IV SA/Wr 806/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 marca 2007r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. Decyzją Wojewody D. z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 150 b ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), art. 37 k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.- Dz.U. z 2001 r., Nr 6, poz.56 z późn. zm.), § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.12.1999r. w sprawie określenia powiatów (gmin) zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym (Dz.U.99.110.1264 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania B. D. od decyzji Starosty O. z dnia [...] r., Nr [...] orzekającej o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...]r. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia podano, co następuje: Decyzją administracyjną Starosty O. z dnia [...]r. orzeczono o odmowie przyznania B. D. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...]. Od decyzji tej zainteresowana złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. B. D. zarzuciła, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że nie przepracowała w państwowych gospodarstwach rolnych 10 lat oraz naruszenie prawa materialnego przez przyjęcie, że PPH w B. nie był następcą prawnym PGR-B. Zainteresowana wyliczyła, że w gospodarstwach rolnych przepracowała łącznie [...] lat i [...] miesiące. Pani B. D. podała również, że zarzut podniesiony w decyzji organu I instancji, iż w okresie od [...]r. do [...]r. nie była zarejestrowana jako bezrobotna w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21.04.2005r. należy uznać za nieuzasadniony. W toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy, ustalono, że B. D. ur. [...]r.po raz ostatni zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. jako bezrobotna w dniu [...]r. Zainteresowana w okresie od [...]r. do [...]r. nie posiadała statusu osoby bezrobotnej. Status osoby bezrobotnej przysługiwał B. D. w okresach od [...]r. do [...]r., od [...]r. do [...]r., od [...]r. do [...]r., [...]r. do [...]r., od [...]r. do [...]r. oraz od [...]r. W dniu [...]r. zainteresowana osiągnęła wiek [...] lat, posiada ponad [...] letni okres uprawniający do emerytury. B. D. w okresie od [...]r. do do [...]r. tj. przez okres [...] lat i [...] miesięcy była zatrudniona w Państwowym Gospodarstwie Rolnym w B.. Gmina B. w której, B. D. zamieszkiwała była uznana za zagrożoną szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Zainteresowana w dniu [...]r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie art.150 b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który wszedł w życie z dniem 1.11.2005r. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku, Starosta O. decyzją z dnia [...]r. odmówił B. D. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...]r. Powodem odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 150 b ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy był brak posiadania przez zainteresowaną w okresie od [...]r. do [...]r. statusu osoby bezrobotnej oraz brak co najmniej 10 letniego okresu zatrudnienia w byłym państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej. Organ I instancji do ustalonego [...] letniego i [...] miesięcznego okresu zatrudnienia w byłym państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej wliczył okres zatrudnienia od [...]r. do [...]r. w Państwowym Gospodarstwie Rolnym w B. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art.150 b ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pracownikowi byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w okresie od 1.01.2002r. do 31.07.2004r. spełniał warunki określone w art.37 k ust.9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1.01.2002r, z wyłączeniem wyrazów "w dniu 7 listopada 2001 r." Zgodnie z art.37k ust.9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1.01.2002r., pracownikowi byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługiwało świadczenie przedemerytalne, jeżeli posiadał status osoby bezrobotnej oraz spełniał łącznie następujące warunki: 1. osiągnął wiek co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna, 2. posiadał okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, 3. był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat, 4. zamieszkiwał w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. W świetle przedstawionego stanu faktycznego B. D. w okresie od [...]r. do [...]r. nie posiadała statusu osoby bezrobotnej. Spełnienie wymogu, posiadania statusu osoby bezrobotnej w okresie od [...]r. do [...]r. łącznie ze spełnieniem pozostałych wymogów wynikających z art. 37 k ust. 9 pkt 1-4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uprawnia pracowników byłych państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. W związku z tym, że B. D. nie spełnia wszystkich wymogów do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, o których mowa w powołanym wyżej art.37k ust.9 ustawy, bowiem zainteresowana ur.[...]r. w okresie od [...]r. do [...]r. nie posiadała statusu osoby bezrobotnej, wniosek zainteresowanej o przyznanie prawa doświadczenia przedemerytalnego dla byłych pracowników przedsiębiorstwa gospodarki rolnej, nie może być uwzględniony. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21.04.2005r. na który zainteresowana powołuje się w swoim odwołaniu orzeczono o niezgodności z art.2 Konstytucji art.37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w części dotyczącej zapisu " w dniu 7 listopada 2001 r." Zapis art.37 k ust.9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uzależniał bowiem przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego m.in. od spełnienia wymogu posiadania statusu osoby bezrobotnej w dniu 7.11.2001 r. W związku z tym, iż z powodu nie posiadania przez B. D. statusu osoby bezrobotnej w okresie od [...]r. do [...]r., zarzut dotyczący nie zaliczenia przez organ I instancji do okresu zatrudnienia w byłym państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej okresu pracy od [...]r. do [...]r. w A sp.zoo w P. oraz okresu od [...]r. do [...]r. w B sp. z oo w B. nie może być uwzględniony. W sprawie B. D. nawet gdyby ustalono, że zainteresowana posiada co najmniej 10 letni okres zatrudnienia w byłym państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej to ze względu na brak statusu osoby bezrobotnej w okresie od [...]r. do [...]r. wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego dla pracowników byłych państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej nie mógłby być załatwiony pozytywnie. Dodatkowo wyjaśniono, że okres pobierania zasiłku chorobowego oraz świadczenia przedemerytalnego od [...]r. do [...]r. - po ustaniu zatrudnienia w Państwowym Gospodarstwie Rolnym w B. ([...]r.) nie może być wliczony do 10 letniego okresu zatrudnienia w byłym państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej, o którym mowa w art.37 k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Na podstawie powołanego przepisu art.37k ust.9 pkt3 ustawy do okresu 10 lat wlicza się wyłącznie okresy zatrudnienia w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej. B. D. zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego nie pobierała w trakcie zatrudnienia lecz po jego ustaniu. W skardze do sądu administracyjnego B. D. zakwestionowała powyższe rozstrzygnięcie, jako naruszające prawo, wnosząc o jego uchylenie w całości. Do argumentacji podniesionej w postępowaniu odwoławczym dodała i to, że organy nie zastosowały się do treści art. 77 kpa, prowadząc postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, ponieważ nie dopełniły obowiązku, polegającego na wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Organ administracji nie wzywał skarżącej do uzupełnienia materiału dowodowego, ani też do zapoznania się z już zebranym, co miało wpływ na zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego, a w konsekwencji na dokonane ustalenia. Skarżąca nie znała bowiem treści informacji udzielanych przez różne instytucje na wystąpienia organu, a w konsekwencji nie mogła wnosić stosownych wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie powtarzając swoją wcześniejszą argumentację. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 77 k.p.a. organ stwierdził, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego zainteresowana brała czynny w nim udział. Stwierdzono, że B. D. nie podniosła w swoim odwołaniu od decyzji organu I instancji ani też żadnym piśmie, iż nie była informowana o ustaleniach dotyczących jej sprawy. Nadto organy administracji zarówno I jak i II instancji prowadziły postępowanie w sposób dokładny i wnikliwy mając na celu wyczerpujące wyjaśnienie wszystkich istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu administracyjnym z punktu wiedzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami proceduralnymi. Skarga nie jest zasadna. Organ prawidłowo zastosował przepis art. 150 "b" ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowiący podstawę decyzji. Zgodnie z art.150 b ust.1 powołanego aktu prawnego, pracownikowi byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w okresie od 1.01.2002r. do 31.07.2004r. spełniał warunki określone w art.37 k ust.9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1.01.2002r., z wyłączeniem wyrazów "w dniu 7 listopada 2001 r." Zgodnie z art.37k ust.9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1.01.2002r, pracownikowi byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługiwało świadczenie przedemerytalne, jeżeli posiadał status osoby bezrobotnej oraz spełniał łącznie następujące warunki: 1. osiągnął wiek co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna, 2. posiadał okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, 3. był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat, 4. zamieszkiwał w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Wskazane wyliczenie przesłanek ma zamknięty, wyczerpujący i prawnie zdeterminowany charakter wiążąc organ w decyzyjnym procesie stosowania prawa i nie pozostawiając mu żadnego marginesu swobody (uznania) w zakresie kierunku rozstrzygnięcia, jeżeli którakolwiek z wymienionych przesłanek nie została spełniona. W świetle ustalonego i bezspornego stanu faktycznego sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżąca w okresie od [...]r. do [...]r. nie posiadała statusu osoby bezrobotnej. Należy zastrzec, że pojęcie "bezrobocia" występuje tu jako kategoria prawna w znaczeniu spełniania warunków art. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 1994r., a następnie, o promocji zatrudnienia, w tym m.in. rejestracji we właściwym urzędzie pracy, a nie jako kategoria faktyczna w znaczeniu osoby pozostającej aktualnie bez pracy (bez zatrudnienia). Tymczasem, jak zasadnie wywiódł organ, spełnienie wymogu posiadania statusu osoby bezrobotnej w okresie od [...]r. do [...]r. łącznie ze spełnieniem pozostałych wymogów wynikających z art. 37 k ust. 9 pkt 1-4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uprawnia pracowników byłych państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Wobec powyższego, należy zgodzić się z konstatacją organu, że w związku z tym, iż B. D. nie spełnia wszystkich wymogów do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, o których mowa w powołanym wyżej art. 37 k ust. 9 ustawy, bowiem zainteresowana ur. [....]r. w okresie od [...]r. do [...]r. nie posiadała statusu osoby bezrobotnej, wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego dla byłych pracowników przedsiębiorstwa gospodarki rolnej, nie mógł być uwzględniony. W treści skargi, jak i w postępowaniu administracyjnym B. D. podnosiła, że spełniła warunek posiadania statusu osoby bezrobotnej przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 17.12.2001r. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21.04.2005r., orzeczona została niezgodność art. 11 ust. 2 powołanej ustawy, z Konstytucją w zakresie, w jakim zawierała zwrot "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy" i wyłączającym nabycie prawa do świadczeń na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy. Skarżąca, jak to wynika z obu zaskarżonych decyzji, posiadała przed dniem wejścia w życie ustawy status osoby bezrobotnej. Stanowisko to nie jest trafne. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30.03.2005r., K 19/02, a nie jak pisze skarżąca, z 21.04.2005r., ogłoszonym w Dz.U. z 2005r., art. 59, poz. 517, orzeczono, że: 1.Art. 3 pkt 14 lit. f ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół /Dz.U. Nr 154, poz. 1793/ ustalający nowe brzmienie art. 37 k ust. 9 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm./, w części w jakiej zawiera zwrot: "w dniu 7 listopada 2001r." uzależniający prawo do świadczenia przedemerytalnego pracowników byłych państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej od posiadania w tym dniu statusu bezrobotnego, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2.Art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. powołanej w punkcie 1 w części, w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. W motywach uzasadnienia Trybunał podniósł m.in., że zakwestionowane przepisy weszły w życie 1 stycznia 2002r. i uregulowały sytuację prawną osób, które pod rządami ustawy nowelizowanej nabyły uprawnienia materialnoprawne. Wprowadziły do nich z mocą wsteczną dodatkowe warunki często niemożliwe do spełnienia przez adresatów przepisów: posiadanie przez byłych pracowników PPGR statusu bezrobotnego 7 listopada 2001r. oraz w stosunku do wszystkich ubiegających się o świadczenie przedemerytalne - warunek zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy przed dniem wejścia w życie ustawy. Warunki te nie były wymagane przed wejściem w życie zaskarżonych przepisów i ich pojawienia się w systemie prawnym nie mogli przewidzieć ci, którzy wedle dotychczasowych przepisów byli uprawnieni do uzyskania spornych świadczeń. Ustawodawca zdecydował się na respektowanie ochrony praw nabytych w stosunku do tych osób, które nabyły prawo do świadczenia przedemerytalnego na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w trybie decyzji administracyjnej, a także w stosunku do osób mających sprawy w toku - zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy. Odmówił natomiast respektowania owej zasady w stosunku do pracowników byłych PPGR, którzy uzyskali status bezrobotnego w okresie po 8 listopada 2001r., a spełnili wszystkie pozostałe przesłanki do uzyskania świadczenia przedemerytalnego, obowiązujące przed 1 stycznia 2002r., a także do wszystkich osób, które nie zdołały się do 1 stycznia 2002r. zarejestrować w powiatowym urzędzie pracy, mimo że spełniały wszystkie pozostałe warunki nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego według stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2001r. W wyniku wskazanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w znowelizowanej ustawie o promocji zatrudnienia wprowadzono normę, że warunek rejestracji w charakterze bezrobotnego jako przesłanka uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego, który wcześniej winien być spełniony w dniu [...]r., należało spełnić w dacie [...]r. - [...]r. Skarżąca warunku tego nie wypełniła. Nie wypełniła także surowszych, ogólnych warunków nabycia prawa do świadczenia /zasiłku/ przedemerytalnego według stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2001r., odnoszących się do innych grup zawodowych aniżeli pracownicy byłych PGR-ów /poza spełnieniem warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku wymaga się tu ponadto wyższego wieku, dłuższego okresu uprawniającego do zasiłku, i in. - art. 37 "k" ust. 1 ustawy o zatrudnieniu ... z 1994r./. Zgodnie z art. 150 "a" ustawy o promocji zatrudnienia ..., warunki te musiały być spełnione do dnia 12 stycznia 2002r., zaś wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006r., sygn. SK 15/05 stwierdzono niekonstytucyjność przepisów uzależniających prawo do świadczeń przedemerytalnych na starych zasadach od dopełnienia wszystkich wymogów do wskazanej daty. Orzeczenie to, odnosząc się do niekonstytucyjności przepisu wymagającego dopełnienia wszystkich formalności związanych z uzyskaniem zasiłku do dnia 12 stycznia 2002r. nie kwestionuje prawidłowości regulacji ustalającej tę datę, jako dzień, do którego należało spełnić materialnoprawne warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Wyrok ten nie miał zatem wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Należy zgodzić się z organem, że z powodu nie posiadania przez B. D. statusu osoby bezrobotnej w okresie od [...]r. do [...]r., zarzut dotyczący nie zaliczenia przez organ I instancji do okresu zatrudnienia w byłym państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej okresu pracy od [...]r. do [...]r. w PPHU A sp. z o.o. w P. oraz okresu od [...]r. do [...]r. w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowo-Handlowyom B sp. z o.o. w B. nie może być uwzględniony. W sprawie B. D., nawet gdyby ustalono, że zainteresowana posiada co najmniej 10 letni okres zatrudnienia w byłym państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej to ze względu na brak statusu osoby bezrobotnej w okresie od [...]r. do [...]r. wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego dla pracowników byłych państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej nie mógłby być załatwiony pozytywnie. Stawiając w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut niewłaściwego prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, skarżąca nie wykazała w żaden sposób, by została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy wskazać, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Innymi słowy, strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składnia wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, np. złożenia dokumentu /por. np. wyrok NSA z 18.05.2006r., II OSK 831/05, OSN i WSA 2006, nr 6 poz. 157 i powołane tam orzecznictwo/. W skardze na decyzję Wojewody D. B. D. nie podała, jakich czynności została pozbawiona. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.