IV SA/Wr 793/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA – Lidia Serwiniowska Sędzia WSA – Wanda Witkowska-Ilków Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania zasiłku okresowego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat T. K.-S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 292,80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] r Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu wniosku E. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. (nr [...]) w sprawie odmowy uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. E.S. wnioskiem z dnia [...] r. zwrócił się do organu I instancji z prośba o przyznanie pomocy prawnej w formie zasiłku okresowego dla osoby prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe na podstawie ustawy o pomocy społecznej, Europejskiej Karty Społecznej, Konstytucji RP, Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz dyrektyw UE. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P.Z. odmówił stronie przyznania zasiłku okresowego z uwagi na zaistniałe okoliczności wymienione w art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Od decyzji tej odwołał się E. S. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżona decyzje organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu motywy jej podjęcia. Na powyższa decyzje E. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Po rozpatrzeniu skargi E. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia [...] r. (sygn. akt IV SA/Wr 768/04) oddalił skargę. Pismem z dnia [...] r. na podstawie art. 145 k.p.a. E. S. złożył wniosek o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie niepełnego materiału dowodowego, a skarżący nie miał możliwości brania udziału w postępowaniu administracyjnym co zdaniem skarżącego naruszało jego prawo do obrony. Po rozpatrzeniu wniosku E. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy organ II instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu do powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowania, w ściśle określonych i wskazanych w cytowanym artykule w pkt 1 do 8 sytuacjach. W związku z trzema zarzutami skarżącego wynikającymi z jego wniosku, a więc: fałszywymi dowodami na których oparto prawomocną decyzję, brakiem udziału strony w postępowaniu administracyjnym bez winy strony oraz wydaniem decyzji bez wymaganego prawem stanowiska innego organu. Organ II instancji uznała, że żaden z wyżej przedstawionych zarzutów nie ma oparcie w faktach i nie zachodził w trakcie przeprowadzania postępowania administracyjnego związanego z wydaniem zaskarżonej decyzji. Zdaniem Samorządowego Kolegium notatki służbowe sporządzone przez pracowników organu I instancji sporządzone na okoliczność wizyt w domu skarżącego w których informowano o tym, że zastano go w stanie nietrzeźwości i trakcie spożywania alkoholu, są wiarygodne, a fakt nadużywania alkoholu przez skarżącego potwierdził między innymi również Komendant Komisariatu Policji w P. Z. w piśmie z dnia [...] r. Odnośnie zarzutu uniemożliwienia skarżącemu możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym organ II instancji uznała, że jest on chybiony, gdyż to oskarżony wbrew swoim twierdzeniom, pomimo poinformowania go przez organ I instancji o wniosku skierowanym do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych nie brał udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Organ stwierdził także, że przepisy nie uzależniają przyznania prawa do zasiłku okresowego od stanowiska innego organu a stwierdzenie, iż osoba korzystająca z pomocy społecznej marnotrawi przyznane jej świadczenie lub korzysta z nich w sposób niezgodny z przeznaczeniem nie jest uzależnione od stanowiska innego organu. W związku z powyższym okoliczności te uzasadniały zdaniem organu II instancji do odmówienie przyznania zasiłku okresowego. Odnośnie trzeciego zarzutu organ stwierdził wydanie decyzji w sprawie o przyznanie zasiłku okresowego nie wymagało stanowiska innego organu, a stwierdzenie iż osoba korzystająca z pomocy społecznej marnotrawi przyznane jej świadczenia lub korzysta z nich w sposób niezgodny z przeznaczeniem może być ustalone przez pracowników organu I instancji prowadzących postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku okresowego. Zdaniem Kolegium Odwoławczego w przedmiotowej nie zachodzą również pozostałe przesłanki wznowienia postępowania ponieważ: 1. decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa, 2. decyzja została podjęta przez zespół właściwy orzekający, a żaden z członków Kolegium wchodzących w skład składu orzekającego nie podlegał wyłączeniu na podstawie art. 24 i art. 25 Kodeksu postępowania administracyjnego, 3. w sprawie nie zaistniały istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Nieuzasadniony jest również zarzut strony, że ustalono stan faktyczny na podstawie niepełnego materiału dowodowego ponieważ E. S. zaskarżył powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wskazując, że narusza ona art. 11, ust. 1 w związku z art. 38, art. 119 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm), a także art. 6 do 11 kodeksu postępowania administracyjnego. Podniósł, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trwałość wykładni tych przepisów. Sady administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszej sprawie podstawą do wznowienia postępowania, wskazaną przez skarżącego było twierdzenie, że organ wydał zaskarżoną decyzję na podstawie niepełnego materiału dowodowego, a skarżący nie miał możliwości brania udziału w postępowaniu administracyjnym co zdaniem skarżącego naruszało jego prawo do obrony. Zgodnie z art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowania, jeżeli: 1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2. decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, 3. decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5. wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7. zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydawaniu decyzji (art. 100 § 2 k.p.a.), 8. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia pierwotnej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.). Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Z. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], odmówił stronie przyznania zasiłku okresowego uznając, że zachodzą przesłanki wynikające z art. 11 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego (...) marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Podstawę do omowy świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej może również stanowić brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej (...). Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są bowiem obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 ustawy). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przede wszystkim z informacji Komendanta Komisariatu Policji w P. Z. z dnia [...] r. skierowanej do Ośrodka Pomocy Społecznej skarżący nadużywa alkoholu i utrzymuje kontakty z osobami nadużywającymi alkoholu. Fakt nadużywania przez skarżącego alkoholu został potwierdzony także w informacji Komendanta Straży Miejskiej z dnia [...] r. Powyższe okoliczności zostały opisane i rozważone w trakcie rozpoznania skargi na decyzję z dnia [...] r. nr [...] zakończonej wyrokiem z dnia [...] r. (sygn. akt IV SA/Wr 768/04). Za nietrafny należy uznać zarzut skarżącego dotyczący uniemożliwienia mu uczestnictwa w postępowaniu, gdyż pomimo twierdzeń skarżącego organ I instancji poinformował go o wniosku skierowanym do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, a to skarżący nie odpowiedział na jej zaproszenie i nie zgłosił się na spotkanie. Także w postępowaniu administracyjny wszczętym wnioskiem z dnia [...] r. strona brał czynny udział. Zdaniem Sądu nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia treści art. 119 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej, polegający na nie kierowaniu się zasadą dobra skarżącego oraz brakiem poszanowania jego godności. Z treści art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że organ administracji publicznej, zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozparzyć cały materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym. Powyższa zasada została w tej sprawie zastosowana i nie można organowi postawić zarzutu nie zastosowania zasady prawdy obiektywnej. Z faktu, że pracownicy organu w trakcie postępowania ustalili okoliczności niekorzystne dla strony, nie można wnioskować ich złej woli. Zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie dowodowe przeprowadza organ administracji publicznej, właściwy do orzekania w danej sprawie. Tak więc relacje, notatki służbowe oraz wywiad środowiskowy zebrany przez pracowników organu I instancji stanowi w powyższej sprawie istotny materiał dowodowy. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżoną decyzje, nie naruszyły prawa, ponieważ w sprawie nie zaistniały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, a skarżący nie udowodnił, że stan faktyczny ustalono na podstawie niepełnego materiału dowodowego. W związku z powyższym, stosownie do art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak na wstępie.