IV SA/Wr 787/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015. r. sprawy ze skargi P. Ś. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku oraz odmowa uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną z powołaniem się na art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72, art. 73 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), dalej ustawa, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. Ś., dalej skarżący, od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...], nr [...] orzekającej o: - uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 2 sierpnia 2013 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2013 r. do dnia 9 lutego 2014 r., - odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 2 sierpnia 2013 r. oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2013 r. do dnia 9 lutego 2014 r. - Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że ww. decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] po wznowieniu postępowania na podstawie postanowienia z dnia [...], nr [...] orzeczono o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 2 sierpnia 2013 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2013 r. do dnia 9 lutego 2014 r. oraz o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 2 sierpnia 2013 r. oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2013 r. do dnia 9 lutego 2014 r. Od tej decyzji zainteresowany złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż każda sytuacja jest inna, nie powinno się wszystkich traktować jednakowo powołując się na orzeczenie Sądu Najwyższego lub wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. W wyjaśnieniach podał, iż jego działania nie były celowe, podyktowane chęcią wyłudzenia środków czy rozmyślnym zawieszaniem prowadzenia działalności i odwieszania jej. Dodał, iż po zarejestrowaniu działalności gospodarczej tj. poza wpisem do rejestru działalności gospodarczej nie poczynił żadnych kroków by działalność tę rozpocząć. Następnie wycofał się z tego pomysłu w przekonaniu, że jeśli nic dalej z tym nie zrobi, to wpis będzie nieważny. Przez 10 lat nie otrzymał żadnego dokumentu by przypomnieć sobie o dokonanym wpisie. Wskazał, iż sam wpis nie jest tożsamy z faktem prowadzenia działalności, jedynie potwierdza zapis w rejestrze, a ponadto udokumentował, iż działalności nie prowadził nawet przez jeden dzień. Opisał również swoją sytuację rodzinną i materialną. Do odwołania dołączył kserokopie dokumentów faktur, przelewów bankowych, zaświadczenia z ZUS z dnia 30 stycznia 2014 r. oraz informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. W toku postępowania odwoławczego na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. jako osoba bezrobotna w dniu 2 sierpnia 2013 r. z prawem do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2013 r. do dnia 9 lutego 2014 r. W dniu rejestracji zainteresowany złożył oświadczenie, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Zainteresowany utracił status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku w dniu 10 stycznia 2014 r. z powodu otrzymania jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Ubiegając się o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej w dniu 15 listopada 2013 r. zainteresowany złożył ponowne oświadczenie, że nie posiada (oraz nie posiadał) wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w okresie 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień złożenia wniosku. W dniu 5 lutego 2014 r. organ pierwszej instancji uzyskał informację z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, z której wynika, że w okresie od 1 sierpnia 2003 r. do 13 stycznia 2014 r. skarżący miał zarejestrowaną działalność gospodarczą (brak wpisów o zawieszeniu działalności). W związku z ujawnieniem nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji z dnia [...], nr [...], orzekającej o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem 2 sierpnia 2013 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2013 r. do dnia 9 lutego 2014 r., lecz nieznanych organowi ją wydającemu, potwierdzonych informacją z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, iż skarżący dokonał wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej z datą jej rozpoczęcia 1 sierpnia 2003 r., wznowiono postępowanie w powyższej sprawie, a następnie decyzją administracyjną z dnia [...] uchylono decyzje wydane zainteresowanemu po dniu rejestracji oraz orzeczono o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 2 sierpnia 2013 r. Od decyzji tej zainteresowany wniósł odwołanie do Wojewody D. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z przyczyn formalnych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ pierwszej instancji po ponownym rozpatrzeniu powyższej sprawy oraz zastosowaniu się do wskazań organu odwoławczego, decyzją z dnia [...], nr [...] orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 2 sierpnia 2013 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2013 r. do dnia 9 lutego 2014 r. oraz o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 2 sierpnia 2013 r. oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2013 r. do dnia 9 lutego 2014 r. Od powyższej decyzji zainteresowany złożył odwołanie. Po rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, bowiem została ona wydana zgodnie z obowiązującym prawem. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy bezrobotny, oznacza osobę m.in. niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej (...), jeżeli nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, albo zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż sam fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (bez względu na to czy działalność ta jest prowadzona) stanowi przesłankę uzasadniającą pozbawienie takiej osoby statusu bezrobotnego. Z utratą statusu wiąże się również utrata wszystkich świadczeń z nim związanych. Zdaniem organu odwoławczego, z załączonych do odwołania dokumentów jednoznacznie wynika, że skarżący rejestrując się w urzędzie pracy w dniu 2 sierpnia 2013 r. złożył oświadczenie, w którym podał, że nie złożył wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto podczas rejestracji skarżący otrzymał do wiadomości i własnoręcznie podpisał "pouczenie dla bezrobotnego z prawem do zasiłku", w których oświadczył, iż został pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym m.in. dotyczących osoby, która dokonała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Z treści składanych przez stronę oświadczeń w urzędzie pracy wyraźnie wynika, iż dotyczą one nieposiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a nie jej nieprowadzenia. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, że skarżący rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w dniu 2 sierpnia 2013 r. posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą (wniosek o dokonanie wpisu złożył w dniu 1 sierpnia 2003 r.), a więc nie spełniał warunków do nabycia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, brak jest zdaniem organu odwoławczego możliwości uchylenia bądź zmiany decyzji organu I instancji. W tej sytuacji Wojewoda D. orzekł jak w zaskarżonej decyzji. Od decyzji tej skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że poza wpisem do rejestru działalności gospodarczej nigdy tej działalności nie rozpoczął, a wycofując się z pomysłu o jej wprowadzeniu był przekonany, że jeśli nic nie będzie robił, to wpis będzie nieważny. W ciągu 10 lat nie otrzymał żadnego dokumentu przypominającego mu o dokonanym wpisie. Dodał, iż udokumentował, że działalności nie prowadził nawet przez jeden dzień. W dalszej części skargi skarżący opisał swoją sytuację rodzinną i materialną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 owego przepisu prawa). Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ten stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, ewentualnie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest wszechstronna, wykraczająca poza granice zarzutów skargi kontrola legalności zaskarżonej decyzji w kontekście jej zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ten właśnie sposób, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że zaskarżone decyzje zostały podjęte z naruszeniem prawa skutkującym konieczność ich uchylenia. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie pod względem zgodności z prawem jest decyzja Wojewody D. z dnia [...], którą to decyzją organ ten - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od wydanej w trybie wznowieniowym decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ww. decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta W. orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 2 sierpnia 2013 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2013 r. do dnia 9 lutego 2014 r. oraz odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 2 sierpnia 2013 r. oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2013 r. do dnia 9 lutego 2014 r. Okoliczności faktyczne ustalone przez organy prowadzące sprawę w obydwu instancjach są prawidłowe i nie są kwestionowane przez skarżącego. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy prawidłowo ustalonych przez organy obydwu instancji istniała podstawa prawna do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją ostateczną organu I instancji z dnia [...]. w związku z ujawnieniem się nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania ww. decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lecz nieznanych organowi ją wydającemu o tym, że skarżący miał zarejestrowaną działalność gospodarczą w okresie od 1 sierpnia 2003 r. do 13 stycznia 2014 r. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że powyższa okoliczność w świetle definicji osoby bezrobotnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy stanowiła przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną wydaną w sprawie skarżącego przez Prezydenta Miasta W. z dnia [...]. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.: W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, które wydał decyzję. Z jego treści z sposób jednoznaczny wynika, że mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mają być: a) nieznane organowi, które wydał decyzję i b) muszą istnieć w dniu wydania decyzji, której wznowienie dotyczy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła. Po wydaniu bowiem przez Prezydenta Miasta W. decyzji nr [...] z dnia [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 2 sierpnia 2013 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2013 r. do dnia 9 lutego 2014 r., ujawniła się okoliczność nieznana organowi, a istniejąca w dniu wydania ww. decyzji Prezydenta Miasta W., potwierdzona informacją uzyskaną w dniu 5 lutego 2014 r. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, z której wynika, że skarżący miał zarejestrowaną działalność gospodarczą w okresie od 1 sierpnia 2003 r. do 13 stycznia 2014 r. W świetle definicji osoby bezrobotnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy okoliczność ta może mieć w sprawie istotne znaczenie. Zgodnie z ww. przepisem prawa, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę m.in. niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej (..), jeżeli nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej (według stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 lutego 2011 r., to jest w dniu wydania decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...]). Z wpisów zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, dalej CEIDG, dotyczących działalności gospodarczej skarżącego wynika, że skarżący zgłosił rozpoczęcie działalności gospodarczej w dniu 1 sierpnia 2003 r. i zgłosił zaprzestanie działalności gospodarczej także w dniu 1 sierpnia 2003 r. Ten sam dzień zatem jest dniem rozpoczęcia i zakończenia działalności gospodarczej. Wykreślenie wpisu z rejestru nastąpiło w dniu 14 stycznia 2014 r. Skarżący podnosił w odwołaniu, że zarejestrował działalność gospodarczą lecz poza wpisem do rejestru nigdy działalności gospodarczej nie rozpoczął. Twierdzeń powyższych organy rozpoznające sprawę nie rozważyły i nie odniosły się do nich. Z powyższych zapisów zawartych w CEIDG jednoznacznie wynika, że faktycznie skarżący nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, skoro pokrywają się daty rozpoczęcia i zakończenia działalności gospodarczej, a datą tą jest dzień 1 sierpnia 2003 r. Twierdzenia te znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy. I tak, w dniu 1 sierpnia 2003 r. skarżący złożył oświadczenie znajdujące się w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, że nie posiada oraz nie posiadał wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w okresie 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień złożenia wniosku. Nadto w karcie rejestracyjnej znajduje się zapis, że skarżący podjął zatrudnienie na podstawie stosunku pracy od dnia 21 sierpnia 2003 r. w firmie A Spółka z o.o. Ponadto z informacji zawartej w piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 30 stycznia 2014 r. wynika, że skarżący jako płatnik nie figuruje w Kompleksowym Systemie Informatycznym ZUS. W związku z powyższym stwierdzono, że od dnia 1 sierpnia 2003 r. do 30 stycznia 2014 r. nie zostały zarejestrowane wpływy na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne tytułem prowadzonej działalności gospodarczej oraz nie dokonano zgłoszenia takiego płatnika jako ubezpieczonego. Zważyć należy, że rozpoczęcie działalności gospodarczej polega na podjęciu w celu zarobkowym działań określonych we wpisie do ewidencji gospodarczej. Zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tyko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem, ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. W wyroku z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 2298/11 (Lex nr 1264705) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że celem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy jest wyłączenie z grona osób bezrobotnych osób prowadzących działalność gospodarczą, przy czym za takie osoby należy uważać osoby wpisane do ewidencji działalności gospodarczej. Cel główny normy art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f jest trudny do osiągniecia, gdy bada się faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej. Z tego powodu przyjęto domniemanie wynikające z wpisu do ewidencji. Konieczne jest jednak ustalenie rzeczywistej treści wpisu w zakresie dnia podjęcia działalności. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny porównuje sytuację prawną osoby bezrobotnej z sytuacją prawną osoby związanej stosunkiem pracy i osoby wpisanej do ewidencji działalności gospodarczej. Zwraca też uwagę na konieczność dokonywania wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy w sposób systemowy i konieczność ustalenia rzeczywistej treści wpisu w zakresie dnia podjęcia działalności gospodarczej. Wskazuje także na konieczność stosowania wykładni systemowej i celowościowej pojęcia "wpisu do ewidencji działalności gospodarczej", która ma prowadzić do odczytania rzeczywistego znaczenia tego pojęcia, pozbawionego niedopuszczalnego uproszczenia wynikającego z ograniczenia się do słów użytych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy. Odnosząc powyższe rozważania do stanu niniejszej sprawy wskazać należy, że organy rozpoznające sprawę z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. powyższych okoliczności nie wyjaśniły i nie poczyniły żadnych w tej mierze ustaleń oraz nie dokonały właściwej wykładni definicji osoby bezrobotnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy i w konsekwencji nie dokonały właściwej oceny sytuacji prawnej skarżącego w kontekście treści posiadanego przez niego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Powyższe uchybienia skutkowały koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji wydanej przez organ I instancji, co orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., skoro istotne jest, co wynika z ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2298/11, ustalenie rzeczywistej treści wpisu w zakresie dnia podjęcia przez bezrobotnego działalności gospodarczej, z uwzględnieniem wskazanych w ww. wyroku wykładni prawa, a nie wystarczy samo ustalenie, że osoba bezrobotna posiadała wpis do CEIDG i dokonanie przez organ pozbawionego niedopuszczalnego uproszczenia wynikającego z ograniczenia się do słów użytych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy wykładni definicji osoby bezrobotnej. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien wyjaśnić wyżej powołane okoliczności i poczynić prawidłowe w tej mierze ustalenia, a dokonując oceny sytuacji prawnej skarżącego winien mieć na względzie właściwą wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy wskazaną wyżej oraz zawartą w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2298/11. Dopiero po dokonaniu ustaleń w powyższym względzie organ winien ocenić, mając na względzie to, co powiedziano odnośnie wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy, czy ujawnienie się faktu, że jak wynika z wpisów zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczących działalności gospodarczej skarżącego wynika, że skarżący zgłosił rozpoczęcie działalności gospodarczej w dniu 1 sierpnia 2003 r. i w tym samym dniu zgłosił zaprzestanie działalności gospodarczej także. Ten sam dzień zatem jest dniem rozpoczęcia i zakończenia działalności gospodarczej. Wykreślenie wpisu z rejestru nastąpiło w dniu 14 stycznia 2014 r. Z powyższego wynika, że skarżący nigdy nie prowadził działalności gospodarczej. Organ, rozpoznając ponownie sprawę winien ocenić, czy tej treści wpis daje podstawę do zmiany w trybie wznowieniowym decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...] o podanym wyżej numerze. Skoro zatem zaskarżone decyzje naruszają w sposób istotny ww. powołane przepisy prawa, skarga podlegała uwzględnieniu, co orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji oparto na art. 152 p.p.s.a.