IV SA/Wr 774/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Asesor WSA Maria Tkacz - Rutkowska Protokolant: apl. prok. Piotr Góralski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005r. przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu Anny Głowacińskiej sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego oddala skargę Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta L. p.o. Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. na podstawie art. 150, art. 102 ust. 1, art.106 ust. 1 i ust.5, art. 8 ust. 1 w związku z art. 37 ust.1 i art. 144 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593), zwanej dalej ustawą oraz art. 163 kpa po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z uchyloną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...]r., Nr [...]w przedmiocie przyznania zasiłku stałego wyrównawczego od dnia [...]r. postanowił przyznać Z. G. zasiłek stały od [...]r. do [...]r. w kwocie [...] zł wraz ze składką na ubezpieczenie zdrowotne oraz odmówił udzielenia pomocy w formie zasiłku stałego od [...]r. tj. od dnia ustalenia stopnia niepełnosprawności. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Z. G. dnia [...]r. złożył wniosek o udzielenie pomocy w formie zasiłku stałego wyrównawczego wraz z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności i w związku z tym do wniosku tego stosuje się przepisy powołanej wyżej ustawy, gdyż stosownie do art. 150 ustawy do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy, a zgodnie z art. 144 pkt 1 ustawy ilekroć w jej przepisach jest mowa o "zasiłku stałym wyrównawczym" rozumie się przez to zasiłek stały. Zasiłek stały przysługuje osobie pełnoletniej samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej ( art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy). Natomiast wysokość zasiłku stałego ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym dla tej osoby, a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być niższa niż 418 zł (art.8 ust.1 pkt 1 w związku z art. 37 ust.2 pkt 1 ustawy). Jednocześnie wskazano, że zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się począwszy od miesiąca w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W związku z tym brak jest podstaw prawnych do przyznania zasiłku stałego od daty ustalenia stopnia niepełnosprawności tj. od [...]r W odwołaniu od tej decyzji Z. G/ podniósł, że nie zgadza się z decyzją organu I instancji, gdyż jego zdaniem zasiłek stały powinien zostać przyznany od daty ustalenia stopnia niepełnosprawności tj od [...]r., a nie od miesiąca, w którym złożył wniosek. Z G/ wskazał, że decyzja ta jest nie słuszna, gdyż "skutki, które wywołują czynność prawną nastąpiły w dniu [...]r. ( art. 57 KC)" oraz że nie mógł złożyć wniosku w [...]r., gdyż dopiero w [...]r. otrzymał odpis orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Z. G. spełnia ustawowe przesłanki do nabycia prawa do zasiłku stałego, gdyż jest osobą pełnoletnią, całkowicie niezdolną do pracy z powodu niepełnosprawności, a jego dochód jest niższy od kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej (art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy). Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy całkowitą niezdolność do pracy oznacza legitymowanie się m. in. umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Z wywiadu środowiskowego z dnia [...]r. wynika, że Z. G. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotną bez prawa do zasiłku i nie posiada własnych dochodów. Powołując się na art. 106 ust. 3 ustawy stwierdzono ponadto, że organ I instancji prawidłowo przyznał Z. G. zasiłek stały od [...]r. do [...]r. w wysokości [...] zł miesięcznie, podkreślając przy tym, że czas oczekiwania na orzeczenie o stopniu niepełnosprawności nie uprawnia do otrzymania świadczenia za ten okres. Brak jest podstaw do przyznania zasiłku stałego od daty ustalenia stopnia niepełnosprawności. Poza tym kolejną decyzją z dnia [...]r. , Nr [...]przyznano Z. G. zasiłek stały od [...]r. na stałe w kwocie [...] zł Podkreślono również, że decyzja w sprawie zasiłku stałego jest decyzją związaną, co oznacza, że przepisy prawa określają przesłanki do nabycia prawa do tego zasiłku jak i jego wysokość. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. G. zarzucił, obrazę treści art. 106 ust. 3 ustawy, podnosząc, że zasiłek stały powinien zostać przyznany od daty ustalenia stopnia niepełnosprawności tj. od [...]r., a nie daty złożenia wniosku o to świadczenie. Skarżący zarzucił ponadto, że organ I i II instancji nie zbadał całokształtu okoliczności sprawy i wskazał, że organy orzekające o stopniu niepełnosprawności zbyt długo rozpoznawały jego odwołanie w tym przedmiocie i dlatego wniosek o zasiłek złożył dopiero w [...]r. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że zgodnie z treścią art. 106 ust. 3 ustawy zasiłek stały wypłaca się za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca w którym został złożony wniosek wraz z dokumentacją. Moment ustalenia prawa do zasiłku stałego wiąże się z datą wpływu wniosku wraz z wymaganą dokumentacją. Niezasadny jest zatem argument skarżącego, że zasiłek stały przysługuje od momentu powstania niepełnosprawności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W świetle przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę decyzji pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie przyznania zasiłku stałego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 106 ust. 3 ustawy, z którego wynika, że świadczenie pieniężne z pomocy społecznej wypłaca się za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W podstawie materialnoprawnej zaskarżonej decyzji powołano również przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, z którego wynika, że zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej oraz ust. 2 pkt 1 i ust. 3 tego przepisu z których wynika, że zasiłek stały ustala się wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł i niższa niż 30 zł. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zasadna. Argument skarżącego iż zasiłek stały przysługuje od daty ustalenia stopnia niepełnosprawności tj. od dnia [...]r. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w myśl wskazanego wyżej art. 106 ust. 3 ustawy- świadczenie pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący złożył wniosek o przyznanie zasiłku stałego w dniu [...]r. Słusznie zatem organy orzekające w sprawie przyznały skarżącemu prawo do zasiłku stałego począwszy od miesiąca złożenia wniosku o to świadczenie tj. od [...]r. W świetle powyższego bezzasadny jest argument skarżącego, iż zasiłek stały przysługuje za okres, w którym uprawnione ograny orzekały w przedmiocie odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Na marginesie dodać jeszcze należy, że organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że skarżący spełnia przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz wysokość zasiłku stałego w kwocie 418 zł miesięcznie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Skargę zatem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153, poz. 1270 ) należało oddalić.