IV SA/Wr 75/04

Dnia 5 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA: Marcin Miemiec Sędziowie : Sędzia WSA: Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Asesor WSA: Alojzy Wyszkowski Protokolant: Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi F. J. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę W dniu [...] r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.) w zw. z art. 104 i art. 107 kpa wydał decyzję Nr [...], którą pozbawił F. J. uprawnień kombatanckich przyznanych przez ZW ZBoWiD we W. decyzją z dnia [...]r. z tytułu utrwalania władzy ludowej od dnia [...]r. do dnia [...]r. - łącznie cztery miesiące. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, iż skarżący - F. J. uzyskał uprawnienia kombatanckie w ZBoWiD z w/w tytułu na podstawie zaświadczenia Komendy Wojewódzkiej M.O. w K. z dnia [...]r. o udziale w walkach z bandami i reakcyjnym podziemiem podczas służby w organach Milicji Obywatelskiej. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ponadto wskazał, iż skarżący otrzymał uprawnienia kombatanckie w ZBoWiD wyłącznie z tytułu walki o utrwalenie władzy ludowej. W myśl art. 25 ust. 2 pkt 2 cytowanej powyżej ustawy przywileje przewidziane tą ustawą tracą osoby, "które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej..". Takie stanowisko, jak wskazał organ, potwierdził Sąd Najwyższy w szeregu wyroków. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Ponadto podniósł, iż niezasadnie pozbawiono go uprawnień, albowiem w okresie wymienionym w ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r., a w szczególności w art. 1 ust. 2 pkt 6 - uczestniczył w obronie ludności polskiej przed ukraińskimi nacjonalistami, czego nie uwzględniono orzekając w sprawach o pozbawienie skarżącego uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu odwołania skarżący podał, iż prawdą jest, że od [...] do [...] r. pracował jako funkcjonariusz posterunku ówczesnej Milicji Obywatelskiej w miejscowości L. M. w powiecie B. Podkreślił, że w [...]r. uczestniczył w obronie ludności polskiej przed ukraińskimi nacjonalistami i oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii, co czynił w zmilitaryzowanej przez Komendę Wojewódzką Milicji w K. - w grupie powołanej przez Komendę do walki z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii. Grupa bojowa zorganizowana przez Komendę Wojewódzką Milicji w K. - współdziałała z oddziałami ówczesnego Wojska Polskiego, a walki w których uczestniczył skarżący odbywały się pod miejscowościami takimi jak C., U., W. oraz w okolicach J. Ponadto skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, a w szczególności o uprzednie uzupełnienie materiału dowodowego poprzez podjęcie z urzędu czynności w kierunku uzyskania od właściwych władz potwierdzenia uczestnictwa skarżącego w walkach z UPA. W związku z powyższym odwołaniem w dniu [...]r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn.zm.) wydał decyzję Nr [...] , którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż skarżący nabył uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu "utrwalania władzy ludowej". W okresie zaliczonym jako działalność kombatancka pełnił służbę w organach Milicji Obywatelskiej. W oparciu o przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy osoby takie pozbawia się uprawnień kombatanckich. Skarżący od powyższej decyzji wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu. W związku z powyższą skargą Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w dniu 11 lutego 2002 r. wydał wyrok o sygn. akt II SA/Wr 866/2000, którym uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów poniesionych przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż generalną zasadą jest niemożność uznania udziału w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami Wherwolfu prowadzonej w ramach pełnionej służby w Milicji Obywatelskiej, bowiem Milicja Obywatelska nie jest zmilitaryzowaną służbą państwową w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. Ponadto wskazano, iż organ administracji nie wyjaśnił, czy skarżący jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej uczestniczył w obronie ludności polskiej przed ukraińskimi nacjonalistami i oddziałami UPA, co czynił w zmilitaryzowanej przez Komendę Wojewódzką Milicji w K., grupie powołanej przez Komendę do walki z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz, czy grupa ta współdziałała z oddziałami Wojska Polskiego. Wskazano, iż procedurę wydania decyzji administracyjnych regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 107 § 3 kpa stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika również z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 kpa oraz art. 11 kpa. Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami procedury administracyjnej powinien był rozważyć przedstawione w tym wniosku okoliczności, mające - w opinii skarżącego - uzasadniać zachowanie przez niego uprawnień kombatanckich. Sąd w uzasadnieniu wyroku ponadto dodał, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych rozpatrując wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy nie rozważył przedstawionych w tym wniosku kwestii. Wskazano, że już ubiegając się o przyjęcie do ZBoWiD-u w [...] r. skarżący podawał, że w czasie służby w Milicji Obywatelskiej wyjeżdżał na akcje pod B. i do miejscowości C. Tak więc dopiero po należytym wyjaśnieniu tych kwestii i poczynieniu prawidłowych ustaleń faktycznych byłoby możliwe zgodne z prawem, a w szczególności z art. 7 i art. 77 kpa, rozstrzygnięcie tego, czy skarżący w myśl obowiązujących obecnie przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego powinien zostać pozbawiony uprawnień kombatanckich, czy też powinien je zachować. W końcowej części uzasadnienia Sąd wskazał, że powyższe uchybienia, które miały miejsce przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, naruszają unormowanie zawarte we wskazanych wyżej przepisach procedury administracyjnej i mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych prośbę o uwzględnienie wszystkich uprzednio przedstawionych przez skarżącego argumentów . Skarżący podkreślił, że po zakończeniu wojny został powołany do zasadniczej służby wojskowej i następnie skierowany do jej odbywania w organach Milicji, pełniąc służbę od [...]r. do [...] r. W dniu [...]r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 z późn. zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]r. Nr [...] o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy, biorąc pod uwagę całokształt zebranego materiału dowodowego, uznano, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym jest fakt, że strona w okresie zaliczanym przez ZBoWiD jako działalność kombatancka, pełniła służbę w organach Milicji Obywatelskiej w [...] r. i "brała udział w walkach z bandami". W myśl art. 25 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy "Pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art. 4." W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające pozbawienie kombatanta uprawnień kombatanckich, jako że wykonywanie obowiązków w ramach Milicji Obywatelskiej nie mieści się w żadnym z tytułów, z którymi ustawa wiąże możliwość ich zachowania. W przepisach ustawy o kombatantach status kombatanta związany został z działalnością w składzie formacji wojskowych lub organizacji walczących o suwerenność i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Milicja Obywatelska nie była służbą zmilitaryzowaną. Tego rodzaju działalność nie została przez ustawodawcę zaliczona do tytułów uzasadniających zachowanie przyznanych wcześniej uprawnień kombatanckich. Organ administracji podał także, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na jakąkolwiek działalność kombatancką w rozumieniu przepisów art. 1-4 obowiązującej ustawy kombatanckiej, a dołączone dowody nie potwierdziły ani udziału skarżącego w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii w ramach, wydzielonej z Milicji obywatelskiej, grupy współdziałającej z oddziałami Wojska Polskiego i będącej pod jego rozkazami na okres walk z UPA, ani faktu istnienia takiej grupy. Potwierdzeniem tego jest pismo Instytutu Pamięci Narodowej Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w K. z dnia [...] r., do której to instytucji wystąpił Urząd w celu potwierdzenia faktów i zdarzeń podnoszonych przez skarżącego. Z informacji IPN, w oparciu o akta osobowe skarżącego z okresu służby w Milicji Obywatelskiej , wynika jednoznacznie, iż nie można potwierdzić aby F. J. walczył z oddziałami UPA bądź podlegał dowództwu Wojska Polskiego w ramach wydzielonej grupy do walki z UPA, podczas jego służby w MO. Organ wskazał, iż nie można również potwierdzić, iż skarżący służąc w Milicji Obywatelskiej w B., a następnie w L. M. koło K. był oddelegowany do B. i C. w celu walki z oddziałami UPA. Deklaracje strony w kwestii w/w zdarzeń i faktów nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. Nie znalazło także poparcia twierdzenie skarżącego, iż po zakończeniu wojny został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej, bowiem nie potwierdza tego Wojskowa Komenda Uzupełnień w B. w piśmie z dnia [...]r., zaś ze wspomnianego pisma IPN wynika jednoznacznie, że F. J. w [...]r. rozpoczął służbę w organach Milicji Obywatelskiej w B., a nie w Wojsku Polskim. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu. F. J. zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 25 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego poprzez niesłuszne przyjęcie, że skarżący nie spełnia warunków do zachowania uprawnień kombatanckich oraz zarzucił uchybienie przepisom proceduralnym, w tym art. 9 i 11 kpa, w szczególności art. 86 kpa poprzez pominięcie wyjaśnień skarżącego złożonych w powyższej sprawie w uprzednio prowadzonym postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 866/2000. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniach od decyzji organów administracji. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 z późn. zm.). Zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które uzyskały uprawnienia na mocy dotychczasowych przepisów wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze uczestników walk o ustanowienie władzy ludowej lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, art. 2 oraz art. 4 cytowanej ustawy. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939, lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od dnia 10 maja 1945 r. do dnia 30 czerwca 1947 r. W myśl art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach za działalność kombatancką uznaje się uczestniczenie w walkach w jednostkach Wojska Polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami Wherwolfu. Z treści orzeczenia Komisji Weryfikacyjnej Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację we W. z dnia [...]r. wynika, że uznanie okresu działalności kombatanckiej skarżącego nastąpiło z tytułu "walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej od dnia [...]r. do dnia [...] r.". Podstawą przyznania uprawnień kombatanckich skarżącemu było zaświadczenie z dnia [...]r. Nr [...] wystawione przez Komendę Wojewódzką Milicji Obywatelskiej w K., z którego wynika, że skarżący pracował w organach Milicji Obywatelskiej w charakterze funkcjonariusza od dnia [...]r. do dnia [...]r. i brał udział w walkach z bandami w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r. Z dokumentów zebranych w sprawie, a w szczególności z akt b. ZBoWiD - Zespołu do Spraw Przeglądu Akt Członków ZBoWiD we W. wynika, że skarżący był uprawniony do korzystania ze świadczeń określonych w ustawie z dnia 23 października 1975 r. z tytułu walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej od dnia [...]r. do dnia [...]r. W odwołaniu skarżący kwestionując pozbawienie go uprawnień kombatanckich podał, między innymi, że w [...]r. jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej uczestniczył w obronie ludności polskiej przed ukraińskimi nacjonalistami i oddziałami UPA. Jedną z podstawowych kwestii w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy Milicja Obywatelska była zmilitaryzowaną służbą państwową w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. Przedmiotowe zagadnienie rozpatrywał Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu Sędziów na posiedzeniu w dniu 12 czerwca 2000 r., konsekwencją czego było podjęcie uchwały (sygn. akt OPS 15/00) o treści następującej: "Milicja Obywatelska nie była zmilitaryzowaną służbą państwową w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego". W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt III RN 93/99, że samo określenie "zmilitaryzowana służba państwowa", użyte w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach wskazuje, iż chodzi o służbę państwową, która następnie została zmilitaryzowana. Zdaniem Sądu Milicja Obywatelska nie została poddana instytucjonalnemu zmilitaryzowaniu, lecz została utworzona jako publicznoprawna formacja Służby Bezpieczeństwa Publicznego podlegająca kierownictwu tego resortu. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy w rozpoznawanej sprawie nie może więc mieć zastosowania. Wobec powyższego stwierdzić należy, że generalną zasadą jest niemożność uznania udziału w walkach z oddziałami UPA oraz grupami Wherwolfu prowadzonej w ramach pełnionej służby w Milicji Obywatelskiej, bowiem MO nie jest zmilitaryzowaną służbą państwową w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. Ponadto skarżący wskazał, iż w [...]r. jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej uczestniczył w obronie ludności polskiej przed ukraińskimi nacjonalistami i oddziałami UPA, co czynił w zmilitaryzowanej przez Komendę Wojewódzką Milicji w K. grupie powołanej przez Komendę do walki z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii. Grupa ta współdziałała z oddziałami Wojska Polskiego, a walki w których uczestniczył miały miejsce pod C., U., W. oraz w okolicach J. W wyroku z dnia 29 sierpnia 2001 r., sygn. akt III RN 132/00 - OSNAP 2002/5/101 Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej, który na mocy rozkazu został skierowany do służby w specjalnej grupie operacyjnej utworzonej w celu walki z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii i podlegał dowództwu Wojska Polskiego, nie traci uprawnień kombatanckich na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Analizując zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, iż nie pozwala on na poczynienie ustaleń odmiennych od poczynionych przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Podkreślić należy, że ustalenia dokonane przez organ zostały poczynione po prawidłowym zebraniu materiału dowodowego i należytym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego argumentów zauważyć wypada, że podnoszone w skardze okoliczności nie maja wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, albowiem nie wynika z nich, aby w czasie wojny skarżący prowadził działalność o jakiej mowa w art. 1 lub art. 2 ustawy o kombatantach oraz by pełniąc funkcję w Milicji Obywatelskiej uczestniczył w obronie ludności polskiej przed ukraińskimi nacjonalistami i oddziałami UPA, i aby to czynił w zmilitaryzowanej przez Komendę Wojewódzką Milicji w K. grupie powołanej przez Komendę do walki z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz aby grupa ta współdziałała z oddziałami Wojska Polskiego. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na jakąkolwiek działalność kombatancką w rozumieniu przepisów art. 1-4 obowiązującej ustawy kombatanckiej, a dołączone dowody nie potwierdziły ani udziału skarżącego w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii w ramach, wydzielonej z Milicji Obywatelskiej, grupy współdziałającej z oddziałami Wojska Polskiego i będącej pod jego rozkazami na okres walk z UPA, ani faktu istnienia takiej grupy. Potwierdzenie powyższego stanowi pismo Instytutu Pamięci Narodowej Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w K. z dnia [...]r. Z informacji IPN, w oparciu o akta osobowe skarżącego z okresu służby w Milicji Obywatelskiej , wynika jednoznacznie, iż nie można potwierdzić aby F. J. walczył z oddziałami UPA bądź podlegał dowództwu Wojska Polskiego w ramach wydzielonej grupy do walki z UPA, podczas jego służby w MO. Nie można również potwierdzić, iż skarżący służąc w Milicji Obywatelskiej w B., a następnie w L. M. koło K. był oddelegowany do B. i C. w celu walki z oddziałami UPA. Deklaracje strony w kwestii w/w zdarzeń i faktów nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. Nie znalazło także poparcia twierdzenie skarżącego, iż po zakończeniu wojny został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej, bowiem nie potwierdza tego Wojskowa Komenda Uzupełnień w B. w piśmie z dnia [...]r., zaś ze wspomnianego pisma IPN wynika jednoznacznie, że F. J. w [...]r. rozpoczął służbę w organach Milicji Obywatelskiej w B., a nie w Wojsku Polskim. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta naruszała obowiązujące przepisy prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Nie ma też prawa do oceniania słuszności obowiązujących przepisów i przyjętych w nich rozwiązań prawnych. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. W tej sytuacji zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.