IV SA/Wr 810/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na decyzję Starosty Powiatu O. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do stypendium szkoleniowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 listopada 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 25 listopada 2013 r., A. M., dalej skarżący, wniósł skargę – odwołanie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Starosty Powiatu O. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do stypendium szkoleniowego. W uzasadnieniu podniósł, że z uwagi na to, iż w procesie odwoławczym popełniane są rażące błędy przez organy niższych instancji łącznie z celowym kłamstwem i wprowadzaniem w błąd Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przez Wojewodę D., skierował odwołanie bezpośrednio do tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sąd administracyjny, do którego wpływa skarga, w pierwszej kolejności bada kwestie jej dopuszczalności. Jednym z warunków jest wyczerpanie, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie zaś do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższego wynika, że skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można złożyć jedynie na decyzję, która wydana została w wyniku odwołania złożonego przez stronę w postępowaniu administracyjnym, a zatem na decyzję organu drugiej instancji. Dokonywana przez sąd kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero po wyczerpaniu przez stronę środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami. Ograniczenie zakresu kontroli sądu administracyjnego wyłącznie do działalności organu pierwszej instancji oznaczałoby, że sąd nie tyle dokonuje kontroli działalności administracji publicznej, ile wkracza w tok postępowania organów administracji, zastępując niejako w kompetencjach organ drugiej instancji. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Starosty Powiatu O. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do stypendium szkoleniowego. Zauważyć należy, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo pouczono skarżącego, że na decyzję z dnia [...] października 2013 r. przysługuje prawo wniesienia odwołania do Wojewody D., w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu I instancji. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję Starosty Powiatu O. skarżący powinien skorzystać z przysługującego mu środka zaskarżenia w administracyjnym toku instancji i złożyć odwołanie do organu wyższego stopnia, a zatem do Wojewody D., w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Dopiero rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji otworzyłoby skarżącemu drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnemu. Wobec niewyczerpania przez skarżącego przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.