IV SA/Wr 760/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.H. na Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w przedmiocie działalności SKO we Wrocławiu postanawia : odrzucić skargę. W dniu 10 listopada 2010 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo P. H. zatytułowane "skarga". Skarżący powołał jedynie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. jako organ decyzyjny, który niewłaściwie rozpatrzył jego sprawę w przedmiocie świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. W dniu 12 listopada 2010 r. powyższa skarga została przesłana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że katalog spraw, których mogą dotyczyć składane do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi, nie obejmuje skargi na działalność samorządowego kolegium odwoławczego - nieodpowiednie, jak uważa autor skargi, załatwianie spraw przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. Organ opisał korespondencje prowadzoną ze skarżącym oraz wydane w sprawie postanowienia, podkreślając, że stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ właściwy wierzyciela może, na wniosek dłużnika alimentacyjnego, umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 30 ust. 3). Organem właściwym wierzyciela jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej. Kolegium stwierdziło, że z uwagi na fakt, iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku P. H. o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest Burmistrz Miasta i Gminy M. (z którego upoważnienia działają pracownicy Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M.), Kolegium zobligowane było przekazać ten wniosek organowi właściwemu. Mając na uwadze powyższe uwarunkowania Kolegium - także na etapie rozpatrywania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mającej za przedmiot przekazanie odwołania, P. H. skierowanego bezpośrednio do Kolegium - pozostało przy stanowisku wcześniej w tej kwestii wyrażonym. Dlatego - stosownie do art. 65 § 1, w związku z art. 129 § 1 i art. 132 k.p.a. - prawidłowym rozstrzygnięciem było przekazanie odwołania P. H. do organu właściwego, czyli do Burmistrza Miasta i Gminy M.. W stanie rzeczy, Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. ([...]), przekazującego zgodnie z właściwością odwołanie P. H. do organu pierwszej instancji. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że opisane na wstępie wezwanie nie miało na celu obrażania P. H., a było konsekwencją respektowania zasady, zgodnie z którą w przypadku, gdy treść żądania kierowanego do organu administracyjnego budzi wątpliwości, organ nie jest uprawniony do precyzowania treści żądania. O tym, jaki charakter ma pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje ostatecznie strona, a nie organ administracyjny, do którego strona pismo to skierowała. Dlatego też Kolegium zwróciło się do P. H. o sprecyzowanie żądania zawartego w podaniu z dnia 3 sierpnia 2010 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu P. H. podał, że dotyczy ona nieodpowiedniego załatwiania spraw przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.. Wyjaśnił, że zwrócił się do Kolegium z wnioskiem, i to nie jednym, które były załatwiane negatywnie. Zarzucił Kolegium obrazę przepisów prawa polskiego i praw człowieka poprzez lekceważący stosunek do jego osoby. Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2011 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 4 listopada 2010 r. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez jej skonkretyzowanie, gdyż jest ona nieczytelna i nie daje podstawy do przyjęcia, że dotyczy jednego z aktów (czynności) wymienionych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W piśmie z dnia 3 marca 2011 r. P. H. nie sprecyzował swojego żądania, stwierdził tylko, że pisma skierowane do niego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jak i przez SKO we W. są dla niego nieczytelne i nie zrozumiałe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 wyżej wskazanego przepisu kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na działalność SKO we Wrocławiu w związku, z opieszałością tego organu w rozpatrzeniu wniosku o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń alimentacyjnych. Skarga ta jest skargą powszechną, do której rozpatrzenia mają zastosowanie wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga taka służy każdemu. Osobie, która jest stroną postępowania administracyjnego, jak również osobie, która stroną postępowania nie jest. Zatem postępowanie w sprawie skargi toczy się w ramach wszczętego postępowania lub samodzielnie (art. 233, art. 234 k.p.a.). Skargę z art. 227 k.p.a. charakteryzują dwie przesłanki – nie ma cech środka prawnego uregulowanego w kpa lub innych procedurach i zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony, nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi. Doktryna i orzecznictwo reprezentuje jednolity pogląd, że w tym postępowaniu nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia, a na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg, wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny. Ustawodawca w Dziale VIII k.p.a., a dokładnie w art. 229 k.p.a. określił organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia tego rodzaju skargi. W tej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co orzeczono w sentencji postanowienia.