IV SA/Wr 750/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji dotyczącej przyznania zasiłku stałego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokata S. P. tytułem kosztów zastępstwa prawnego z urzędu kwotę 292 zł 80/100 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100). Postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. sprostowało z urzędu oczywistą omyłkę we własnej decyzji z dnia [...]r. [...]w ten sposób, że w części wstępnej decyzji zamieszczonej przed rozstrzygnięciem wykreślono wiersz 11 od góry w brzmieniu: "zmieniającej decyzję Nr [...]z dnia [...]r.". Postanowienie to zaskarżył J. M., zarzucając niewłaściwe i bezpodstawne powołanie podstaw prawnych w tym postanowieniu. Stwierdził, że czyn popełniony przez pracownika MOPR jest bezspornie czynem przewidzianym w art. 271 p 1 k.k., który wyraźnie stwierdza: Funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawiania dokumentu, poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Mając to na uwadze, J. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a ponadto o przekazanie sprawy organom ścigania winnych przestępstw (prokuraturze celem wszczęcia postępowania przeciwko winnym i dla zachowania prewencji szczególnej i ogólnej dla dobra społeczeństwa i zachowania elementarnych zasad praworządności). Po rozpatrzeniu powyższego wniosku J.M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że sprostowanie dotyczy decyzji drugoinstancyjnej wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na skutek wniesienia przez J. M. odwołania od decyzji Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W., Nr [...]z dnia [...]r., w sprawie przyznania zasiłku stałego. Odwołanie to zostało załatwione decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...]. W decyzji tej w wierszu 11 od góry omyłkowo wpisano: "zmieniającej decyzję Nr [...] z dnia [...]r.". Kolegium powołało się na art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, według którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Taką oczywistą omyłkę, popełnioną w powołanej decyzji, Kolegium sprostowało z urzędu zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. Sprostowana omyłka nie miała wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie odwołania. Zatem zdaniem organu, należało ją sprostować w trybie art. 113 § 1 kpa. J. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucił, że bezzasadnie zastosowano art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Zarzucił też działanie przewidziane w art. 239 k.k. (zacieranie śladów przestępstwa) wobec pogwałcenia art. 231 k.k. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że bezprawne i bezzasadne zaniżenie grupy inwalidzkiej ze stopnia "znacznego" do stopnia "umiarkowany" przez pracownika administracji samorządowej (MOPR) w piśmie mającym znaczenie prawne, w żadnym razie nie może być podciągnięte pod lapsus słowny w rozumieniu art. 113 kpa. Nie może też być usprawiedliwione aktem prawnym w formie postanowienia, co uczyniło Kolegium Odwoławcze w W.. Pracownik MOPR, przekraczając swe uprawnienia lub nie dopełniając obowiązku, działał na niekorzyść interesu prywatnego, popełniając czyn z art. 231 k.k., którego ocena i klasyfikacja należy do Sądu Rejonowego – Wydział Karny. Nie dostrzeżenie tego przez SKO w W. jest dowodem na zlekceważenie ustanowionych norm prawnych, w tym ignorowanie istotnej dla bytu społecznego egzystencji inwalidów, bądź też świadczy za poplecznictwem w rozumieniu art. 239 k.k., przy asystowaniu w bezprawnej i niehumanitarnej anihilacji ludności nieaktywnej zawodowo, a więc zbędnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna lub postanowienie są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego lub z przepisami prawa procesowego. Uchylenie postanowienia, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r., które utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...]r. w sprawie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki we własnej decyzji z dnia [...]r. Nr [...]. Sprostowanie polegało na wykreśleniu w części wstępnej tej decyzji omyłkowo wpisanego tekstu o brzmieniu: "zmieniającej decyzję Nr [...]z dnia [...]r.". Sąd stwierdza, że działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego mieściło się w ramach art. 113 § 1 kpa, stanowiącego, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Bezzasadny jest zarzut skarżącego odnośnie nieprawidłowego zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Zgodnie bowiem z art. 144 kpa, w sprawach nie uregulowanych w dziale II. Rozdział 11. Zażalenia, mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W dużej mierze zarzuty skarżącego dotyczą kwestii karnoprawnych, które nie mają związku z rozstrzygnięciem oraz z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia. Chybione są zatem zarzuty skargi odnośnie rzekomego naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 239 k.k. (zacieranie śladów przestępstwa) oraz art. 231 k.k.. Nie mogą one być przedmiotem rozstrzygania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Bezprzedmiotowe z kolei są zarzuty odnośnie bezprawnego i bezzasadnego zaniżenia grupy inwalidzkiej skarżącego ze stopnia "znacznego" do stopnia "umiarkowanego" przez pracownika administracji samorządowej (MOPR). Sprawa ta nie była bowiem ani przedmiotem postępowania, ani też postanowień, które zostały wydane, w tym zaskarżonego postanowienia z dnia [...]r. Bezzasadne są także wywodzone z tego żądania skarżącego. W tym stanie rzeczy - zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.