IV SA/Wr 829/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (sprawozdawca) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] września 2014r. po rozpatrzeniu zażalenia Z. R. na - wydane z upoważnienia Prezydenta W. postanowienie Starszego Administratora w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] lipca 2014 r. ([...]), odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. ([...]), odmawiającą przyznania Z. R. dodatku mieszkaniowego na okres od 1 lipca 2014 r. do 31 października 2014 r. i przyznającą Z. R. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 listopada 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w wysokości 326,43 zł miesięcznie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. ([...]), odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 lipca 2014 r. do 31 października 2014 r. i przyznał Z. R. dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r" w wysokości 326.43 zł miesięcznie. Decyzja ta została doręczona Stronie dnia 25 lipca 2014 r. W dniu 28 lipca 2014 r. Z. R. złożył do organu pierwszej instancji podanie zawierające m. in. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. ([...]), organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania wskazując w uzasadnieniu, że decyzja objęta wnioskiem Z. R. o wznowienie postępowania jest decyzją nieostateczną. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje ostateczne to takie decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Od decyzji objętej wnioskiem Z. R. wciąż przysługuje odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. W związku z tym żądanie wznowienia postępowania jest niedopuszczalne. W zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2014 r., Z. R. domaga się jego uchylenia ze względu na rażące naruszenie prawa. Zdaniem Żalącego się, "(...) jedynymi kryteriami, które umożliwiają oddalenie wniosku są te wymienione w ustawie. Nie ma tam mowy o niewykorzystanym odwołaniu." Dodał, że wznowienie postępowania jest niezbędne ze względu, iż okoliczności faktyczne ustalone przez organ są niedostateczne i niezgodne z rzeczywistymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając zażalenie zważyło, co następuje: Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a, postępowanie wznawia się "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną(...)". Stosownie zaś do art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne są "Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy". Opisana na wstępie decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. nie była decyzją ostateczną. Służyło na nią odwołanie. Nie można więc uznać, że podanie Z. R. z dnia 28 lipca 2014 r. dotyczyło sprawy zakończonej ostateczna decyzja. Gdy wznowienie postępowania nie jest możliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, organ administracyjny wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art.149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przyczyny przedmiotowe to między innymi sytuacja, gdy decyzja-postanowienie nie było ostateczne. Skoro wnioskodawca zwrócił się 28 lipca 2014r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej nieostateczną decyzją, organ pierwszej instancji zobligowany był do odmowy wznowienia postępowania. Skargę na powyższą decyzję złożył Z. R. Wniósł o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia i uchylenie postanowień odmawiających wznowienia postępowania ze względu na rażące naruszenie prawa. W motywach skargi podał, że postanowienia naruszają słuszny interes strony wynikający z art. 145 § 2 k.p.a. oraz art. 65 k.p.a. i 73 § 1 k.p.a. Zainteresowany stwierdził, że; Zgodnie z art. 145 § 2 k.p.a. wznawia się postępowanie jeżeli wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego. Taka sytuacja ma miejsce, gdyż ostatni dochód jaki otrzymał skarżący to jednorazowe stypendium PUP we W. w listopadzie 2013r. w kwocie 988 zł. Ta kwota w sposób oczywisty nie pozwala przeżyć- zaspokoić potrzeby bytowe, nie wspominając o opłatach-kolejne 12 miesięcy. Okoliczność i data takiego wniosku zgodnie z art. 145 § 2 k.p.a. uzależniona jest jedynie od subiektywnej oceny skarżącego i jego odczuć. Data ta wynika z daty, wniesienia podania o wznowienie gdyż nie podlega swobodnej ocenie organu administracyjnego. Ochrona życia jest priorytetem najwyższym i zobowiązuje organ administracji publicznej w każdym czasie do wznowienia, jeżeli zażąda tego strona wznowi postepowanie. W art. 145 § 2 k.p.a. nie wspomina się ,że orzeczenie ma być ostateczne. Dlatego postanowienia te naruszają prawo w sposób rażący gdyż kwestionują prawo do życia i do godnych warunków bytowych należnych człowiekowi, z racji urodzenia i Konstytucji. Zdaniem skarżącego samo podejrzenie popełnienia przestępstwa, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia uzasadnia złożenie wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 2 k.p.a. Choć Kolegium twierdzi, że została sprawa wyjaśniona po myśli ustawy o dodatkach mieszkaniowych, to nie zostały wg skarżącego wyjaśnione zachowane pryncypia wynikające z Konstytucji i niezbywalnych praw należnych człowiekowi do godnego życia. Zdaniem skarżącego zachodzi nieważność rozstrzygnięcia - dlatego domagał się w podaniu z dnia 28 lipca 2014r. stwierdzenia nieważności doręczonego postanowienia i w tym zakresie podanie podlegało rozpatrzeniu, jednak Kolegium nie wezwało skarżącego do wyjaśnienia wątpliwości co sprawia, że nienaruszony został art. 73 k.p.a., które to zaniedbanie uniemożliwia mu wykorzystanie przysługującego mu trybu w oparciu o art. 156 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz. U. z 2014r., poz. 1647) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza. Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. - nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego, materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Oceniając - według powyższych kryteriów - prawidłowość zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, Sąd uznał, że wbrew stanowisku skarżącego nie naruszają one prawa. Instytucję wznowienia postępowania regulują przepisy art. 145-152 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Pierwszy z nich-art. 145 1 stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli: (...). W dalszej części przepisu ustawodawca wymienienia przyczyny wznowienia postępowania. Z przepisu powyższego wynika jednoznacznie, iż przedmiotem oceny, czy zaistniały podstawy (przyczyny wznowienia) może być tylko decyzja ostateczna, czyli taka, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 ust. 1 k.p.a.). Przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania jest sprawa zakończona decyzją Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] lipca 2014r. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 25 lipca 2014r. Wniosek o wznowienie postępowania skarżący złożył w dniu 28 lipca 2014r. Tym samym w dacie wniesienia rozpoznawanego wniosku decyzja z dnia [...] lipca była nieprawomocna. Po myśli bowiem art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Przedstawiony powyżej stan faktyczny jest niesporny, a mając na uwadze powołany wyżej przepis – art. 145 § 1 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania nie może być uwzględniony. Powyższe stwierdzenie skutkuje dalszym, a mianowicie, że zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające jest zgodne z prawem. Istnienie negatywnej przesłanki do wznowienia postępowania powoduje, że Sąd nie bada wskazanych przez skarżącego przyczyn wznowienia wbrew odmiennym wywodom skarżącego. Sąd nie może dokonać rozważań opartych na art. 145 § 2 k.p.a. w sytuacji gdy podnoszone zarzuty dotyczą nieprawomocnej decyzji – w pierwszej bowiem kolejności, Sąd bada czy decyzja ma charakter ostateczny. Brak tej cechy musi skutkować odmową wznowienia postępowania. W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak wyżej. J.T. 02.11.15r.