IV SA/Wr 82/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Asesor WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. R. F., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 z późn. zm., zwana także dalej ustawą), decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną z upoważnienia Starosty Powiatu W., został uznany z dniem [...]r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że R. F. zgłosił się dnia [...]r. do Powiatowego Urzędu Pracy po okresie zatrudnienia od [...]r. do [...]r. Rozstrzygając sprawę, organ powołał się na art. 25 ust. 12 ustawy. Stanowi on, że osoba, która utraciła status bezrobotnego na okres nie dłuższy niż 365 dni, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 23 ustawy, to jest w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji udokumentuje 365 dni okresów uprawniających do zasiłku, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. Z uwagi na to, że R. F. udokumentował w dacie rejestracji okres uprawniający do zasiłku w liczbie [...] dni, nie przysługiwało mu prawo do zasiłku. W odwołaniu od decyzji R. F. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części odmawiającej prawa do zasiłku oraz o przyznanie mu prawa do zasiłku. Zarzucił, że wnosił o przyznanie mu zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu osoby bezrobotnej, na podstawie art. 25 ustawy. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji przyjął, za organem I instancji, że skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 25 ust. 12 ustawy. W dacie kolejnej rejestracji jako bezrobotny udokumentował bowiem za okres poprzednich [...] miesięcy tylko okres [...] dni, uprawniający do zasiłku. Organ II instancji dokonał w uzasadnieniu decyzji obliczenia tego okresu poprzez zsumowanie kolejnych okresów zatrudnień w ciągu ostatnich [...] miesięcy. Na końcu uzasadnienia organ II instancji zawarł sugestię, że było możliwe rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o art. 25 ust. 11 ustawy. Na powyższą decyzję R. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, żądając jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji. Podniósł, że zaskarżona decyzja II instancji oraz decyzja I instancji naruszają art. 25 ust. 1 ustawy. Status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku uzyskał od [...]r. Utracił ten status z dniem [...] r. na okres do [...] r. W tej ostatniej dacie ponownie uzyskał status bezrobotnego. Skoro więc utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni, to zgodnie z art. 25 ust. 11 ustawy, przysługuje mu prawo do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Poinformował ponadto, że kwestię prawa skarżącego do zasiłku na podstawie art. 25 ust. 11 ustawy organ I instancji rozstrzygnął decyzją z dnia [...]r. Miało to jednak miejsce po wniesieniu niniejszej skargi przez R. F. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Z materiału sprawy wynika, że skarżący ubiegał się o prawo do zasiłku w oparciu o art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przedmiot i podstawa prawna żądania skarżącego nie zostały jednak w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnione w postępowaniu administracyjnym. W rezultacie organ I instancji niezgodnie z żądaniem skarżącego rozstrzygnął sprawę w oparciu o art. 25 ust. 12 ustawy. Organ II instancji tę decyzję utrzymał w mocy, sygnalizując jedynie na końcu uzasadnienia decyzji możliwość załatwienia sprawy w oparciu o art. 25 ust. 11. Stanowi to naruszenie przepisów art. 61 kodeksu postępowania administracyjnego. Niniejsze postępowanie zostało bowiem wszczęte na wniosek skarżącego. W takiej sytuacji obowiązkiem organu administracji było dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ jest związany tym żądaniem. Nie może zatem swobodnie dysponować przedmiotem postępowania. Treść żądania wyznacza bowiem stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Jeśli organ, do którego zgłoszony został wniosek o wszczęcie postępowania, ma wątpliwości co do tego, czego dotyczy wniosek - jego obowiązkiem jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśnienia treści żądania strony (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 lipca 2001 r., IV SA 1091/99, LEX nr 78924). W niniejszej sprawie tak nie uczyniono, naruszając powołany art. 61 kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na względzie powyższe ustalenia, należy uznać, że decyzja organu II instancji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły powołany wyżej przepis prawa proceduralnego, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.