IV SA/Wr 775/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska – (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Protokolant Paulina Szpakowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a., Komendant Wojewódzki Policji we W. - po rozpatrzeniu odwołania sierż. szt. S. S. - referenta Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego Komisariatu Policji w Z. Komendy Powiatowej Policji w Z. (dalej skarżący) - od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. w sprawie przedłużenia okresu zawieszenia ww. funkcjonariusza w czynnościach służbowych od dnia 28 czerwca 2014 r. do czasu ukończenia postępowania karnego, zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu 26 marca 2014 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Prokuratury Rejonowej w W. sygn. akt 3 Ds.208/13/Sw informujące, że prokurator w ramach prowadzonego śledztwa własnego przedstawił skarżącemu w dniu 3 marca 2014 r. zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. 13 § 1 kk w zw. z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 231 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. W związku z powyższym organ I instancji rozkazem personalnym nr 28/2014 z dnia 27 marca 2014 r., na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm., dalej ustawa o Policji), zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od dnia 27 marca 2014 r. do dnia 27 czerwca 2014 r. Następnie powołaną na wstępie decyzją organ I instancji przedłużył skarżącemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 28 czerwca 2014 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie karne wobec funkcjonariusza nie zostało prawomocne zakończone, ponadto wskazał na potrzebę zapewnienia obiektywizmu w sprawie oraz powołał się na interes służby wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, które nie mogą być realizowane przez osoby podejrzane o popełnienie tego rodzaju przestępstwa. Powyższej decyzji na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzucił organowi I instancji niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 39 ust. 3 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą szczególne przesłanki uzasadniające przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Podniósł również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz zaniechanie uzasadnienia faktycznego decyzji. Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ II instancji utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Na wstępie przywołał treść znajdującego zastosowanie w sprawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji podkreślając, że zawarte w nim sformułowanie "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" oznacza, że przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Jak podkreślił dalej organ odwoławczy, niezbędnym było w tej sytuacji wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. Wskazał, że dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego organ może rozstrzygnąć daną sprawę, uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznać za nieistotne dla rozstrzygnięcia. Jednocześnie organ wskazał, że dokonując oceny okoliczności sprawy zobowiązany jest mieć na uwadze słuszny interes strony oraz uwzględniać interes społeczny. Organ wskazał, że warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji jest wystąpienie w sprawie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", dokonanie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o Policji oraz prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego. Zakończenie postępowania karnego jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu, do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma pierwsza z ww. przesłanek. Bezspornym bowiem jest, że skarżący ww. rozkazem personalnym z dnia 27 marca 2014 r. został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy z powodu wszczęcia wobec niego przez Prokuraturę Rejonową w W. postępowania karnego w sprawie sygn. akt 3 Ds.208/13/Sw oraz to, że wobec skarżącego nadal (na etapie sądowym) toczy się postępowanie karne, w którym zarzucono skarżącemu popełnienie ww. przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. W dalszej części uzasadnienia organ, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/ Wa 863/08 z dnia 30 października 2008 r. (lex nr 510061) podkreślił, że zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, pełniące rolę podobną do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym, ze swej istoty jest szczególnym uprawnieniem przełożonych, wyrażającym się w uniemożliwieniu funkcjonariuszowi wykonywania zadań i czynności właściwych nie tylko dla zajmowanego stanowiska służbowego, ale i w Policji w ogóle. Dodatkowo ma ono za zadanie zapewnić właściwe funkcjonowanie Policji, opierające się w dużej mierze na zaufaniu społecznym. Nadto organ stwierdził, że analizując treść przedstawionego skarżącemu w postępowaniu karnym zarzutu stwierdzić należy, że zarzucany skarżącemu czyn stanowi przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, którego popełnienie godzi w interes służby i w sposób istotny ujemnie wpływa na dobre imię Policji, obniżając jej autorytet jako organu powołanego do egzekwowania i przestrzegania prawa. Z tych względów w interesie służby, tożsamym z interesem społecznym, jest odsunięcie skarżącego od wykonywania zadań i czynności służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Dodatkowo organ, powołując się na art. 25 ustawy o Policji wskazał, że służbę w Policji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działanie policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia go od wykonywania czynności służbowych. Zdaniem organu, taka argumentacja stanowi o wypełnieniu nie tylko ważnego interesu służby, ale także ważnego interesu społecznego. Organ wskazał, że skarżący zobowiązany był bezwzględnie przestrzegać prawo. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej. Zarzucany natomiast policjantowi czyn jest czynem szczególnie nagannym, gdyż skarżący usiłował nakłonić innego funkcjonariusza Policji do popełnienia przestępstwa związanego z niedopełnieniem obowiązków służbowych polegających na odstąpieniu od badania stanu trzeźwości kierującego pojazdem, a następnie poświadczeniu nieprawdy w protokole badania urządzeniem elektronicznym "Alkosensor". Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że instytucja zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych nie przesądza o winie policjanta w żadnym toczącym się postępowaniu. Jak to bowiem stanowi art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 39 ust. 3 ustawy o Policji organ wskazał, że postepowanie organu musi być przede wszystkim związane z konkretną sytuacją i nie może abstrahować od okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy. Stwierdził, że jak wynika z materiałów postępowania, organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, działając w granicach uznania administracyjnego. Wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Nie naruszył tym samym art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Pomimo więc sporządzenia przez organ I instancji mało obszernego uzasadnienia wydanej decyzji w zakresie "szczególnie uzasadnionych przesłanek", przesłanki te w tej sprawie istnieją. Organ odwoławczy wskazał, że wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji powołał się na fakt nieprawomocnego zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi. W ocenie organu odwoławczego, już sam charakter przedstawionego skarżącemu zarzutu nie pozwala na dopuszczenie do sytuacji, w której będzie on pełnił służbę. Podał, że biorąc pod uwagę status i zadania Policji, reprezentowanie jej przez funkcjonariusza, wobec którego toczy się postępowanie karne o wskazane wyżej przestępstwo, prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby. Mając powyższe na uwadze, podzielił stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji co do występującej w sprawie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", o której mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, dającego podstawę do podjęcia decyzji o przedłużeniu skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowanie karnego. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że mimo faktu doręczenia skarżącemu decyzji w dniu 30 czerwca 2014 r., decyzja ta wywołuje skutki prawne od dnia jej wydania. Zdaniem organu odwoławczego nie będzie miał tu zastosowania przepis art. 110 k.p.a., bowiem z chwilą podpisania decyzji następuje jej wydanie w sensie procesowym, co oznacza jej istnienie. Dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy faktycznej i prawnej, bowiem zasada związania decyzji rozciąga się także na okres między wydaniem decyzji, a jej doręczeniem (wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 657/08 oraz wyrok NSA w sprawie sygn. akt II OSK 714/05). Powyższa decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do tut. Sądu. Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucił rażące naruszenie: - art. 7, art. 77, art. 80, art. 86 i art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a mianowicie jaka jest treść postawionego skarżącemu w trwającym postępowaniu przygotowawczym zarzutu i wynikający z tego błąd poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego – mimo tego, że z okoliczności przedstawionych przez skarżącego wynika wprost, że organ kierował się w stosunku do skarżącego rażącą dowolnością przy wydawaniu decyzji; - art. 39 ust.3 ustawy o Policji w odniesieniu do decyzji I instancji, poprzez błędną wykładnię tego przepisu oraz przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą szczególne przesłanki uzasadniające przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem skarżącego, z treści uzasadnień decyzji obu instancji nie wynika, w jaki sposób zawieszenie skarżącego miało wpływ na dobro postępowania i dobro służby. W jego opinii nie można przyjąć, że zawieszenie w czynnościach służbowych było wywołane dobrem służby wynikającym z konieczności wyjaśnienia okoliczności popełnienia przez niego przestępstwa nie związanego z pełnioną służbą, bądź niemożnością pełnienie przez niego czynności służbowych wykonywanych w imieniu organu państwowego, które miałyby zagrozić bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Rozpatrując skargę, wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, co wprost wynika z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego sąd administracyjny bada jedynie, czy przy jego wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 p.p.s.a. Tak rozumiana ocena legalności zaskarżonej decyzji daje w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podstawy do stwierdzenia, że zastosowano w sprawie przepisy prawa materialnego zgodnie z przedmiotem sprawy w niczym przepisów tych nie naruszając, a przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne nie jest dotknięte wadami, które zobowiązywałby Sąd do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wskazać należy, że podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) normujące m.in. kwestie związane z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych. Z przepisu art. 39 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Przepis ust. 2 art. 39 stanowi, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast ust. 3 art. 39 przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. W rozpatrywanej sprawie kontrolą Sądu objęte zostały decyzje podjęte na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Z treści tego przepisu wynika, że decyzja o przedłużeniu policjantowi okresu zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania "można przedłużyć". Uznaniowy charakter decyzji sprawia, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola takich decyzji jest znacznie ograniczona. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności. W przypadku wydania takiej decyzji organ administracji nie jest związany normą prawa materialnego, z tym że argumentacja organu co do przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza musi być zgodna z zasadą wyrażoną art. 7 k.p.a. W myśl tego przepisu w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ocena, czy przy podejmowaniu decyzji doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony. Wskazać należy, iż zarówno pojęcie interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes strony nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 k.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93, OSNCP 1994/9/181 wyraził pogląd, zgodnie z którym: "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli". Z kolei Art. 77 k.p.a. obliguje organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Następnie zgodnie z art. 80 k.p.a., organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stanowisko organu w tym zakresie powinno znaleźć, stosownie do art. 107 k.p.a., wyraz w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Jak wynika z powołanego już art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, przedłużenie zawieszenia policjanta w wykonywaniu obowiązków służbowych jest możliwe w razie wykazania zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku przemawiającego za koniecznością utrzymywania zawieszenia policjanta w wykonywaniu czynności służbowych. Choć ustawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku", to jednak, nawiązując w treści tego przepisu do prowadzonego postępowania karnego, wskazał pośrednio na przesłankę do dalszego trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, określając tym samym, że okres ten może zostać przedłużony do czasu jego zakończenia. Przy czym z uwagi na różnorodność zarzutów, jakie mogą być stawiane w postępowaniach karnych wobec policjantów, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jest w pełni uzasadnione. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom na odpowiednią ocenę zarówno samego faktu prowadzenia przeciwko policjantowi postępowania karnego, jak i charakteru stawianego funkcjonariuszowi w tym postępowaniu zarzutu, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania zawieszenia w czynnościach służbowych. Ma jednak przy tym rację organ odwoławczy wywodząc, że samo zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych pełni rolę podobną do roli środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym. Mimo, że rozpoznawanej sprawie środek zapobiegawczy względem skarżącego nie został zastosowany w postępowaniu karnym, to okoliczność ta nie wyklucza zarówno zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez organ Policji, jak i możliwości przedłużenia tego zawieszenia, które – realizowane w trybie administracyjnym – ma przede wszystkim służyć dobru służby w kontekście zarzucanego policjantowi czynu. Podobieństwo instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym wskazuje na to, że specyfika tego rodzaju spraw ogranicza zakres postępowania administracyjnego regulowanego przepisami k.p.a., bowiem sam fakt toczącego się postępowania karnego z zarzutem popełnienia przestępstwa przez policjanta może determinować rozstrzygnięcie organu Policji o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych bez potrzeby odnoszenia się do okoliczności sprawy, które miały miejsce po wszczęciu postępowania karnego, tak jak to sugeruje skarżący. Z omawianego przepisu art. 39 ust.3 ustawy o Policji wyraźnie bowiem wynika, że przedłużony okres zawieszenia upływa z chwilą zakończenia postępowania karnego. A skoro tak, to nie można wydłużać okresu zawieszenia z innych powodów niż trwające wciąż postępowanie karne. Ocena zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku przemawiającego za takim przedłużeniem musi odnosić się do okoliczności sprawy, które istnieją do chwili upływu trzech miesięcy od wszczęcia postępowania karnego (okres pierwszego zawieszenia). Zatem tymi okolicznościami może być sam charakter przedstawionych policjantowi zarzutów, tym bardziej, że przewidziany w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji okres trzech miesięcy obligatoryjnego zawieszenia nie jest przecież maksymalnym terminem na wykonanie wszystkich czynności procesowych i wydanie w ich wyniku wyroku przez sąd karny. Oceniając rozpatrywaną sprawę według wskazanych kryteriów uznać należało, że organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy a wydana w sprawie decyzja zaskarżonej treści w niczym nie narusza art. 9 ust. 3 ustawy o Policji. Pozostaje poza sporem fakt, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. art. 13 § 1 kk w zw. z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 231 § 1 i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, które stanowi przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przekonywująco i wyczerpująco wykazał, że na gruncie tej sprawy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który daje organowi podstawę do przedłużenia wobec skarżącego zawieszenia w czynnościach służbowych, a uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazał powody, dla których uznał zaistnienie takiego przypadku. Niewątpliwie ma rację organ II instancji, kiedy stwierdza, że treść postawionego skarżącemu w postępowaniu karnym zarzutu obejmującego przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, istotnie ujemnie rzutuje na dobre imię Policji. Zarzucony policjantowi czyn jest czynem nagannym, zwłaszcza w odbiorze społecznym, świadczącym o lekceważącym stosunku do obowiązujących norm. Wobec tego rodzaju zarzutu, interes służby, który w tym przypadku należy utożsamiać z interesem społecznym, przeważą nad interesem funkcjonariusza, jako strony postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a.), co niewątpliwie uzasadnia dalsze trwanie zastosowanego już zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.(por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1202/11. lex nr 1153413). Nadto organy Policji mimo, że postępowanie wewnętrzne nie potwierdziło zasadności zarzutów w kierunku odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego za naruszenie zasad etyki zawodowej, nie mogły pominąć faktu, że z aktem oskarżenia przeciwko skarżącemu wystąpił Prokurator, który postawił skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, które z uwagi na swój charakter oraz status i zadania Policji nie pozwala na dopuszczenie do sytuacji, w której skarżący jako funkcjonariusz publiczny pełniłby służbę nieodzownie związaną z zaufaniem publicznym. Zatem także biorąc pod uwagę i ten aspekt sprawy, organ mógł przedłużyć skarżącemu okres zwieszenia w czynnościach służbowych, a zaskarżona decyzja odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa procesowego, to jest art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. i art. 107 k.p.a. należy zauważyć, że co prawda decyzja organu I instancji została uzasadniona w sposób lakoniczny – z punktu widzenia określonych wyżej zasad wydawania decyzji uznaniowych - ale organ odwoławczy powyższy brak procesowy usunął, uzupełniając powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji i wyjaśnił przekonująco i w sposób wyczerpujący motywy rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji uzasadnił swoje stanowisko zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 k.p.a. mającym odpowiednie zastosowanie do postępowania dwuinstancyjnego na mocy art. 140 k.p.a. po uprzednim przeprowadzeniu postępowania zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie to nie nosi zatem znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja jest zdaniem Sądu wyczerpująca. W tej sytuacji zauważone uchybienie procesowe pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zauważyć należy, że na organie odwoławczym spoczywa obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych. Zatem organ ten nie może ograniczyć się wyłącznie do badania decyzji wydanej w postępowaniu przed organem I instancji. Ewentualne zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a., tj. uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, także w związku z art. 136 k.p.a., możliwe jest wyłącznie w przypadku, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tymczasem, jak to wyżej wskazano, z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Z tego też względu za pozbawiony jakiejkolwiek doniosłości prawnej należy uznać zarzut naruszenia art. 86 k.p.a. określającego, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Przywołana Instytucja ta stanowi bowiem uprawnienie organu , a możliwość jej zastosowania uzależniona jest od spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, tj. niewyjaśnienia faktów istotnych do rozstrzygnięcia sprawy pomimo wyczerpania środków dowodowych lub w związku z brakiem tych środków. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, wobec prawidłowo przeprowadzonego postępowania, nie było potrzeby zastosowania tego posiłkowego środka dowodowego. Nie mogą także odnieść zamierzonego skutku podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z brakiem powiązania zarzucanego mu czynu z wykonywaniem przez niego czynności służbowych. Wskazać bowiem należy, że w żadnej normie prawnej regulującej problematykę zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych nie obwarowano możliwości zawieszenia od uprzedniego ustalenia jakiegokolwiek bezpośredniego związku zarzucanego policjantowi czynu z pełnioną przez niego służbą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko organów obu instancji, wedle którego wyłącznie charakter i zakres zarzutów wyartykułowanych pod adresem policjanta na tle jego obowiązków oraz zadań Policji w ogóle i jej wizerunku w odbiorze społecznym, pozwala na ocenę, czy dalsze wykonywanie tych obowiązków, pomimo toczącego się postępowania karnego jest możliwe. Z tego punktu widzenia organy rozpoznające niniejszą sprawę wyciągnęły logiczne i merytorycznie uprawnione wnioski. W konsekwencji należy zatem stwierdzić, że skoro sądowa kontrola decyzji uznaniowych wydanych w sprawie nie obejmuje celowości wyboru przez organ administracji publicznej konkretnego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do zbadania, czy wybór ten nie nosi cech dowolności, to w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ zebrał w sprawie konieczny materiał dowodowy i dokonał wyboru sposobu jej rozstrzygnięcia, po rozważeniu istotnych okoliczności sprawy, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przepisami prawa. Organ wydający zaskarżoną decyzję w niczym nie uchybił wskazanym w skardze przepisom postępowania. Zebrał w sprawie materiał dowodowy, jak tego wymaga art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., który ocenił w granicach zakreślonych art. 80 k.p.a. i dokonał właściwego wyboru sposobu jej rozstrzygnięcia na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, po rozważeniu istotnych okoliczności sprawy, a stanowisko wyrażone w wydanej decyzji uzasadnił w sposób wymagany przepisami prawa. Skoro zatem decyzje zaskarżonej treści nie naruszają prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.