wr 747/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2010 r. przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie postępowania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w związku z cofnięciem dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 22 lutego 2010 r., złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Z. R. domagał się stwierdzenia przez ten sąd \ "rażącego naruszenia prawa przez urzędników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, Dział Dodatków Mieszkaniowych" w związku z "bezprawnym cofnięciem dodatku mieszkaniowego przyznanego na gospodarstwo domowe", składające się z dwóch osób: wnioskodawcy M. R.. i syna Z. R. za sierpień i wrzesień 2003 r. w wysokości 221,68 zł. Wskazał, że dodatek mieszkaniowy przyznano decyzją Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 26 marca 2003 r. od kwietnia do września 2003 r., na okres 6 miesięcy w wysokości 148,73 zł miesięcznie. W związku z powyższym żądał stwierdzenia, że "przyznany dodatek mieszkaniowy należał się także jemu, jako członkowi tego samego gospodarstwa domowego". Ponadto wniósł, by Sąd zobowiązał dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej do: zwrotu cofniętego dodatku, uregulowania zaległości poprzez pokrycie bieżących i zaległych należności za czynsz, media, światło oraz wypłaty świadczeń na życie, ewentualnie o przyznanie odszkodowania za rażące naruszenie prawa. Na koniec podał, że nie domaga się kolejnej decyzji i nie wnosi o wznowienie postępowania "w zamkniętej sprawie po sześciu latach". Żąda tylko stwierdzenia, że "przyznany dodatek mieszkaniowy należał się także jemu, jako członkowi tego samego gospodarstwa domowego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. z powyższego wykazu normującego zakres działania (właściwość) sądów administracyjnych wynika, że kontrolą sądownictwa administracyjnego są objęte wyłącznie decyzje, postanowienia i inne akty administracyjne wyliczone w cytowanym przepisie oraz bezczynność organów w wydaniu niektórych z nich. Skarżący zaś domagał, by sąd administracyjny stwierdził, że przyznany w 2003 r. dodatek mieszkaniowy należał się także jemu, jako członkowi tego samego gospodarstwa domowego i by nakazał organowi jego zwrot. Takie żądanie w istocie zawiera sformułowane pod adresem sądu administracyjnego oczekiwanie, iż wyda on orzeczenie ustalające (kształtujące, zasądzające) na jego rzecz prawo lub stosunek prawny. Jednakże nie mieści się ono w zakresie właściwości sądownictwa administracyjnego zakreślonym w podanym wyżej unormowaniu, nie znajduje także podstaw w przepisach szczególnych. Na marginesie należy zauważyć, że Skarżący winien w swojej sprawie zwrócić się do organu administracji i stosownie do rodzaju formułowanego pod jego adresem zarzutu naruszenia prawa domagać się weryfikacji kwestionowanego przez siebie działania organu. Jeżeli, uważa, że, jak pisze w skardze, organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, skarżący może wystąpić o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia. Dopiero zapadłe w tej sprawie orzeczenie administracyjne może być przedmiotem kontroli Sądu. Wcześniejsze wyrażenie stanowiska w tej sprawie przez Sąd oznaczałoby, że Sąd w nieuprawniony sposób wchodzi w dziedzinę zawarowaną wyłącznie dla administracji publicznej. Analogicznie należy ocenić skargę w części, w której skarżący domaga się, by Sąd zobowiązał organ administracji do uregulowania zaległości skarżącego poprzez pokrycie bieżących i zaległych należności za czynsz, media, światło oraz wypłaty świadczeń na życie. Skarżący winien w tej sprawie złożyć stosowny wniosek do organu pomocy społecznej, który – po jej rozpoznaniu – wyda w tym przedmiocie decyzję, a ta, po wyczerpaniu toku instancji, może dopiero być zaskarżona do sądu administracyjnego. W kwestii zaś przyznania ewentualnego odszkodowanie za rażące naruszenie prawa skarżący powinien wystąpić z odpowiednio uzasadnionym powództwem do sądu powszechnego, który jest właściwy do jej rozpoznania w trybie przepisów postępowania cywilnego. Sąd administracyjny w tej sprawie nie jest właściwy. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę odrzucono.