IV SA/Wr 751/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zasiłku okresowego i odmowy przyznania zasiłku postanawia: odrzucić sprzeciw. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania M. P. (dalej: strona, skarżący) uchyliło w całości decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. (działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta D.) z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zasiłku okresowego i odmowy przyznania zasiłku. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że została ona skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 25 września 2017 r. W dniu 25 października 2017 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. (data stempla pocztowego). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań wskazać należy, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935, dalej: ustawa nowelizująca) do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej: p.p.s.a.) dodano § 2a, ustalający właściwość sądów administracyjnych do orzekania w sprawach sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Instytucja sprzeciwu zastąpiła więc skargę, która do dnia 1 czerwca 2017 r. (data wejścia w życie noweli z kwietnia 2017 r.) przysługiwała stronie na taką decyzję. Na mocy wskazanej nowelizacji do działu III p.p.s.a. zatytułowanego "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym" dodano rozdział 3a "Sprzeciw od decyzji", zawierający artykuły 64a - 64e. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". W myśl art. 64c § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu. Przy czym termin, o którym mowa w § 1, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła sprzeciw od decyzji wprost do sądu administracyjnego. W art. 17 ustawy nowelizującej ustawodawca przewidział, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. 1 czerwca 2017 r.), stosuje się przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych już po dacie wejścia w życie nowelizacji, tj. gdy skarga została wniesiona najwcześniej w dniu 1 czerwca 2017 r., mają zastosowanie przepisy p.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym. W analizowanej sprawie zaskarżona przez skarżącego decyzja kasacyjna organu odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. wydana została w nowym stanie prawnym, zaś środek zaskarżenia kwestionujący tę decyzję został wniesiony w dniu 25 października 2017 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że pismo zatytułowane: "skarga" należy zakwalifikować jako sprzeciw od decyzji. W konsekwencji, sprzeciw skarżącego powinien zostać złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu decyzji organu odwoławczego (tj. 25 września 2017 r.), czyli najpóźniej do dnia 9 października 2017 r. Tymczasem skarżący wniósł środek zaskarżenia w dniu 25 października 2017 r. (data stempla pocztowego), a zatem po upływie ustawowego terminu. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Sąd podziela stanowisko wyrażone zarówno przez WSA w Białymstoku w postanowieniu z dnia 4 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 551/17, jak i przez WSA w Poznaniu w postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 764/17 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do spóźnionego sprzeciwu, bowiem w p.p.s.a. nie przewidziano innego skutku prawnego dla orzeczenia o sprzeciwie od decyzji wniesionym z uchybieniem czternastodniowego terminu. Sprzeciw od decyzji wniesiony w niniejszej sprawie podlega zatem odrzuceniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że organ odwoławczy błędnie pouczył skarżącego o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, zamiast o możliwości wniesienia sprzeciwu w terminie 14 dni od doręczenia tej decyzji. Natomiast zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Tym samym, skarżącemu przysługuje prawo złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu należy wnieść do Sądu za pośrednictwem organu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). We wniosku o przywrócenie terminu skarżący powinien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).