IV SA/Wr 807/17

Ewa Orłowska – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z ponownego wniosku D. B. o ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi D. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją o umorzeniu postępowania w sprawie opłacania składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte ponownym wnioskiem z dnia 15 maja 2018 r. o ustanowienie adwokata z urzędu. Skarżąca pismem z dnia 15 maja 2018 r. wniosła o ponowne przyznanie adwokata z urzędu, ponieważ nie zgadza się z opinią adwokata z urzędu M. L. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą otrzymała w dniu 15 maja 2018 r. wraz z pismem Sądu z dnia 9 maja 2018 r. Wniosek ten został zakwalifikowany jako ponowny wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega powyższy ponowny wniosek skarżącej z dnia 15 maja 2018 r. o ustanowienie adwokata z urzędu (k-79). Przepis art. 249a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W myśl art. 258 § 1 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy; Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy). Z treści art. 245 § 1 p.p.s.a. wynika m. in., że prawo pomocy obejmuje m . in. ustanowienie adwokata. Rozpoznanie ponownego wniosku strony skarżącej z dnia 15 maja 2018 r. o ustanowienie adwokata z urzędu stało się zbędne, gdyż z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 12 marca 2018 r. skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym m. in. ustanowienie adwokata. Postanowienie to zostało doręczone dorosłemu domownikowi w dniu 16 marca 2018 r. Pomoc prawna w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu została przyznana na etapie postępowania międzyinstancyjnego, tzn. po wydaniu przez Sąd w dniu 6 lutego 2018 r. wyroku oddalającego skargę w całości. Z kolei Okręgowa Rada Adwokacka dnia [..] r. wyznaczyła wyżej wymienionego pełnomocnika z urzędu. Istotne jest, że wyznaczony z urzędu adwokat pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, która wpłynęła do Sądu w dniu 30 kwietnia 2018 r. Wspomnianym wyżej pismem Sądu z dnia 9 maja 2016 r. przesłano odpis tej opinii skarżącej, zgodnie z art. 177 § 4 p.p.s.a. Dnia 15 maja 2018 r. odpis opinii został doręczony skarżącej. Powyższe oznacza, iż skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, zaś wyznaczony adwokat udzielił pomocy prawnej stronie skarżącej. Potwierdza to orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej mieści się w zakresie czynności pełnomocnika ustanowionego z urzędu (post. NSA z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II GZ 26/10, LEX nr 663543), a także treść przepisu art. 177 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pełnomocnik wyznaczony na podstawie art. 253 § 2 (czyli również pełnomocnik ustanowiony z urzędu po wydaniu orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie) nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, składa w sądzie, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie wraz z odpisem dla strony, dla której został ustanowiony. Sąd doręcza odpis opinii stronie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii, o czym sąd poucza stronę, dokonując doręczenia. Doręczenie skarżącemu opinii o brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej otwiera zatem na nowo termin do wniesienia skargi kasacyjnej, jednakże tylko i wyłącznie sporządzonej przez pełnomocnika z wyboru (por. post. WSA w Warszawie z dnia 5 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 500/16). W myśl zaś art 177 § 5 p.p.s.a. nie stosuje się zdania trzeciego powołanego wyżej przepisu § 4, dotyczącego biegu termu do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sąd stwierdzi, że opinia nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. W takim przypadku sąd zawiadamia o tym właściwą okręgową radę adwokacką, radę okręgowej izby radców prawnych, Krajową Radę Doradców Podatkowych lub Krajową Radę Rzeczników Patentowych, która wyznacza innego pełnomocnika. Z powyższych regulacji, tj. art 177 § 5 w związku z art. 177 § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że właściwa rada adwokacka wyznaczy innego pełnomocnika z urzędu w sytuacji, gdy otrzyma zawiadomienie sądu, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie została sporządzona przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu z zachowaniem zasad należytej staranności. W przypadku złożenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczenie innego pełnomocnika z urzędu przez radę adwokacką następuje zatem wskutek zawiadomienia Sądu, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie została sporządzona przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu z zachowaniem zasad należytej staranności. W rozpoznawanej zaś sprawie, jak już wyżej wskazano, skarżącej doręczono odpis opinii przesłany przez Sąd, przy czym Sąd nie stwierdził nierzetelności tej opinii. Zauważyć również należy, iż w przypadku wątpliwości dotyczących pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu strona zainteresowana winna zwrócić się o ich rozstrzygnięcie do okręgowej rady adwokackiej. (art. 28 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, Dz. U. tj. z 2002r. nr 123, poz. 1058 ze zm.). Niezadowolenie strony ze sposobu świadczonej pomocy prawnej przez pełnomocnika z urzędu nie uprawnia zatem Sądu do zmiany osoby pełnomocnika, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest władny do zmiany osoby pełnomocnika wyznaczonego z urzędu przez Okręgową Radę Adwokacką. Sąd wydaje jedynie postanowienie w sprawie przyznania prawa pomocy, wskazane w art. 253 § 1 p.p.s.a., po spełnieniu przez skarżącego przesłanek uprawniających do przyznania tego prawa, natomiast wyznaczenie konkretnego pełnomocnika, w tym również nowego (kolejnego) pełnomocnika, należy do właściwości Okręgowej Rady Adwokackiej, co wynika z treści art. 253 § 1 i 2 p.p.s.a. Strona niezadowolona z pomocy prawnej udzielonej jej przez dotychczasowego pełnomocnika winna zwrócić się o jego ewentualną zmianę do Okręgowej Rady Adwokackiej we [...], nie zaś do Sądu. Powyższe względy pozwalają na przyjęcie, że rozpoznanie ponownego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu należało uznać za zbędne i związku z tym postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 249a, art. 245 § 3 i art. 258 § 1 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.