IV SA/Wr 773/10

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.S.o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody D. z dnia .... w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy orzeczenia o wymeldowaniu z miejsca stałego pobytu do ponownego rozpatrzenia postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł, skarżąca złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzi z córką (uczącą się w ...klasie ....) skarżąca leczy się na przewlekłe choroby (cukrzyca, nadciśnienie), utrzymują się: z jej świadczenia emerytalnego w wysokości 1.300 zł oraz z alimentów otrzymywanych przez córkę (600 zł), przy czym jak oświadczyła skarżąca- alimenty te w ostatnim półroczu otrzymały tylko dwa razy. Wnioskodawczyni poinformowała, że ponoszą następujące wydatki: czynsz za mieszkanie- 300 zł; opłata za "media, energię elektryczną"- 100 zł; koszt lekarstw- 100 zł; koszty "szkolne" córki- 100 zł. Dodał, że posiada mieszkanie o pow. 36 m2. Wezwanie Sądu o sprecyzowanie i udokumentowanie przez skarżącą swojej sytuacji finansowej i majątkowej (doręczone skarżącej w dniu 28 grudnia 2010 r.) zostało pozostawione bez odpowiedzi. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). W ocenie Sądu wnioskodawczyni nie dopełniła ww. obowiązku. Skarżąca nie wykazała bowiem, że konieczność poniesienia przez nią wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł (jedynego na tym etapie kosztu sądowego) mogłoby spowodować uszczerbek dla jej koniecznego utrzymania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnioskodawczyni- mimo wezwania- nie wyjaśniła i nie udokumentowała wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jej sytuację finansową, np. nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego wysokość uzyskiwanego przez nią i jej córkę dochodu; nie wyjaśniła jak aktualnie realizowane są świadczenia alimentacyjne na rzecz córki i jeśli ojciec córki nie płaci alimentów, to dlaczego nie dochodzą ich egzekucyjnie; nie przedłożyła wyciągów z posiadanych rachunków; nie określiła wartości posiadanych przez siebie ruchomości; nadto- nie udokumentowała wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków; nie wyjaśniła czy korzysta z pomocy finansowej osób trzecich lub pomocy społecznej; nie wskazała również czy posiada zdolność kredytową. Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącą kosztów sądowych nie jest istotne źródło, z którego czerpie ona środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.