IV SA/Wr 798/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia NSA - Henryk Ożóg Sędzia WSA - Lidia Serwiniowska (spr.) Protokolant: Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku specjalnego oddala skargę. Przedmiotem skargi A. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja z dnia [...]r. Nr [...]Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. uchylająca decyzję Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w J.G. z dnia [...]r. Nr [...]w przedmiocie dodatku specjalnego i umarzająca postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że A. W. w dniu [...]r. został zwolniony przez Dowódcę Śląskiego Okręgu Wojskowego we W. z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu okresu wypowiedzenia (decyzja Dowódcy SOW z dnia [...]r. Nr [...].). W dniu [...] r. Dowódca Wojsk L. stwierdził nieważność powyższej decyzji (decyzja Dowódcy Wojsk L. Nr [...].). W następstwie tego, od dnia [...]r. kontynuował pełnienie obowiązków służbowych w WKU J. G., na stanowisku które zajmował w dniu [...]r. Podkreślono, że w dniu 1 lipca 2004 r. weszła w życie ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750). Przepis art. 178 tej ustawy stanowi, że żołnierze zawodowi, którzy nie zostali wyznaczeni z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe, do czasu objęcia stanowiska służbowego otrzymują od tego dnia uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonej w ustawie budżetowej na dany rok. Jak stwierdził organ odwoławczy, przepis ten ma pełne zastosowanie w niniejszej sprawie ( st.chor.szt. A.W. nie objął stanowiska służbowego w rozumieniu cyt. ustawy). Oznacza on, że odwołującemu się przysługuje uposażenie, jakie (po zwaloryzowaniu) otrzymał w [...]r. Jednym ze składników tego uposażenia był dodatek specjalny o charakterze stałym w wysokości 27% należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego wówczas zajmowanego. Został on przyznany odwołującemu się decyzją Wojskowego Komendanta Uzupełnień w J. G. z dnia [...]r. Nr [...]. Skoro A. W. po dniu [...]r. nie objął stanowiska służbowego, a jedynie kontynuował (od dnia [...]r.) wykonywanie obowiązków na dotychczasowym stanowisku, to nie uzyskał prawa do uposażenia regulowanego powołaną wyżej ustawą. W związku z tym zbędne było wydawanie nowej decyzji dotyczącej dodatku specjalnego, a więc materii wcześniej już ostatecznie uregulowanej. Decyzja Nr [...]pozostaje bowiem w obrocie prawnym i wywiera skutki prawne. Tak więc, decyzja Nr [...]jest bezprzedmiotowa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. W. podniósł, iż w okresie od dnia [...]r. nie pozostawał do dyspozycji właściwego organu, w rezerwie kadrowej i w stanie nieczynnym z prawem do uposażenia. Zdaniem skarżącego można co najwyżej twierdzić, iż nie został przez pewien okres czasu wyznaczony na stanowisko służbowe - bowiem faktycznie do czasu stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu go ze służby wojskowej i usunięcia wywołanych przez nią skutków nie zajmował jako żołnierz zawodowy stanowiska służbowego. W tym przypadku zasada określania wynagrodzenia żołnierza zawodowego sformułowana w art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ma zastosowanie jedynie do czasu objęcia stanowiska służbowego. Wobec unieważnienia decyzji o zwolnieniu go ze służby wojskowej jest niewątpliwe, że przez cały okres był i jest żołnierzem zawodowym tj. pełnił i pełni nadal stałą zawodową służbę wojskową. W tej sytuacji stosownie do art. 170 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy z dnia 11 września 2003 r. stał się z mocy prawa żołnierzem zawodowym pełniącym służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej. W związku z powyższym, stosownie do art. 170 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 11 września 2003 r. organ uprawniony do wyznaczania na stanowiska służbowe zobligowany był do doręczenia decyzji o wyznaczeniu z dniem [...]r. na stanowisko służbowe. Tej decyzji właściwy organ, z naruszeniem przepisu o którym mowa, nie podjął i nie doręczył mu do dnia dzisiejszego. W tej sytuacji skarżący nie może ponosić ujemnych konsekwencji bezczynności organu zobowiązanego do wyznaczenia go na stanowisko służbowe, zwłaszcza w zakresie należnego mu wynagrodzenia, a konkretnie w sferze dodatku o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego. Dodatek wynikający z obecnie obowiązujących przepisów jest bowiem wyższy od tego, który mu przysługiwał przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej na podstawie unieważnionej następnie decyzji. Skarżący podał, że jak już wskazał wyżej, unormowania dotyczące wynagrodzenia zawarte w art. 178 ust. 1 cyt. ustawy z 11 września 2003 r., w odniesieniu do żołnierzy nie pozostających do dyspozycji właściwego organu w rezerwie kadrowej i w stanie nieczynnym z prawem do uposażenia, a więc znajdujących się w takiej sytuacji jak skarżący mają zastosowanie tylko przez okres do czasu objęcia stanowiska służbowego. W przypadku skarżącego stosownie do powołanego już wcześniej rozkazu dziennego Komendanta WKU nr [...] przywrócono go "na ewidencję" od dnia [...]r. w celu dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku chorąży pełnomocnik ds. ochrony informacji niejawnych Sekcja Administracji Rezerw Oficerskich i Chorążych - Komenda i skierowano do wykonywania obowiązków służbowych w Wydziale Planowania Mobilizacyjnego i Administrowania Rezerw zgodnie z zakresem obowiązków opracowanym przez Szefa Wydziału, oraz został przyjęty na wszelkiego rodzaju zaopatrzenie z dniem [...]r. Z tym więc dniem faktycznie objął stanowisko służbowe, o którym mowa w tym rozkazie i wykonywał związane z nim obowiązki. W tej sytuacji, wbrew stanowisku Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego zawartego w zaskarżonej decyzji z dnia [...]r., istnieją pełne podstawy do zastosowania w stosunku do niego od dnia [...]r. reguł ustalania dodatków o charakterze stałym do wynagrodzenia zasadniczego, wynikających z cyt. na wstępie niniejszej skargi, obecnie obowiązujących, wskazanych powyżej rozporządzeń MON z dnia 25 maja 2004 r. (Dz. U. Nr 135, poz. 1453) oraz z dnia 8 czerwca 2004 r. (Dz. U. Nr 141, poz. 1497). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że w dniu [...] r. skarżący nie pełnił żadnych obowiązków żołnierza zawodowego. Występujące w niniejszej sprawie organy I i II instancji nie są organami uprawnionymi do wyznaczania na stanowisko służbowe skarżącego, o których to organach mowa w art. 170 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2004 r. Zarówno Wojskowy Komendant Uzupełnień i Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego nie są bowiem organami wymienionymi w art. 44 tej ustawy. Skoro, jak wywiedziono, skarżący nie został z dniem [...]r. wyznaczony na stanowisko służbowe, to w stosunku do niego zastosowanie ma w pełnej rozciągłości przepis art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. Oznacza to z kolei, że winien on otrzymywać uposażenie zasadnicze (uposażenie według stopnia wojskowego + uposażenie według stanowiska służbowego) oraz dodatek o charakterze stałym (dodatek specjalny) należne za miesiąc [...]r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. Takie też uposażenie otrzymuje skarżący (bezsporne). Dodatek specjalny został przyznany skarżącemu decyzją Wojskowego Komendanta Uzupełnień w J. G. z dnia [...]r. Nr [...]- w wysokości 27% należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. Skarżący, po stwierdzeniu nieważności decyzji o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, powrócił na stanowisko w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w J. G., z prawem do takiego samego uposażenia, w tym do takiego samego dodatku specjalnego. Nie było zatem potrzeby ponownego orzekania o przyznaniu tegoż dodatku. Sprawa bowiem w tym zakresie rozstrzygnięta została wcześniej w [...] r. Ponowne wydawanie decyzji w tym przedmiocie było więc bezprzedmiotowe. Decyzja z dnia [...]r. pozostaje w obrocie prawnym i wywiera skutki prawne. Z tych powodów organ II instancji umorzył postępowanie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bowiem, w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zaskarżona decyzja natomiast nie narusza prawa. Decyzja ta uchyliła zasadnie decyzję Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w J. G. z dnia . r. przyznającą skarżącemu dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego na okres zajmowania stanowiska chor. - pełnomocnika ochrony w WKU J. G.. Należało bowiem mieć na uwadze, że już w dniu [...]r. decyzją nr [...]Komendant WKU w J. G. przyznał A. W. tego rodzaju dodatek specjalny, a Dowódca Wojsk L., decyzją nr [...]. z dnia [...]r. stwierdził nieważność decyzji nr [...]z dnia [...]r. Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego w sprawie wypowiedzenia st.chor.szt. A. W. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez organ wojskowy z powodu likwidacji zajmowanego dotychczas przez żołnierza stanowiska służbowego odmowy przyjęcia niższego stanowiska służbowego, jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Wspomniana decyzja z dnia [...]r. regulowała jeszcze raz sytuację faktyczną skarżącego odpowiadając przesłance z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, stanowiącej jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji. Gdyby przyjąć, że organ odwoławczy (Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W.) orzekł tym samym na niekorzyść strony odwołującej się to jego czynność w związku z tym, w myśl art. 139 kpa, nie powinna budzić wątpliwości. Uchylając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy mógł oprzeć się na jednej z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej; umarzając postępowanie I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, zasadnie zaś stwierdził jego bezprzedmiotowość w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Przyznanie dodatku specjalnego stanowiącego przedmiot decyzji z dnia [...]r. zakwestionował i skarżący w odwołaniu wskazując, że "koliduje on z aktualnie obowiązującymi przepisami o przyznawaniu dodatku za długoletnią służbę oraz uposażeniu żołnierzy zawodowych" (rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych Dz. U. Nr 135, poz. 1453). Argumentacji tej z punktu widzenia kontrolowanej przez Sąd decyzji, nie można jednak uznać za trafną, podobnie jak i skargi, w której A. W. zarzucił, iż "stosownie do art. 170 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. organ uprawniony do wyznaczania na stanowisko służbowe zobowiązany był do doręczenia decyzji o wyznaczeniu z dniem [...]r. na stanowisko służbowe" czego "właściwy organ, z naruszeniem przepisu, o którym mowa, nie podjął i nie doręczył (...)". Skarżący, tym samym, określił przedmiot nowego postępowania administracyjnego (w sprawie wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe po powrocie do służby i ustalenie dodatku za długoletnią służbę), ale tak wyraźnie uczynił to dopiero w skardze do sądu administracyjnego, który wypowiadać się w tym względzie nie mógł. Jego rola, jak stwierdzono już wcześniej, sprowadza się w szczególności do kontroli aktów i czynności podjętych i zaskarżonych przez uprawniony podmiot. Niezależnie od tego organ odwoławczy zasadnie w tej kwestii odpowiedział, że organy I i II instancji występujące w sprawie nie są organami uprawnionymi do wyznaczania na stanowisko służbowe skarżącego; o tych organach jest natomiast mowa w art. 170 ust. 3 i art. 44 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z tych względów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i jako taka podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).