IV SA/Wr 75/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jolanta Sikorska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA - Marcin Miemiec Asesor WSA - Alojzy Wyszkowski Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2006 r. przy udziale --- sprawy ze skargi S. K. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej uchyla orzeczenie I i II instancji w zakresie zdolności skarżącego do czynnej służby wojskowej; I. dalej idącą skargę odrzuca. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydała w dniu [...] r. orzeczenie nr [...] w sprawie zdolności sierż. szt. rez. S. K. do czynnej służby wojskowej. Podała, że w dniu [...] r. na zarządzenie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. przeprowadziła badanie lekarskie sierż. szt. rez. S. K., u którego rozpoznała: 1) astmę oskrzelową przewlekłą, umiarkowaną z zaburzeniami wentylacji płuc typu obturacyjnego (§ 35 pkt 5), 2) nadciśnienie tętnicze pierwszego stopnia (§ 39 pkt 1), 3) pourazowe zniekształcenie nosa, nieznacznie szpecące (§ 26 pkt 5), 4) skrzywienie przegrody nosa (§ 26 pkt 3) oraz 5) zaburzenia nerwicowe, nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne (§ 66 pkt 1) i powołując się na rozporządzenie MON z dnia 10.05.2004 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 1422, Załącznik nr 2) oraz rozporządzenie MON z dnia 25.06.2004 r. (Dz. U. Nr 151, poz. 1595, Załącznik nr 2), uznała go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej - kategoria "Z". Orzekła również, że schorzenia ad 2) i 5) rozpoznań pozostają w związku z zawodową służbą wojskową - Załącznik nr 2 do rozporządzenia MON z dnia 31.03.2003 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 567), zaś schorzenia ad 1), 3) i 5) rozpoznań nie pozostają w związku z zawodową służbą wojskową Orzeczenie to nie zawiera uzasadnienia. S. K. złożył odwołanie od powyższego orzeczenia, w którym podał, że nie zgadza się z orzeczeniem w części, w której stwierdzono, że rozpoznana u niego astma oskrzelowa nie pozostaje w związku z zawodową służbą wojskową. Podał, że astmę oskrzelową rozpoznano u niego już w [...] r. i od tego czasu leczy się z tego powodu i systematycznie zażywa leki. Jego zdaniem astmy oskrzelowej nabawił się w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej. Przez wiele lat służby przebywał na poligonach. Gdy wstępował do służby był w pełni zdrowy. Jego obecny stan zdrowia jest zły. Przy minimalnym wysiłku fizycznym występuje u niego zadyszka, atak kaszlu i brak oddechu. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydała w dniu [...] r. orzeczenie nr [...], którym z powołaniem się na przepis art. 127 § 1 i art. 138 k.p.a. oraz § 4 pkt 1, § 27 ust. 4, § 31 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.05.2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422), utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. W części wstępnej swojej decyzji podała, że orzeczenie wydaje po rozpatrzeniu odwołania sierż. szt. rez. S. K. od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej. W uzasadnieniu wskazała, że skarżący odwołuje się od ustaleń TWKL we W., zarzucając brak uznania schorzenia ze strony układu oddechowego (ad. 1 rozpoznania) za pozostające w związku z zawodową służbą wojskową oraz uznanie za zdolnego do czynnej służby wojskowej. Podała, że po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego orzeczenia w związku z czym utrzymała je mocy. Ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, by właściwości i warunki służby wojskowej w rozumieniu przepisów rozporządzenia MON z dn. 31.03.2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wojskowej wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz.U. Nr 62, poz. 567), miały wpływ na powstanie i przebieg schorzenia wymienionego w pkt 1) rozpoznania, tj.: astmy oskrzelowej przewlekłej, umiarkowanej z zaburzeniami wentylacji typu obturacyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że w kwestii aktualnego stopnia zdolności do służby wojskowej TWKL we W. oparła się o wyniki przeprowadzonych badań lekarskich specjalistycznych, z których nie wynika, by aktualny stopień nasilenia zaburzeń ze strony układu oddechowego, układu krążenia, nosa oraz stanu psychicznego upośledzał sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym uznanie skarżącego w Gr. II osób badanych za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. W tej sytuacji TWKL we W. prawidłowo uznała, że schorzenia te mieszczą się w zakresie pojęciowym § 35 pkt 5, § 39 pkt 1, § 26 pkt 5, § 26 pkt 3 i § 66 pkt 1 z Załącznika Nr 2 do rozporządzenia MON z dnia 10.05.2004 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 1422) i kwalifikują do Kat. Z - Zdolny do zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy podał, że skarżący nie przedstawił innej dokumentacji medycznej mogącej powodować uzasadnione wątpliwości co do oceny badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów. Mając powyższe na uwadze organ ten orzekł jak w zaskarżonym orzeczeniu. W skardze na powyższe orzeczenie S. K.i domagał się zmiany w całości zaskarżonego orzeczenia i zaliczenie go do grupy II osób badanych niezdolnych do zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu skargi podtrzymał też zarzuty zawarte w odwołaniu. Na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2006 r. podał, że przedmiotem skargi jest zarówno orzeczenie co do rozpoznanych schorzeń i zaliczenia do określonej grupy zdolności do zawodowej służby wojskowej, jak i związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą wojskową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w wydanych orzeczeniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd administracyjny nie może oprzeć tej kontroli o kryterium słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określającym zakres kognicji sądu administracyjnego, przedmiotem zaskarżenia do sądu mogą być m. in. decyzje administracyjne. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Takie wady i uchybienia wystąpiły w niniejszej sprawie w związku z czym skargę należało uwzględnić lecz jedynie częściowo. W części bowiem skarga jest niedopuszczalna. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wydane w sprawie orzeczenia podjęte zostały z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wady podjętych w sprawie decyzji uniemożliwiały Sądowi administracyjnemu przeprowadzenie prawidłowej kontroli pod względem zgodności z prawem, do czego Sąd ten zgodnie z wyżej powołanymi przepisami wskazanych ustaw jest powołany. Z akt sprawy wynika, że postępowanie dotyczy sierż. szt. rez. S. K., który został skierowany na badania do terenowej wojskowej komisji lekarskiej zarządzeniem Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. Skarżący został powołany do służby wojskowej w dniu [...] r., a zwolniony ze służby w dniu [...] r. Zarówno organ I, jak i II instancji podał w wydanych orzeczeniach, że orzeka w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej, podczas, gdy w przepisach prawa powołanych w zaskarżonych orzeczeniach organ I instancji powołał się na rozporządzenie MON z dnia 10.05.2004 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 1422, Załącznik nr 2) oraz rozporządzenie MON z dnia 25.06.2004 r. (Dz. U. Nr 151, poz. 1595, Załącznik nr 2). Pierwsze z nich zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 5 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) i dotyczy orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, zaś drugie z nich zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 30a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z późn. zm.) i dotyczy orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Organ II instancji, orzekając o zdolności do czynnej służby wojskowej, co wynika z części wstępnej decyzji, powołał się na rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.05.2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422). Orzeczenie wydane przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską we W. w ogóle nie zawiera uzasadnienia, zaś orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. wprawdzie zawiera uzasadnienie lecz nie wyjaśnia powyższej sprzeczności wydanego przez ten organ orzeczenia. Wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.): "Zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją." Wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 5 ust. 8 i 9 w/w ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.05.2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422) w § 2 ust. 1 stanowi, że do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej są właściwe, utworzone na podstawie odrębnych przepisów: m. in. terenowe wojskowe komisje lekarskie oraz rejonowe wojskowe komisje lekarskie. Podobnie terenowe i rejonowe wojskowe komisje lekarskie, powołane na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 z ustawy z dnia 21 listopada 1992 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 z późn. zm.) są właściwe do określania zdolności poborowych do służby wojskowej. Wojskowe komisje lekarskie są w rozumieniu powyższych przepisów oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego organami administracji publicznej, a orzeczenia tych komisji są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie może więc budzić wątpliwości, że w zakresie nieunormowanym przepisami szczególnymi do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie określone w Kodeksie postępowania administracyjnego ogólne zasady postępowania administracyjnego (m.in. art. 6, 7, 80, 104 i 107). Zgodnie z § 26 ust. 1 wyżej powołanego rozporządzenia MON z dnia 10.05.2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno w szczególności zawierać rozpoznanie, ustalenie kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, a w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku lub braku związku z zawodową służbą wojskową. Podobnie zgodnie z § 17 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia MON z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno zawierać rozpoznanie, ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, a w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku lub braku związku z czynną służbą wojskową. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich jako mające charakter decyzji administracyjnej winny też zawierać szczegółowe uzasadnienie i pouczenie o prawie wniesienia odwołania. Elementy formalne decyzji administracyjnej określa art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie z § 22 w/w rozporządzenia MON z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach: "Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.). (ust. 1) Odwołanie wnosi się do właściwej wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia, za pośrednictwem komisji, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. (ust. 2)." Podobne unormowanie zawiera w § 31 ust. 1 rozporządzenie MON z dnia 10.05.2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że bez względu na to, czy orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej dotyczy zdolności do czynnej, czy do zawodowej służby wojskowej, winno zawierać uzasadnienie i odpowiadać wymogom procesowym decyzji administracyjnej. Z uwagi na zasadę wyrażoną w art. 140 k.p.a. powyższe wymogi formalne, w tym obowiązek szczegółowego uzasadnienia orzeczenia, mają również zastosowanie do orzeczeń wydanych przez wojskowe komisje lekarskie rozpatrujące odwołania w trybie wyżej wskazanych przepisów wykonawczych. Ponieważ powołana wyżej ustawa o powszechnym obowiązku obrony, jak i ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak i wydane na ich podstawie rozporządzenia wykonawcze nie precyzują, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, należy w tym zakresie stosować przepis art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że: "Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi." (§1); "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa." (§ 3). Podkreślić przy tym należy, iż z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) wynika obowiązek organów administracji publicznej do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Oznacza to, że zarówno organ I jak i II instancji ma obowiązek dokonać merytorycznej i prawnej oceny sprawy, a organ II instancji ma obowiązek dokonać oceny zasadności kwestionowanej przez stronę decyzji organu I instancji i rozpatrzyć wszystkie żądania strony, w tym podnoszone w odwołaniu, oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Z akt niniejszej sprawy wynika, że orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w ogóle nie zawiera uzasadnienia. Wskazać należy, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji administracyjnej, zaś jego brak należy ocenić jako istotne naruszenie przepisu art. 107 § 1 k.p.a., które to naruszenie winno skutkować uchylenie owego orzeczenia przez organ II instancji rozpatrujący sprawę ponownie w trybie odwoławczym. Brak ten stanowiący istotne uchybienie procesowe nie mógł być, w związku z dwuinstancyjnością postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 15 k.p.a. usunięty przez organ odwoławczy nawet przez zawarcie w wydanym przez ten organ orzeczeniu najbardziej obszernego i szczegółowego uzasadnienia. Wobec stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 15, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z wyżej powołanymi przepisami wykonawczymi Ministra Obrony Narodowej, które to naruszenie w ocenie Sądu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uchylić zarówno zaskarżone orzeczenie, jak i orzeczenie wydane przez organ I instancji, co orzeczono w pkt I wyroku. Na marginesie już tylko dodać należy, że w wyroku z dnia 22.11.2001r. sygn. II SA 924/01 (LEX nr 81816) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Rozstrzygnięcie i uzasadnienie to dwa istotne elementy składowe decyzji. Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem albo nałożonym na nią obowiązkiem. Osnowa (rozstrzygnięcie decyzji) jest jej kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Brak rozstrzygnięcia, treści "decyzji" pozbawia dane pismo charakteru decyzji. Bez osnowy nie ma decyzji. Uzasadnienie natomiast służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Samo w sobie, bez rozstrzygnięcia (osnowy), nie jest decyzją." Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy decyzyjne po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania dowodowego w tej sprawie, jak wymagają tego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, winny wydać właściwe orzeczenia, mając na względzie to, co powiedziano wyżej i wydane przez siebie orzeczenia uzasadnić zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 k.p.a. Sąd odrzucił (pkt II wyroku) na podstawie art. 58 § pkt 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę w części dotyczącej związku schorzenia z zawodową służbą wojskową z uwagi na niedopuszczalność skargi w tym zakresie albowiem sądy administracyjne nie są właściwe do rozpatrywania skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby ze służbą wojskową. W uchwale podjętej przez Sąd Najwyższy w Składzie Siedmiu Sędziów w dniu 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 (OSNP Nr 5, poz. 167 z 2000r.) Sąd ten wskazał, że: "Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową." W uzasadnieniu owej uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że: "Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w tej części, w której dotyczy zagadnienia związku choroby ze służbą wojskową w istocie regulowane jest przez przepisy prawa zabezpieczenia społecznego, czy też szeroko pojmowanych ubezpieczeń społecznych, co pozwala na przyjęcie, że orzeczenie tej komisji - jeżeli w swej treści zawiera ustalenie dotyczące związku choroby ze służbą wojskową - ma swoisty charakter prawny i wobec tego w tej właśnie części powinno być poddane tym regułom proceduralnym (w zakresie możliwości skierowania sprawy na drogę sądową), które właściwe są dla ubezpieczeń społecznych. W ogólności nie jest tu też bez znaczenia, że w ramach przeprowadzanej reformy ubezpieczeń społecznych, z jednej strony, doszło do większego wyodrębnienia i autonomii prawa ubezpieczeń społecznych, a z drugiej strony, poddania w szerszym zakresie regułom tego prawa także tych stosunków, które są następstwem powołania do odbycia niezawodowej i zawodowej służby wojskowej. To zaś przemawia za tym, by sprawy z zakresu zabezpieczenia społecznego były w całości poddane specjalnemu orzecznictwu do spraw pracy i ubezpieczeń społecznych, a nie sądownictwu administracyjnemu." Uchwała ta zachowała aktualność także na gruncie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zważyć należy, że zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. zawierało pouczenie co do sposobu i trybu zaskarżenia owego orzeczenia do sądu administracyjnego. Z pouczenia tego wynikało, że skarga nie przysługuje w zakresie ustalenia związku lub braku związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową. Wbrew powyższemu pouczeniu skarżący objął wniesioną do sądu administracyjnego skargą także orzeczenie organu w zakresie ustalenia związku chorób ze służbą wojskową. W tej sytuacji wniesiona w niniejszej sprawie skarga w części dotyczącej związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową, jako nie podlegająca kognicji sądu administracyjnego, podlegała odrzuceniu, co orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 58 § pkt 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonego orzeczenia z uwagi na fakt, że orzeczenie to nie posiada cech wykonalności.