IV SA/Wr 75/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (sprawozdawca) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2) Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. z 2015r. poz. 163 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania H. O. (dalej: skarżąca) od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta W. przez Kierownika Zespołu Pracy Socjalnej nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego na remont mieszkania, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] organ pierwszej instancji, odmówił przyznania skarżącej zasiłku celowego z przeznaczeniem na remont mieszkania tj.: na naprawę powybijanych okien na werandzie, wyrwanych drzwi. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że dysponuje ograniczoną ilością środków finansowych na realizację zasiłków celowych. W związku z tym organ przyjął zasadę, że zasiłek celowy przyznaje osobom starszym, samotnym, rodzinom wielodzietnym, będącym w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, której nie są w stanie pokonać wykorzystując własne zasoby i możliwości. Zasiłki te przyznawane są jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych tj. na zakup leków i opału. Wskazał dalej organ pierwszej instancji, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, nie posiadająca uprawnień do świadczeń z ubezpieczenia społecznego, samotna, zajmującą mieszkanie o powierzchni 94,4 m². Korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego, w wysokości 481 zł, zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł, zasiłków celowych na żywność, leki i opał. Odwołanie od decyzji złożyła skarżąca podnosząc, że nie ma środków na zapłacenie za wykonany remont. Wydając ostateczną decyzję Kolegium wskazało, że zaskarżoną decyzję należało uchylić i postępowanie pierwszej instancji umorzyć. Kolegium wskazało, że w powyższej sprawie organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję w sytuacji gdy wydana została wcześniej decyzja rozstrzygająca co do istoty przedmiot sprawy, którego dotyczy powyższe postępowanie. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] organ pierwszej instancji, odmówił przyznania skarżącej zasiłku celowego z przeznaczeniem na remont mieszkania tj: na naprawę powybijanych okien na werandzie, drzwi, oraz podłogi. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że dysponuje ograniczoną ilością środków finansowych na realizację zasiłków celowych. W związku z tym przyjął on zasadę, że zasiłek celowy przyznaje osobom starszym, samotnym, rodzinom wielodzietnym, będącym w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, której nie są w stanie pokonać wykorzystując własne zasoby i możliwości. Zasiłki te przyznawane są jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych tj. na zakup leków i opału. Wskazał dalej organ pierwszej instancji, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, nie posiadającą uprawnień do świadczeń z ubezpieczenia społecznego, samotną, zajmującą mieszkanie o powierzchni 94,4 m². Korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego, w wysokości 389 zł, zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł, zasiłków celowych na żywność, leki i opał. Po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Nie budzi zatem wątpliwości, zdaniem Kolegium, że w powyższej sprawie zachodzi tożsamość ze sprawą rozstrzygniętą decyzją tut. SKO z dnia [...] października 2015 r. W prowadzonym postępowaniu występuje bowiem ten sam podmiot, ten sam przedmiot i ten sam stan prawny w niezmienionym stanie faktycznym, w stosunku do postępowania już zakończonego decyzją ostateczną. Ponadto Kolegium podkreśliło, że nie budzi wątpliwości, że w sprawach z zakresu pomocy społecznej, z uwagi na charakter spraw, instytucja res iudicata doznaje pewnego ograniczenia. Jednakże fakt złożenia kolejnego wniosku o przyznanie pomocy finansowej na ten sam cel w kilka dni po wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w pełni uzasadnia przyjęcie, że sprawa została rozstrzygnięta decyzją ostateczną a tym samym organ l-szej instancji powinien na podstawie art. 81a k.p.a. wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania z tej właśnie przyczyny. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak wyżej. Skargę na decyzję ostateczną złożyła skarżąca, wskazując na trudną sytuację w jakiej się znajduje, a także na okoliczność, że MOPS W. wydaje fałszywe dane o zasiłek celowy na remont mieszkania. Skarżąca jednocześnie podkreśliła, że w Sądzie jest zarejestrowana sprawa dotycząca tej samej sprawy pod sygn. akt IV SA/Wr 794/15. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd doszedł do przekonania, że jest ona zgodna z prawem. Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a., organ rozpoznający odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji może: utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję; uchylić ją w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części; umorzyć postępowanie odwoławcze. Zastosowanie rozstrzygnięcia w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania pierwszej instancji następuje m.in. wtedy, gdy decyzja organu pierwszej instancji dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną. Z taką sytuacją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. miało do czynienia w niniejszej sprawie, ustalając, że skarżąca już wcześniej ubiegała się przed organem pierwszej instancji o przyznanie mu zasiłku celowego z przeznaczeniem na remont mieszkania t.j. na naprawę powybijanych okien na werandzie, wyłamanych drzwi. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. (nr [...]) organ pierwszej instancji odmówił jej przyznania prawa do zasiłku celowego w tym zakresie. Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] października 2015 r. ww. decyzja została utrzymana w mocy. W związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją prawidłowo uchyliło decyzję organu pierwszej instancji uznając, że dotyczyła ona sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną. Nie ma bowiem żadnych wątpliwości, że sprawa ostatecznie rozstrzygnięta decyzją Kolegium z [...] października 2015 r. jest podmiotowo i przedmiotowo tożsama z zaskarżoną decyzją. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. Inaczej, tożsamość sprawy występuje, gdy występują te same podmioty, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7; wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., IV SA 1061/96, Lex nr 45166 oraz wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1999 r., III SA 6434/97, Lex nr 37852). Wydanie ponownej decyzji merytorycznej w tej samej sprawie jest niedopuszczalne, a wszczęte postępowanie winno być umorzone jako bezprzedmiotowe w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Skarżąca w swojej skardze sama wskazała, że przed tutejszym Sądem toczy się już, pod sygnaturą IV SA/Wr 794/15, sprawa dotycząca jej wniosku związanego z odmową przyznania zasiłku celowego na remont mieszkania. Powyższa sprawa zakończona została ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Konkludując powyższe rozważania uznać należy, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Z tych względów zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.