IV SA/Wr 77/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 77/20 odrzucające skargę kasacyjną Z. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 77/20 odrzucającego skargę Z. R. na decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić zażalenie. Pismem z dnia 13 stycznia 2020 r. Z. R. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję Prezydenta W. w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 77/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił przedmiotową skargę jako niedopuszczalną oraz oddalił wniosek strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 20 marca 2020 r. skarżący wystąpił z "zażaleniem" na wskazane postanowienie, kwestionując zasadność odrzucenia skargi . Powyższe pismo zostało zakwalifikowane jako jako skarga kasacyjna osobiście wywiedziona przez stronę i w konsekwencji zostało postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 77/20 odrzucone. Powyższe orzeczenie doręczono stronie w dniu 29 kwietnia 2020 r. Pismem z dnia 30 kwietnia 2020 r., skarżący zwrócił się " z prośbą o interwencję (...) w celu właściwego nadania biegu mojemu pismu z dnia 20 marca 2020 r. (...)". W uzasadnieniu skarżący wywodził , że "(...) pismo z dnia 20 marca 2020 r., choć nazwane skarga – zażalenie, to w żadnym fragmencie nie jest skargą kasacyjną i nie nawiązuje do tego środka zaskarżenia. Doszło więc do błędnego rozpoznania mojego podania (...)". Z tych powodów skarżący wystąpił o przekazanie pisma z dnia 20 marca 2020 r. Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego "(...) jako osobistej skargi oraz prośby, jak przysługuje mi w oparciu o art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego (...)", a także rozpoznania go "(...) jako zażalenia na postanowienie WSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 77/20". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Ponadto zgodnie z art. 175 § 2 – 3 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia zażalenia w stosunku do postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest również sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Nadto w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, a także w sprawach własności przemysłowej zażalenie może być sporządzone również odpowiednio przez doradcę podatkowego bądź rzecznika patentowego. Przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się poza tym wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 30 kwietnia 2020 r., w terminie otwartym na wniesienie zażalenia, skarżący zakwestionował sposób rozpatrzenia przez tutejszy Sąd jego podania z dnia 20 marca 2020 r., potraktowanego jako skarga kasacyjna, a następnie odrzuconego postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 77/20. Z procesowego punktu widzenia wspomnianego pisma tego – nawet wbrew oczekiwaniom skarżącego – nie można było zatem potraktować inaczej, jak zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Jest to bowiem jedyny dopuszczony aktualnie przez obowiązujące przepisy środek odwoławczy służący stronom postępowania sądowoadministracyjnego do kwestionowania tego typu orzeczeń. Zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną nie może być jednak wywiedzione przez każdą ze stron osobiście. Musi ono zostać sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, którym z uwagi na przedmiot sprawy mógł być wyłącznie adwokat bądź radca prawny. O wymogu tym skarżący został prawidłowo pouczony w momencie doręczenia mu zakwestionowanego orzeczenia (punkt piąty pouczenia zawartego w piśmie z dnia 23 kwietnia 2020 r.). Skoro skarżący nie zastosował się do powyższego pouczenia i osobiście wywiódł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, należało je uznać za niedopuszczalne. Stosownie zaś do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w tenorze niniejszego postanowienia.