IV SA/Wr 79/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) Asesor WSA Ewa Kamieniecka Protokolant Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale IV w dniu 18 lipca 2006 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej stwierdza nieważność decyzji II instancji Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. , na podstawie art.127 § 1 i art.138 k.p.a. w związku z § 4 pkt 1, § 27 ust. 4, § 31 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 133, poz. 1422 z późn. zm.), utrzymała w mocy orzeczenie nr [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. z dnia [...] r. w sprawie zdolności R. W. do zawodowej służby wojskowej. W odwołaniu od orzeczenia nr [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. z dnia [...] r., R. W. zarzuca, że w określeniu schorzeń wymienionych w pkt [...] ppkt [...] i [...] orzeczenia, nie uwzględniono dokumentacji medycznej z leczenia w czasie studiów oraz braku związku tych schorzeń ze służbą wojskową. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymała je w mocy. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle posiadanych dokumentów, nie wynika by właściwości i warunki służby wojskowej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wojskowej wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. Nr 62, poz. 567), miały wpływ na powstanie i przebieg schorzeń ad pkt. 1 i 2 rozporządzenia, zakwalifikowanych wg § 68 p 2 i § 67 p 2 z zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 1422z późn. zm.) mimo, że ujawniły się w trakcie jej trwania. Natomiast charakter i stopień nasilenia zaburzeń osobowości skarżącego został określony przez badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów (Ordynatora Oddziału Nerwic oraz psychologa) i został zakwalifikowany do w/w paragrafów - załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. Również pkt 15 i 16 zaskarżonego orzeczenia zawiera właściwe określenia, ponieważ schorzenia ad pkt. [...] i [...] orzeczenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Przedstawiona przez skarżącego dokumentacja w postaci kserokopii dokumentacji medycznej z Przychodni Lekarskiej Wojskowej Akademii Technicznej SP ZOZ w W. nie zawiera danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości co do wyników badań przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych przez uprawnionych do tego lekarzy specjalistów z psychiatrii i psychologii. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, R. W. zarzuca nieuwzględnienie przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską we W. całości materiału dowodowego, nieprzeprowadzenie pełnego postępowania administracyjnego, nieuwzględnienie oraz nieustosunkowanie się do argumentów w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji w przedmiocie nieuznania schorzeń ad. pkt 1 i 2 rozporządzenia, tj.: zaburzeń osobowości znacznie upośledzających sprawności adaptacyjne poddające się korekcji oraz zaburzeń adaptacyjnych przedłużonych za niepozostające w związku ze służbą wojskową, nierozpoznania zaburzeń ze strony stanu psychicznego, mieszczących się w zakresie pojęciowym § 66 z załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 133, poz. 1422 z późn. zm.) oraz niezgodności pkt [...] i [...] orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. z art. 20 ust. 3, pkt 5 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2003 r., nr 8, poz. 66). Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, m. in. poprzez stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części, jeżeli ustali, że jest ona dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 k.p.a. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując akta administracyjne przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że odwołanie wniesione przez R. W. od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. datowane na dzień [...] r. zawiera uchybienie formalne w postaci braku podpisu strony. W rozdziale 10 kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego odwołań, brak jest bezpośredniej regulacji, jak winien postąpić organ odwoławczy w przypadku złożenia odwołania zawierającego uchybienie formalne, jak np. brak podpisu właściwych osób na tym odwołaniu, ale zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 140 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w art. 136 do 139 w postępowaniu przed organem odwoławczym mają zastosowanie przepisy o postępowaniu przez organem pierwszej instancji. W myśl przepisu art. 64 § 2 k.p.a, który należałoby zastosować również do odwołań, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (w tym przypadku brak było podpisu strony), należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Tymczasem w rozważanej sprawie organ odwoławczy, mimo wskazanego braku formalnego odwołania, bez wzywania strony do jego usunięcia, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] rozpatrzył sprawę orzekając o żądaniu strony. Brak podpisu strony na odwołaniu należy uznać za brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięci uniemożliwia nadanie odwołaniu dalszego biegu. W tej sytuacji stwierdzić należy, że decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie odwołania zawierającego uchybienie formalne w postaci braku podpisu strony jest nieważna z przyczyny rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy stosując się do wszystkich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nada bieg odwołaniu strony pod warunkiem uzupełnienia przez nią braków formalnych tego odwołania (podpisanie go przez osobę odwołującą się) i rozpozna sprawę zgodnie z regułami dotyczącymi postępowania odwoławczego (rozdział 10 k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wypowiedział się w tej sprawie w kwestii zarzutów skarżącego zawartych w skardze, gdyż decyzja w tej sprawie jako nieostateczna i nieprawomocna nie podlega rozpoznaniu. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji. Sąd nie orzekał w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż abstrahując od przymiotu wykonalności tego typu decyzji, stwierdzić należy, że decyzja nieostateczna, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (gdy wniesiono skutecznie odwołanie) nie posiada przymiotu wykonalności.