IV SA/Wr 771/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W. U. od zarządzenia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku W. U. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi W. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego. Skarżący pismem z dnia 27 października 2017 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem referendarza sądowego z dnia 8 grudnia 2017 r., przesłano stronie skarżącej urzędowy formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w celu jego wypełnienia, osobistego podpisania i przesłania do Sądu lub złożenia w Sądzie w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Niniejsze wezwanie zostało odebrane osobiście przez skarżącego w dniu 13 grudnia 2017 r. Skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi na powyższe pismo (wezwanie). W tej sytuacji referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2018 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W przewidzianym prawem terminie sprzeciw od powyższego zarządzenia złożył skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.). Ponadto wskazać również należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, który określa załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). W rezultacie powyższego, zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W realiach niniejszej sprawy ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki wynika, że skarżącemu doręczono formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu 13 grudnia 2017 r. wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, osobistego podpisania i przesłania do Sądu lub złożenia w Sądzie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponieważ jednak skarżący w zakreślonym terminie nie uczynił zadość dyspozycji zawartej w wezwaniu, zasadnie referendarz sądowy kierując się dyspozycją z art. 257 p.p.s.a., pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Niedopuszczalnym jest bowiem – jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 stycznia 2015 r. (sygn. akt I OZ 28/15, CBOSA) - merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą szczególna forma jego złożenia (formularz PPF), co jasno wynika z brzmienia art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a. Zdaniem Sądu zasadnie również referendarz odnotował i wyjaśnił skarżącemu, że obowiązkiem strony ubiegającej się o zwolnienie z kosztów postępowania jest złożenie odrębnego formularza wniosku o prawo pomocy w każdej sprawie. Rzeczą skarżącego było więc wystąpienie z urzędowym formularzem w każdej z dwóch jego spraw, tj.: IV SA/Wr 770/17 i IV SA/Wr 771/17. Tym samym podjętego przez referendarza rozstrzygnięcia nie może zmieniać fakt, iż skarżący w innej sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 770/17 w odpowiedzi na wezwanie referendarza złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na wymaganym urzędowym formularzu, skoro w formularzu tym, w rubryce nr 3.5, skarżący podał wyłącznie sygnaturę akt tej innej sprawy, tj. IV SA/Wr 770/17 (k- [...] sygn. akt IV SA/Wr 770/17). W zaistniałych okolicznościach należało zatem, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.