IV SA/Wr 81/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stycznia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokatowi M. B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. R. od - wydanej z upoważnienia Prezydenta W. - decyzji Starszego administratora w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] listopada 2018 r. (nr [...]), odmawiającej Z. R. przyznania dodatku mieszkaniowego, na wniosek złożony dnia [...] października 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że Z. R., wnioskiem, który wpłynął do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w dniu [...] października 2018 r., zwrócił się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Do wniosku dołączył deklarację o wysokości dochodów z dnia [...] października 2018 r., oświadczenie z dnia [...] października 2018 r. i zawiadomienie o wysokości opłat z dnia [...] października 2018 r. Organ pierwszej instancji, opisaną na wstępie decyzją, odmówił przyznania Z. R. wnioskowanego dodatku mieszkaniowego. Od decyzji tej odwołał się Z. R., żądając wyeliminowania jej z obrotu prawnego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a, co obszernie uzasadnił. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie powołało treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 180). Organ stwierdził, że z powołanego przepisu wynika, że przesłanką nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego jest - co do zasady - posiadanie tytułu prawnego do lokalu. Przyznanie dodatku mieszkaniowego osobie nieposiadającej takowego tytułu możliwe jest jedynie w przypadku, gdy ta oczekuje na lokal zamienny albo socjalny. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy dotyczy zatem osób, które posiadają już prawo do lokalu zamiennego albo socjalnego, ale prawo to nie zostało jeszcze zrealizowane. Wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do lokalu. Umowa najmu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez zainteresowanego została wypowiedziana przez Gminę W. ze skutkiem prawnym na dzień [...] lutego 2018 r. W zawiadomieniu o wysokości opłat z dnia [...] października 2018 r. Gmina W. - Zarząd Zasobu Komunalnego określił wysokość odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu przez stronę. Wnioskodawca nie przedstawił żadnego dowodu świadczącego o tym, że tytuł prawny do ww. lokalu (nadal) posiada (choć został poinformowany o takim prawie - pismo z dnia [...] października 2018 r., nr [...]). Samo zamieszkiwanie bez tytułu prawnego przez Z. R. w lokalu mieszkalnym zlokalizowanym we W. przy ul. [...] nie oznacza, że wnioskodawca spełnia warunek określony w art. 2 ust. 1 ustawy. Co ważne, w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) - to zarządca potwierdza, czy wnioskujący o przyznanie dodatku mieszkaniowego posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu. Zarząd Zasobu Komunalnego we W. nie potwierdził - na wniosku z dnia [...] października 2018 r. - tego, iż zainteresowany posiada tytuł prawny do omawianego lokalu mieszkalnego. Ww. lokal - wbrew gołosłownemu twierdzeniu zainteresowanego - nie jest jego własnością. Organ zauważył, że strona, występując wielokrotnie w latach poprzednich o przyznanie dodatku mieszkaniowego, we wnioskach o przyznanie tego świadczenia zaznaczała najem jako tytuł prawny do lokalu. Podkreślił, że strona zajmując lokal komunalny bez tytułu prawnego, mogłaby skutecznie ubiegać się o dodatek mieszkaniowy (naturalnie, jeśli spełniłaby inne warunki do przyznania takiego świadczenia), gdyby oczekiwała na lokal zamienny albo socjalny, co wynika z treści pkt 5 ust. 1 art. 2 ustawy. Wnioskodawca nie jest jednak osobą oczekującą na przysługujący jej lokal zamienny bądź socjalny. Okoliczności sprawy nie dają podstaw do stwierdzenia, że - w świetle ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1234 z późn. zm.) oraz uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy W. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2013 r. poz. [...] z późn. zm.) – Z. R. przysługuje prawo do lokalu zamiennego. Nie jest zatem osobą oczekującą na lokal zamienny. Brak jest również informacji o tym, aby wobec strony zapadł wyrok sądu orzekający o eksmisji wraz z przyznaniem prawa do lokalu socjalnego. Dodano, iż strona nie podnosi, że oczekuje na lokal zamienny albo socjalny. Wnioskodawca nie spełnia zatem aktualnie przesłanki warunkującej przyznanie dodatku mieszkaniowego, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji zasadnie odmówił przyznania zainteresowanemu dodatku mieszkaniowego, nie naruszając takim działaniem przepisów prawa relewantnych dla załatwienia przedmiotowej sprawy. Co zaś szczególnie istotne, Kolegium - analizując zgromadzony materiał dowodowy w kontekście znajdujących w tym przypadku zastosowanie przepisów - doszło do takiego samego rozstrzygnięcia jak organ pierwszej instancji. Odnosząc się jeszcze do kwestii podnoszonych przez odwołującego Kolegium wyjaśniło że: 1) Prezydent W. nie jest stroną niniejszego postępowania administracyjnego; 2) przepisy ustawy nie przewidują możliwości przyznania dodatku mieszkaniowego wnioskującemu o przyznanie tego rodzaju świadczenia z uwagi na słuszny interes strony, w sytuacji, gdy wnioskodawca nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy; 3) organ administracji publicznej właściwy do załatwienia sprawy przyznania dodatku mieszkaniowego - w sytuacji stwierdzenia, że wnioskujący o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy - nie ma obowiązku wyliczenia hipotetycznej wysokości dodatku mieszkaniowego i przedstawienia tych obliczeń w decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego; 4) zakwestionowana decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 § 1 k.p.a.; 5) przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w postępowaniu w sprawie dodatku mieszkaniowego nie jest obligatoryjne. Dodatek mieszkaniowy - co do zasady - jest przyznawany na podstawie wniosku i dołączonych do niego dokumentów. Wywiad środowiskowy jest przeprowadzany, gdy organ gminy ma wątpliwości co do liczby osób zamieszkujących wspólnie z wnioskodawcą w danym lokalu lub co do sytuacji dochodowej i majątkowej wnioskodawcy i osób z nim zamieszkujących (art. 7 ust. 3-4a ustawy). W analizowanym przypadku zebrany materiał dowodowy pozwala rozstrzygnąć sprawę, bez potrzeby przeprowadzania wywiadu środowiskowego przez organ gminy co stwierdził również organ I instancji. Organ wskazał również na orzecznictwo sądowoadministracyjne stanowiące, że strona jest zobowiązana do współdziałania z organem w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy. Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca. Wniósł o: - stwierdzenie nieważności postępowania w obu instancjach oraz nieważności decyzji obu instancji oraz zniesienia postępowania w całości w celu uzupełnienia materiału o wywiad środowiskowy i informacje jakie wymaga ustawa od decyzji rozstrzygającej na wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, - stwierdzenie rażącej przewlekłości w obu instancjach administracyjnych w rozpoznawaniu sprawy i przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania petenta i strony postępowania, - wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości Prezydentowi W. – Dyrektorowi MOPS oraz Prezesowi SKO we W. za rażące naruszenie prawa w postępowaniu administracyjnym oraz rażące naruszenie przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i o pomocy społecznej a także za rażącą przewlekłość i pominięcie w sprawie dowodu i obowiązkowego przeprowadzenia i sporządzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania, o którego przeprowadzenie skarżący wnosił w piśmie z dnia [...] listopada 2018 r., - rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym, - zwolnienie z kosztów sądowych, - połączenie niniejszej sprawy ze sprawami określonymi sygnaturami IV SA 2/19, IV SA 6/19, oraz IV DK/Wr 5/19. W uzasadnieniu skargi podał, że zachodzi nieważność postępowania w obu instancjach oraz nieważność wydanych w sprawie decyzji w obu instancjach, stąd wniosek skarżącego o zniesienie postępowania w całości i uchylenie obu decyzji administracyjnych. Wniosek ten nie budzi żadnych wątpliwości, gdyż organ pomocowy nie przeprowadził obowiązkowego wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania strony. Z winy Prezydenta powstał spór o czynsz, "[...]". Na skutek nie przeprowadzenia wywiadu organ pozbawił skarżącego dowodu z oświadczenia złożonego pod odpowiedzialnością karną, który jest wymagany, gdy strona nie ujawnia dochodu i powstał spór pomiędzy skarżącym a Prezydentem W. o czynsz w wyniku jednostronnego bezprawnego wypowiedzenia umowy najmu. Pomimo, że organ pomocowy twierdzi, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, to spór jaki się toczy dotyczy czynszu. Skarżący twierdził, że ma prawo domagać się dopuszczenia dowodu z dokumentów jakim jest oświadczenie złożone pod odpowiedzialnością karną do protokołu w trakcie wywiadu środowiskowego oraz, że może powoływać się na taki dowód z oświadczenia, iż posiada prawo i tytuł prawny do lokalu i dowód z takiego dokumentu nie może być odrzucony dopóki Prezydent W. nie przedstawi wyroku sądu powszechnego. Ponieważ organy wydały decyzję bez przeprowadzenia wywiadu to należy uznać, że "[...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 24 września 2019 r. sprecyzował skargę w ten sposób, że zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy przez organ II instancji wadliwej decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów prawa - art. 7 ust. 1 i ust. 1a ustawy o dodatkach mieszkaniowych w związku z art. 268a k.p.a. skutkującego nieważnością decyzji wydanej przez organ I instancji, na podstawie art. 156 k.p.a. tj. wobec jej wydania z naruszeniem przepisów o właściwości, poprzez podpisanie decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. o odmowie przyznania Z. R. dodatku mieszkaniowego przez J. K. – starszego administratora w MOPS we W., w sytuacji, gdy w/w osoba nie mogła zostać upoważniona przez Prezydenta W. do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, 2) tj. naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w tym niezweryfikowaniu przez organ prawa własności skarżącego do lokalu przy ul. [...] we W., pomimo, że skarżący wskazywał, że jest jego właścicielem oraz nie przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, który umożliwiał by złożenie oświadczenia o stanie majątkowym, w tym posiadanych nieruchomości, które skutkowało nie uprawnionym utrzymaniem decyzji organu I instancji. W związku z powyższym wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z uwagi na przyczynę określoną w art. 156 § 1 k.p.a. oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, 2) ewentualne uchylenie decyzji obu instancji. Ponadto wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, które nie zostały uiszczone ani w części, ani w całości. Uzasadniając pierwszy zarzut skargi pełnomocnik skarżącego wskazał na treść art. 7 ust. 1 zdanie 1 oraz art. 7 ust. 1a ustawy i stwierdził, że wobec treści § 16 ust. 1 i § 17 i § 18 Regulaminu Organizacyjnego MOPS w W. – podpisana pod decyzją organu I instancji J. K. nie mogła podpisać wymienionej wyżej decyzji, gdyż w myśl powołanych przepisów Regulaminu – a w szczególności § 18 nie mogła uzyskać od Prezydenta upoważnienia do podpisywania decyzji w przedmiotowej sprawie. Ponadto upoważnienie powinno mieć formę pisemną z określeniem daty od kiedy obowiązuje, precyzować jakich spraw dotyczy; osoba która wydaje decyzję działająca z upoważnienia organu powinna przynajmniej powołać się w treści tej decyzji na upoważnienie. Działanie innej osoby bez upoważnienia lub z przekroczeniem jego zakresu pociąga za sobą nieważność decyzji. Powyższa okoliczność powinna być zbadana przez organ II instancji. Do akt sprawy nie dołączono upoważnienia i nie powołano się na nie. Z tego też względu należało uchylić zaskarżoną decyzję i stwierdzić nieważność decyzji organu I instancji. Podpisująca decyzję J. K. nie mogła – zgodnie z zapisem regulaminu otrzymać upoważnienia. Odnośnie drugiego zarzutu pełnomocnik skarżącego podniósł, że skarżący w skardze poinformował że jest właścicielem spornego lokalu na podstawie decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...] 1967 r. Nr [...], tym samym została spełniona przesłanka wskazana w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ nie zweryfikował tej informacji. Ponadto istotnym elementem postępowania jest wywiad środowiskowy, który powinien być przeprowadzony w sprawie, szczególnie w sytuacji gdy wniosek i dokumenty do niego dołączone budziły wątpliwości organu, w sytuacji niezweryfikowania przez organ informacji o tytule własności skarżącego do nieruchomości, nie przeprowadzając wywiadu środowiskowego uniemożliwiono jemu złożenia oświadczenia o stanie majątkowym. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy, wywiad ma na celu między innymi dokładne ustalenie stanu majątkowego wnioskodawcy. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2018 r. organ podał, że wydająca decyzję w imieniu organu I instancji J. K. posiada stosowne upoważnienie w tym zakresie. Prezydent W. działając na podstawie art. 7 ust. 1a ustawy upoważnił ją do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach dodatków mieszkaniowych. Do pisma organ dołączył upoważnienie Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2017 r. Organ stwierdził też, że przepisy regulaminu nie wykluczają udzielenia upoważnienia. Zgodnie z § 19 Regulaminu Organizacyjnego MOPS, pracownicy MOPS mogą podpisywać umowy, dokumenty i pisma w granicach imiennych, pisemnych pełnomocnictw i upoważnień udzielonych przez Prezydenta lub Dyrektora. Decyzja w przedmiocie dodatku mieszkaniowego jest pismem i dokumentem urzędowym. Organ podkreślił także, że skarżący nie przedstawił dokumentu, że posiada tytuł prawny do spornego lokalu, chociaż był poinformowany o takim prawie pismem z dnia [...] października 2018 r. Takiego dowodu nie stanowi decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Nadzorczej [...] z dnia [...] 1967 r. o przydziale matce skarżącego omawianego lokalu mieszkalnego, co już wynika z samego określenia przedmiotu tej decyzji. Na mocy tej decyzji matka skarżącego była najemcą tego lokalu, a po jej śmierci w stosunek najmu wstąpił skarżący. Stosunek najmu został rozwiązany przez jego wypowiedzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2018 r. poz. 2107 ze zm.) oraz 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest prawidłowości zastosowania przez organ administracji publicznej przepisów prawa i ich wykładni. W przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy uchyla zaskarżoną decyzję – art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany z zarzutami i wnioskami skargi ani wskazaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga badana według wskazanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na brak tytułu prawnego do jego zamieszkiwania. Według skarżącego posiada on tytuł prawny – jest właścicielem mieszkania, na które wnosi o przyznanie dodatku; zarzuca ponadto organom szereg uchybień procesowych, które według zainteresowanego doprowadziły do wadliwie ustalonego stanu faktycznego, a następnie wydania błędnych decyzji. Aktem prawnym, który reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwości organów jest ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 180) – dalej ustawa. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Niewątpliwie organ rozpoznający wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w pierwszej kolejności musi ustalić, czy osoba zainteresowana posiada jeden z tytułów prawnych do lokalu. Oczywistym jest, że brak tytułu prawnego uniemożliwia przyznanie dodatku mieszkalnego, a tym samym po takim stwierdzeniu dalsze ustalenia i procedura dotycząca wysokości dodatku są zbędne. Zgodzić się należy z organem iż skarżący nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 156, poz. 1817) w § 5 stanowi, że osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku mieszkaniowego powinna złożyć w urzędzie gminy: 1) wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, według wzoru stanowiącego załącznik Nr 1 do rozporządzenia (...). Wymieniony wyżej załącznik określa między innymi tytuły prawne jakie może posiadać wnioskodawca do zajmowanego lokalu; w końcowej części tego załącznika – wskazano, że prawdziwość dokonanych wpisów potwierdza zarządca domu, według okazanych dokumentów. Na wniosku skarżącego zarządca domu wpisał, iż lokal jest zajmowany bez tytułu prawnego. Sądowi z urzędu wiadomo jest, że skarżący był najemcą spornego lokalu. Od wielu lat zainteresowany składał skargi na decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, wpisywał na załączonych wnioskach, że jest najemcą omawianego lokalu. W aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Zasobu Komunalnego Jednostki Budżetowej Gminy W. z dnia [...] stycznia 2018 r. wypowiadające wnioskodawcy umowę najmu omawianego lokalu ze skutkiem prawnym na dzień [...] luty 2018 r. Skarżący nie kwestionuje, że takie pismo otrzymał. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru tego pisma z dnia [...] stycznia 2018 r. Skarżący twierdzi, że jest właścicielem lokalu przy ul. [...] jednak nie przedstawił na powyższe twierdzenie żadnego dowodu. Ciężar dowodu w ocenie Sądu w tym zakresie spoczywa na stronie. Gmina W. – właściciel lokalu – reprezentowany przez Zarząd Gospodarki Komunalnej nie potwierdza powyższej okoliczności i jak wynika z wypełnionego wniosku o dodatek mieszkaniowy żąda od skarżącego, który bez tytułu prawnego zajmuje sporny lokal, odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. Podkreślić należy, że akt własności stwierdzający nabycie nieruchomości nie można zastąpić, do czego dąży skarżący, oświadczeniem zainteresowanego, złożonym podczas wywiadu środowiskowego do protokołu. Zgodzić się należy z organem, że przeprowadzenie wywiadu środowiskowego jest nieobowiązkowe. Zgodnie z art. 7 ust. 3 i 4 ustawy powinno to nastąpić wówczas, gdy pojawią się wątpliwości co do stanu rodzinnego lub majątkowego. Przepisy ustawy nie wprowadzają obowiązkowego przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, nie odwołują się również do ustawy o pomocy społecznej, na którą wskazuje skarżący. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych jest odrębnym aktem prawnym regulującym w pełnym zakresie postępowanie dotyczące dodatków mieszkaniowych. Należy podkreślić, że decyzją Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...] 1967 r. Nr [...] skarżący nie mógł nabyć własności lokalu, nie była to i nie jest podstawa prawna nabycia własności. Jak wskazuje organ decyzją tą przydzielono matce skarżącego w najem lokal przy ul. [...]. W tym miejscu należy także stwierdzić, że istotnie na organie ciąży obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozpoznania sprawy (art. 7, art. 77 k.p.a.), co nie zwalnia zainteresowanych ze współpracy z organami i przedstawienia dowodów na określone okoliczności (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r. II OSK 1677/10). Skarżący mimo wezwania organu z dnia [...] października 2018 r. nie przedstawił dowodu własności lokalu. W ocenie Sądu nie jest również zasadny zarzut nieważności decyzji organu I instancji i twierdzenia, że podpisująca decyzję J. K. nie była osobą upoważnioną do wydawania decyzji w imieniu organu. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej (...). W ust. 1a tego przepisu postanowiono, że organ, o którym mowa w ust. 1, może upoważnić inną osobę do wydania decyzji w sprawach dodatku mieszkaniowego. J. K. – pracownik MOPS posiada takie upoważnienie. Do pisma procesowego organu z dnia [...] października 2018 r. dołączono upoważnienie Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2017 r. do wydawania przez J. K. decyzji administracyjnych w sprawach dodatku mieszkaniowego. Zauważyć też należy, że Regulamin Organizacyjny Ośrodka Pomocy Społecznej we W. jest aktem prawnym niższego rzędu i nie może tym samym skutecznie zmieniać zapisów ustawy. Na marginesie należy zauważyć, że wskazany przez skarżącego regulamin w § 19 stanowi, że "pracownicy MOPS, mogą podpisywać umowy, dokumenty i pisma w granicach imiennych, pisemnych pełnomocnictw i upoważnień udzielonych przez Prezydenta lub Dyrektora". Zgodzić się należy z organem, że decyzja administracyjna jest pismem urzędowym i dokumentem urzędowym. Ponadto należy zauważyć, że treść § 17 Regulaminu, na który wskazuje skarżący, stanowi, że do wyłącznego podpisu Dyrektora zastrzega się (...), 3) decyzje administracyjne z zakresu administracji publicznej, do wydawania których posiada indywidualne upoważnienie na mocy Uchwały Rady Miejskiej i upoważnienia Prezydenta. Przepis ten jak wynika z jego treści nie dotyczy wszystkich decyzji wydawanych przez MOPS, a tylko tych, w których zastrzeżono (Prezydent, Rada Miejska), że może je wydawać Dyrektor MOPS. Upoważnienie dla J. K. – pracownika MOPS – daje podstawy do stwierdzenia, że takimi sprawami (przekazanymi wyłącznie do rozpoznania i podpisu Dyrektora MOPS) nie są sprawy (decyzje) dotyczące dodatków mieszkaniowych. Powyższe okoliczności dają podstawy do stwierdzenia, że zarzuty skargi dotyczące uchybień procesowych nie są zasadne. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak wyżej.