IV SA/Wr 774/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...],. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków pełnienia służby oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z [...] X 2017 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej "organ"), po rozpatrzeniu wniosku A. K. (dalej "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] V 2017 r. (nr [...]) ustalającą warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej we W.. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w dniu 15 V 2017 r. organ, działając na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948, ze zm.) – dalej jako "wKAS" - złożył skarżącemu pisemną propozycję pełnienia służby w Izbie Administracji Skarbowej we W. i określił następujące warunki służby: 1) rodzaj służby - służba stała, 2) stopień służbowy - rachmistrz, 3) stanowisko służbowe - starszy specjalista Służby Celno-Skarbowej, zaliczane do kategorii stanowisk służbowych funkcjonariuszy - stanowiska specjalistyczne, 4) jednostka organizacyjna KAS, w której skarżący będzie realizował zadania - Dolnośląski Urząd Celno-Skarbowy we W., komórka organizacyjna - Oddział Celny Osobowy [...] W.-S. 5) uposażenie: - uposażenie zasadnicze według mnożnika 1,774 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej; - dodatek za stopień służbowy według mnożnika 0,411 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej; - dodatek za wieloletnią służbę w wysokości wynoszącej po dwóch latach służby 2% miesięcznego uposażenia zasadniczego; dodatek ten wzrasta o 1% za każdy następny rok służby aż do osiągnięcia 20% uposażenia zasadniczego po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby. Dalej organ wyjaśnił, że w dniu 15 V 2017 r. skarżący złożył pisemne oświadczenie, że przyjmuje propozycję warunków pełnienia służby, zaś 17 V 2017 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o wydanie decyzji wraz z wyczerpującym uzasadnieniem dotyczącym otrzymanej propozycji pełnienia służby. W ocenie organu z dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych skarżącego wynika, do chwili otrzymania propozycji pełnił on służbę w Oddziale Celnym Osobowym w [...] W.-S., zajmując stanowisko specjalisty Służby Celnej z uposażeniem zasadniczym określonym mnożnikiem 1,774 kwoty bazowej, posiadając stopień służbowy rachmistrza celnego. Z mocy art. 165 ust. 3 wKAS skarżący stał się funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w Izbie Administracji Skarbowej we W., przy zachowaniu następujących warunków pełnienia służby na dzień 1 marca 2017 r.: 1) rodzaj służby - służba stała; 2) stopień służbowy - rachmistrz celny; 3) stanowisko służbowe - specjalista Służby Celnej, zaliczane do kategorii specjalistycznych stanowisk służbowych funkcjonariuszy; 4) miejsce pełnienia służby - Oddział celny Osobowy [...] W.-S.; 5) uposażenie: uposażenie zasadnicze określone mnożnikiem kwoty bazowej wynoszącym 1,774; dodatek za stopień służbowy wg mnożnika kwoty bazowej dla funkcjonariuszy Służby Celnej wynoszący 0,411; dodatek za wieloletnią służbę. Zgodnie zaś z art. 165 ust. 7 wKAS organ składa funkcjonariuszowi, w terminie do dnia 31 V 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Ustawodawca w treści ww. przepisu nie ograniczył w żaden sposób kompetencji organu co do ustalenia treści przedłożonej propozycji, w tym warunków pełnienia służby. Zatem pracodawca mając wyłączne prawo kształtowania stosunku służbowego złożył skarżącemu pisemną propozycję (znak [...]) określającą nowe warunki pełnienia służby uwzględniającą posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Przedkładając propozycję pełnienia służby w Oddziale Celnym Osobowym [...] W.-S. organ wziął pod uwagę dotychczas wykonywane przez skarżącego zadania oraz doświadczenie zawodowe. W związku z powyższym, zaproponowane skarżącemu warunki pełnienia służby tj.: status funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej, stopień służbowy oraz komórka organizacyjna, w której będzie wykonywał obowiązki służbowe pozostały tożsame z warunkami, na jakich pełnił on służbę w Izbie Celnej we W. przed procesem konsolidacji i złożeniem kwestionowanej propozycji. Ponadto, uwzględniając posiadane przez skarżącego uposażenie, wyższe od przewidzianego na zajmowanym do dnia złożenia propozycji, zaproponowane skarżącemu stanowisko starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej stanowiło awans stanowiskowy. Ustosunkowując się do argumentów skarżącego składanych w toku postępowania organ wyjaśnił, że okoliczności, na które się powołuje odnoszą się do okresu historycznego, sprzed procesu konsolidacji jednostek, a ich ocena pozostaje poza przedmiotem prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania. W skardze na powyższą decyzję, oraz w piśmie uzupełniającym skargę, zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. Skarżący podniósł, że przede wszystkim nie wydano postanowienia o wszczęciu postępowania administracyjnego (naruszenie art. 61 § 4 kpa), mimo że do postępowań w przedmiocie propozycji pełnienia służby stosuje się przepisy kpa (art. 169 ust. 6 wKAS). Organ – zdaniem skarżącego – nie zebrał też wyczerpującego materiału dowodowego, nie powołał żadnej dokumentacji źródłowej ani nie odniósł się do zebranego materiału dowodowego, a nadto wadliwie go ocenił (naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa). Błędem – w ocenie skarżącego – jest zawarte w decyzji stwierdzenie, że okoliczności ukształtowania jego stosunku służbowego w przeszłości nie mają znaczenia. Skarżący zwrócił uwagę, że myśl art. 184 ust. 1 wKAS w sprawach ze stosunku służbowego, zaistniałych przed dniem wejścia w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej stosuje się przepisy dotychczasowe. Skarżący zarzucił przy tym, że nieuprawnione jest przypisanie mu przez organ, jako dotychczasowego, stanowiska "specjalisty Służby Celnej". Podobnie w sposób wadliwy organ zidentyfikował stopień służbowy skarżącego, jako "rachmistrz celny". Skarżący zaznaczył, że zarówno w przypadku powołanego stanowiska służbowego jak i stopnia służbowego nie zostały nigdy wydane stosowne decyzje administracyjne, mimo że taki obowiązek wynikał z obowiązujących wówczas przepisów. Skarżący podkreślił, że ostatnim zajmowanym przez niego stanowiskiem, przydzielonym mu zgodnie z przepisami prawa, był "inspektor celny" zaś stopniem służbowym, nadanym zgodnie z prawem, stopień "młodszego dyspozytora celnego". Przypisywanie więc skarżącemu stanowiska "specjalisty Służby Celnej" i stopnia "rachmistrza celnego" stanowi swoisty rodzaj poświadczenia nieprawdy. Skarżący przy tym powołał w skardze tezy licznych orzeczeń mających potwierdzać zasadność podnoszonych w skardze zarzutów. Zaskarżona decyzja, zdaniem skarżącego, stanowi jedynie kontynuację procesu administracyjnoprawnego związanego z przebiegiem jego służby, gdyż od chwili wejścia w życie ustawy o służbie celnej z 2009 r. pozostaje on w sporze prawnym z ówczesnym organem celnym, a obecnie Dyrektorem IAS we W.. Skarżący podniósł, że obecnie przez organy ścigania prowadzone jest śledztwo w sprawie niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez organ celny w zakresie jego stosunku służbowego (sygn. akt VII [...]) i wniósł o włączenie materiału dowodowego sprawy karnej do akt niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu służby skarżącego i zreferowaniu zarzutów skargi, wyjaśnił, że zaskarżona decyzja nie została wydana w typowym postępowaniu administracyjnym. W świetle przepisów wKAS reguły postępowania administracyjnego można stosować jedynie odpowiednio. Z tego, że propozycja pełnienia służby jest z mocy art. 169 ust. 4 wKAS decyzją ustalającą warunki pełnienia służby nie oznacza, że przed złożeniem tej propozycji należy formalnie wszczynać postępowanie administracyjne. Wyjaśniono również, że przepis z art. 184 ust. 1 wKAS, jako przepis przejściowy, dotyczy postępowań w toku i nie może stanowić podstawy dokonywania ocen w sprawie wszczętej na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów. Zarówno stopień służbowy jak i zajmowane stanowisko znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach osobowych skarżącego, a prawidłowość ustaleń organu w tej materii potwierdza wyrok WSA w Warszawie z 10 I 2013 r. (II SA/Wa 1919/12). Podkreślono, że złożona skarżącemu propozycja służby uwzględnia dotychczasowe warunki służby u poprzedniego pracodawcy i odpowiada aktualnie obowiązującym przepisom. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z 25 VII 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz.1066) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ppsa). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ppsa). Skargę należało oddalić, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób istotny. W myśl art. 164 ust. 7 wKAS, dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Co więcej, funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, przysługuje stopień służbowy równorzędny do dotychczasowego i zachowuje on ciągłość służby (art. 169 ust. 1 i 2 wKAS). Propozycję taką można przyjąć w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania. Brak takiego oświadczenia lub odmowa przyjęcia propozycji w ustawowym terminie rodzi skutek w postaci wygaśnięcia stosunku służby (art. 170 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 wKAS). Organ w niniejszej sprawie skorzystał z opisanej wyżej kompetencji przedkładając skarżącemu w dniu 15 V 2017 r. propozycję określającą warunki pełnienia służby. W tym samym dniu propozycja ta została przyjęta (akta administracyjne, k 8-10). Nie nastąpił więc tu skutek w postaci wygaśnięcia stosunku służbowego z art. 170 ust. 1 pkt 2 wKAS. Z mocy art. 169 ust. 4 wKAS propozycja pełnienia służby "stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby", zaś w terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co więcej, do postępowań dotyczących tej propozycji stosuje się przepisy kpa, a od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 169 ust. 6 i 7 wKAS). Powyższe oznacza, że ustawodawca zastosował w tym przypadku szczególne rozwiązanie wskazujące, że określona czynność (akt) "stanowi decyzję". Nie jest to zatem typowe rozwiązanie legislacyjne, na które decyduje się prawodawca, ilekroć zamierza powierzyć sposób rozstrzygnięcia określonych spraw w formie decyzji administracyjnej. Wówczas bowiem stanowi po prostu, że w określonych sprawach rozstrzyga się w drodze decyzji administracyjnej. W tym zaś przypadku takiego rozwiązania nie można zastosować z uwagi na specyfikę omawianej problematyki przejawiającą się co najmniej w trzech aspektach. Po pierwsze, czynność z art. 165 ust. 7 wKAS stanowi "propozycję", a więc swego rodzaju ofertę, którą można przyjąć lub odrzucić, co kłóci się z istotą decyzji administracyjnej będącej przecież władczym rozstrzygnięciem o prawach i obowiązkach jednostki. Po drugie, decyzja administracyjna jest z założenia aktem o charakterze obligatoryjnym, zaś propozycję z art. 165 ust. 7 wKAS organ może ale nie musi składać. Po trzecie, wydanie decyzji poprzedza z reguły postępowanie wyjaśniające w toku którego organ pozyskuje materiał dowodowy, dokonuje jego oceny i rozstrzyga sprawę w oparciu o obowiązujące przepisy. Propozycja z art. 165 ust. 7 wKAS składana jest zaś w oparciu o akta osobowe, a więc materiały już zebrane (skoncentrowane) i znane funkcjonariuszowi, tak więc w zasadzie nie ma tu miejsca na postępowanie dowodowe stanowiące zasadniczą część jurysdykcyjnego postępowania procesowego. Wbrew zarzutom formalnym skargi, wskazującym na naruszenie art. 61 § 4 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa, nie ma więc podstaw do uznania, że propozycja pełnienia służby z art. 165 ust. 7 wKAS powinna zostać złożona w rezultacie uprzednio wszczętego postępowania administracyjnego oraz spełniać wymagania formalne decyzji administracyjnej określone w art. 107 kpa, w szczególności w zakresie uzasadnienia. Normatywne określenie, w myśl którego propozycja pełnienia służby "stanowi decyzję" należy zaś odczytywać w szerszym kontekście przewidzianych przez ustawodawcę środków weryfikacji tej propozycji właściwych dla decyzji administracyjnych. Funkcjonariusz może bowiem propozycję zakwestionować wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś decyzję wydaną w wyniku jego rozpatrzenia – skargą do sądu administracyjnego. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – odmiennie niż w przypadku typowej decyzji administracyjnej – składa się pod warunkiem przyjęcia propozycji i w terminie liczonym od dnia jej przyjęcia. Weryfikacja propozycji ma zatem charakter niedewolutywny, bowiem środek zaskarżenia rozpatruje ten sam organ. Z woli ustawodawcy nie ma więc tu pełnej realizacji zasady dwuinstancyjności, co również nie mogło zostać pominięte przy ocenie postępowania organu w zakresie stosowania przepisów kpa. Skoro zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji sprawę rozpatruje ten sam organ, nie można uznać, że przedłożenie funkcjonariuszowi propozycji pełnienia służby, bez uprzedniego wszczęcia postępowania i zapewnienia mu w nim udziału, oznacza pozbawienie strony prawa do udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W rezultacie stwierdzić należy, że tok czynności procesowych organu w niniejszej sprawie nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego. Skarżący miał w trakcie postępowania zapewnioną możliwość czynnego udziału w procesie administracyjnym, z czego zresztą skorzystał. Organ zaś w zaskarżonej decyzji, mimo jej lakoniczności, umotywował swoje stanowisko w sposób spełniający wymagania formalne. W zaskarżonej decyzji wskazano okoliczności faktyczne uznane za istotne w sprawie oraz powołano i wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 kpa). Abstrahując od powyższego, Sąd zwraca uwagę, że w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa, naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę uchylenia decyzji wyłącznie w przypadku, gdy mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy. Nawet więc, gdyby zaakceptować zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, polegające na złożeniu nieumotywowanej propozycji bez uprzedniego powiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, to i tak nie sposób stwierdzić, by tego rodzaju uchybienie mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest bowiem ostateczna decyzja wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Organ, rozstrzygając sprawę, wziął zaś pod uwagę także te okoliczności sprawy, na które zwracał uwagę skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Osiągnięty został zatem zasadniczy cel, jakiemu służy zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, a więc umożliwienie stronie przedłożenia w toku postępowania swoich wyjaśnień, wniosków i zastrzeżeń. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ wziął je pod uwagę, z tym jednak, że nie podzielił oceny skarżącego co do istotności ich znaczenia w sprawie. Oceniając prawidłowość zakwestionowanej decyzji w zakresie zebrania i oceny materiału dowodowego stwierdzić należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa, a więc wystąpienia braków dowodowych. Akta sprawy i stanowiące ich integralną część akta osobowe zawierają dokumentację niezbędną do ustalenia okoliczności z art. 165 § 7 i art. 169 ust. 1 wKAS, a więc posiadane przez skarżącego kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby, stopień służbowy oraz miejsce zamieszkania. Materiał dowodowy jest zatem kompletny. Nie można również podzielić zarzutu skargi wskazującego na naruszenie art. 80 kpa, a więc zasady swobodnej oceny dowodów. Przyjęte bowiem przez organ ustalenia w zakresie okoliczności istotnych w sprawie, a więc treści stosunku służbowego skarżącego na dzień 1 III 2017 r., znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Nie ulega wątpliwości, że skarżący pełnił służbę stałą. Wynika to z aktu mianowania do służby stałej z dnia 1 VII 2000 r. (akta osobowe, k .70). Stopień służbowy skarżącego na dzień 1 III 2017 r. to "rachmistrz celny". Taki stopień służbowy przyjął organ w niniejszej sprawie, bowiem taki stopień służbowy nadał skarżącemu Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu aktem mianowania na stopień służbowy z 4 IX 2013 r. (akta osobowe, k. 245). Jak zaś wynikało z art. 115 ust. 1 pkt 2 lit.e i ust. 5 obowiązującej wówczas ustawy z 27 VIII 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323), stopień "rachmistrza celnego" jako stopień z korpusu podoficerów Służby Celnej nadawany był przez kierownika urzędu. Bez znaczenia są natomiast podnoszone w skardze okoliczności dotyczące wykonania przepisów wprowadzających w życie ustawę o Służbie Celnej i towarzyszące nadaniu skarżącemu poprzedniego stopnia służbowego - "młodszego rachmistrza celnego". W tym sensie ocena prawnej skuteczności wcześniejszego aktu mianowania skarżącego na stopień "młodszego rachmistrza celnego" (akt z 24 XI 2009 r., akta osobowe, k. 180) jest w niniejszej sprawie bezprzedmiotowa. To nie ten akt ukształtował stopień służbowy skarżącego na dzień 1 III 2017 r. Uczyniono to aktem mianowania z 4 IX 2013 r., nadającym skarżącemu stopień "rachmistrza celnego", tak więc to skuteczność tego aktu ma znaczenie. Skarżący powołuje się tu na uchwałę Sądu Najwyższego z 8 VI 2010 r. (sygn. akt II PZP 5/10), z której wynika, że akt mianowania funkcjonariusza celnego na stopień służbowy wymaga formy decyzji administracyjnej. W skardze pominięto jednak, że uchwała ta dotyczyła mianowania na stopnie służbowe w trybie przepisów przejściowych, a więc na podstawie art. 223 ust. 1 i 5 w zw. z art. 115 ustawy o Służbie Celnej. Przepisy przejściowe normowały w sposób kazuistyczny zasady dostosowania dotychczasowych stopni służbowych do nowej nomenklatury (art. 223 ust. 2 – 7 ustawy o Służbie Celnej). Co więcej, z powołanej uchwały nie wynika, że akt mianowania na stopień służbowy wymagał dla swej skuteczności "dodatkowego" wydania decyzji administracyjnej. Raczej wskazuje ona, że taki akt mianowania ma per se charakter decyzji administracyjnej. Potwierdza to zresztą kierunek rozstrzygnięcia sprawy skarżącego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 10 I 2013 r. (II SA/Wa 1919/12). Sąd ten, analizując sprawę nieważności aktu mianowania z 24 XI 2009 r. na stopień "młodszego rachmistrza celnego", oddalił skargę stwierdzając brak przesłanek nieważności. Tym samym potwierdził, że akt mianowania jest zarazem decyzją administracyjną, a więc rodzi skutki w sferze materialnoprawnej. W przeciwnym razie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji byłoby przecież niedopuszczalne. W ocenie tutejszego Sądu nawet gdyby wnioski wynikające z powołanej w skardze uchwały Sądu Najwyższego zastosować analogicznie do aktu mianowania z 4 IX 2013 r., nadającego skarżącemu stopień "rachmistrza celnego", mimo że nie był to akt nadawany w trybie ówczesnych przepisów przejściowych, to należałoby po prostu uznać, że wydano kolejną decyzję. Skarżący tego aktu, będącego zarazem decyzją, nigdy nie zakwestionował. Nie sposób więc uznać, że akt ten nie rodził żadnych skutków w zakresie stosunku służbowego skarżącego. W zakresie ustaleń dotyczących stanowiska służbowego organ przyjął, że stanowiskiem służbowym zajmowanym przez skarżącego na dzień 1 III 2017 r. było stanowisko "specjalisty Służby Celnej". Takie stanowisko wynika z propozycji złożonej skarżącemu pismem z 28 XII 2010 r., przyjętej przez niego w dniu 5 I 2011 r. (akta osobowe, k. 201, 203). Propozycja ta została złożona przez Dyrektora Izby Celnej we W., działającego na podstawie art. 222 ust. 3 obowiązującej wówczas ustawy o Służbie Celnej. W ówczesnym orzecznictwie ukształtował się pogląd, że przyjęcie takiej propozycji nie zmienia automatycznie treści stosunku służbowego, bowiem organ administracji celnej powinien jeszcze w takim przypadku wydać decyzję administracyjną (zob. np. wyrok NSA z 3 I 2014 r., I OSK 2489/12). W niniejszym przypadku takiej decyzji nie wydano. W ocenie skrzącego w związku z tym należy przyjąć, że zajmowane przez niego stanowisko służbowe odpowiada stanowisku zajmowanemu przed złożeniem propozycji z 2010 r., to jest stanowisku "inspektora celnego". W ocenie Sądu istotne jest jednak, że nawet gdyby organ stwierdził, jak życzy sobie tego skarżący, że stanowiskiem zajmowanym na dzień 1 III 2017 r. jest stanowisko "inspektora celnego", w żaden sposób nie podważyłoby to legalności propozycji złożonej skarżącemu w dniu 15 V 2017 r. Zaproponowanie skarżącemu obecnie stanowiska "inspektora celnego" było niemożliwe, bowiem takie stanowisko w świetle obowiązujących przepisów nie istnieje (przewidujące takie stanowisko rozporządzenie Ministra Finansów z 30 III 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni – Dz.U. z 2000 r. Nr 25, poz. 301 – utraciło moc z dniem 5 VI 2010 r.). Organ zaproponował skarżącemu stanowisko "starszego specjalisty Służby Celnej", przewidziane w aktualnym rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z 27 II 2017 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 444). Stanowisko to zgodne jest z obowiązującymi przepisami i odpowiada kwalifikacjom skarżącego, o czym jeszcze będzie mowa niżej. Tym samym organ zrealizował w tym zakresie cel stosowanego art. 164 ust. 7 wKAS, który służyć miał przecież m.in. dostosowaniu treści dotychczasowych stosunków służbowych do aktualnych przepisów. Organ prawidłowo ustalił też miejsce pełnienia służby skarżącego. Od dnia 17 IX 2009 r. skarżący pełni służbę w Oddziale Celnym [...] W.-S. (akta osobowe, k. 172). Dokonując oceny zgodności kwestionowanej decyzji z przepisami prawa materialnego powtórzyć należy, że w świetle art. 165 ust. 7 i art. 169 ust. 1 wKAS przedłożona funkcjonariuszowi propozycja uwzględniać ma posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, przysługuje stopień służbowy równorzędny do dotychczasowego. Jak wynika z przedłożonej skarżącemu w dniu 15 V 2017 r. propozycji organ zachował dotychczasowy stopień służbowy skarżącego, to jest stopień "rachmistrza". Zaproponowane skarżącemu stanowisko "starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej" również nie narusza przepisów prawa. Skarżący spełnia wymagania kwalifikacyjne przewidziane dla tego stanowiska w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z 27 II 2017 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych. Skarżący posiada bowiem wykształcenie średnie (egzamin dojrzałości), co uprawnia go do zajmowania zaproponowanego mu stanowiska oraz uzyskał w dniu 10 V 2017 r. pozytywną ocenę okresową (akta osobowe, k. 4, 289). Rozstrzygnięcie zaś, czy przebieg dotychczasowej służby kwalifikuje skarżącego do wyższego stanowiska wymyka się ocenie normatywnej, a tym samym wykracza poza zakres kognicji Sądu badającego jedynie legalność działania administracji publicznej. Obowiązujące przepisy nie normują bowiem przesłanek dających funkcjonariuszowi roszczenie w zakresie przydzielenia mu takiego czy innego stanowiska służbowego. Rozstrzyganie w zakresie awansu czy zmiany stanowiska służbowego należy do sfery uznaniowej organu i następuje w innym trybie, niż przewidziany w art. 165 ust. 7 wKAS. Propozycja organu w zakresie wynagrodzenia uwzględnia stopień służbowy, stanowisko służbowe oraz staż pracy. Zaproponowany mnożnik kwoty bazowej zgodny jest z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 28 II 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz.U. z 2017 r., poz. 446). Przepisy wykonawcze dla stanowiska "starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej" przewidują przedział mnożnika kwoty bazowej od 1,707 do 2,134. Skarżącemu zaoferowano mnożnik 1,774, a więc mieszczący się w granicach prawnie wyznaczonych. Propozycja dotycząca dodatku do uposażenia odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 24 II 2017 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz.U. 2017, poz. 414). Rozporządzenie to dla funkcjonariusza w stopniu "rachmistrza" przewiduje dodatek wielkości 0,411 kwoty bazowej. Taki dodatek zaoferowano skarżącemu. Odnośnie zaś do dodatku za wieloletnią służbę, propozycja złożona skarżącemu uwzględnia regulacje prawne z art. 240 ustawy z 16 XI 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1947 ze zm.) – dalej jako "uKAS" - bowiem stanowi w istocie powtórzenie przepisów ustawowych w tym zakresie. Analizując legalność złożonej skarżącemu propozycji w zakresie ustawowej przesłanki "uwzględnienia dotychczasowego miejsca zamieszkania", to z całą pewnością można stwierdzić, że propozycja wykonywania służby w Oddziale Celnym [...]W.-S. nie odpowiada miejscu zamieszkania skarżącego, który zamieszkuje w Z.. Legalności wykonania przez organ dyspozycji z art. 164 ust. 7 wKAS w zakresie przesłanki "uwzględnienia miejsca zamieszkania" nie można jednak oceniać w oderwaniu od całokształtu rozwiązań prawnych dotyczących funkcjonariuszy Służby Celno – Skarbowej. Z przepisów bowiem wynika jednoznacznie, że jeżeli wymagają tego potrzeby KAS, funkcjonariusza można przenieść na takie samo albo równorzędne stanowisko do innej jednostki organizacyjnej KAS, w tej samej albo innej miejscowości (art. 162 ust. 2 uKAS). Obowiązujące przepisy, identycznie zresztą jak poprzednie, przewidują dopuszczalność alokowania funkcjonariusza do innej jednostki, jeśli przemawiają za tym potrzeby służby. Skarżący był zresztą alokowany od 2004 r., a od 2009 r. właśnie w [...]W.-S.. Złożona skarżącemu propozycja utrzymuje w tym zakresie status quo. Z uwagi na powyższe Sąd nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, przez co orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.