IV SA/Wr 805/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt. IV SA/Wr 805/15 odrzucającego skargę K. K. na działalność Komendanta Powiatowego Policji w Ś. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 805/15 odrzucił skargę K. K. na działalność Komendanta Powiatowego Policji w Ś. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 18 lutego 2016 r. z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia od niego skargi kasacyjnej (k-16). W dniu 22 lutego 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2016 r. skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 6 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 12 lutego 2016 r. W dniu 13 kwietnia 2016 r. skarżąca wniosła pismo procesowe sporządzone przez siebie, opatrzone sygnaturą IV SA/Wr 805/15, zatytułowane "skarga kasacyjna". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wspomniane pismo skarżącej z dnia 13 kwietnia 2015 r. Sąd zakwalifikował jako skargę kasacyjną, która z przyczyn formalnych podlegała odrzuceniu. Wskazać bowiem należy, że ustawodawca, regulując instytucję skargi kasacyjnej, uzależnił skuteczność jej wniesienia od spełnienia szeregu przesłanek, których niespełnienie powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej został określony w art. 177 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jednym z warunków dopuszczalności skargi kasacyjnej w znaczeniu podmiotowym jest sporządzenie jej przez podmioty wymienione w art. 175 p.p.s.a. Zgodnie z owym przepisem ( art. 175 § 1 p.p.s.a.) skarga kasacyjna co do zasady powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego. Jednakże przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Dodatkowo w sprawach obowiązków podatkowych, skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego, a w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego (art. 175 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. Mimo powyższego pouczenia skarżąca, przekraczając ustawowy termin 30-dniowy do wniesienia skargi kasacyjnej, sama sporządziła i wniosła do Sądu pismo procesowe, będące w istocie skargą kasacyjną. Jednocześnie skarżąca nie wykazała i z akt administracyjnych nie wynika, należała ona do podmiotów wymienionych w art. 175 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 p.p.s.a., w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną.