IV SA/Wr 83/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), , Protokolant asystent sędziego Aleksandra Rygielska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 2 grudnia 2010 r. nr ... w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia 9 sierpnia 2010 r. nr 116/2010 Komendant Powiatowy Policji w D. zawiesił w czynnościach służbowych starszego sierżanta M.R. na okres trzech miesięcy od dnia 9 sierpnia 2010 r. do 8 listopada 2010 r. Kolejnym rozkazem personalnym z dnia 4 listopada 2010 r. nr 161/2010 wydanym z powołaniem się na przepisy art. 39 ust. 1 i 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm. )(zwaną dalej ustawą o Policji) w związku z § 1 ust. 3 pkt b, § 2 i § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. Nr 120, poz. 1029)(zwanego dalej rozporządzeniem) Komendant Powiatowy Policji w D. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych M.R. od dnia 9 listopada 2010 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 6 sierpnia 2010 roku zostało wszczęte śledztwo o sygn. akt ... przeciwko funkcjonariuszowi policji M.R. podejrzanemu o to, że w dniu 03.08.2010 roku w D. używając przemocy polegającej na przewróceniu A. K. zabrał w celu przywłaszczenia na jej szkodę dwa telefony komórkowe o wartości 239 zł., buty o wartości 99,99 zł. oraz dowód osobisty, powodując tym samym obrażenia w postaci sińca oka prawego i uszkodzenia kostki nogi prawej , naruszające czynności narządów ciała na okres poniżej dni 7 tj. o czyn z art. 280 § 1 kk i 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Ponadto Komendant Powiatowy ustalił, że w dniu 8 września 2010 roku Prokuratura Rejonowa w D. wniosła przeciwko M.R. akt oskarżenia i obecnie toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym w D. w sprawie o sygn. akt II K 1129/10. Według organu pierwszej instancji powyższe okoliczności uzasadniają przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych st. sierż. M.R.. M.R. wniósł odwołanie od powyższej decyzji , podnosząc zarzut naruszenia przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przez niewłaściwe jego zastosowanie wyrażające się w przedłużeniu okresu zawieszenia strony w wykonywaniu czynności służbowych funkcjonariusza Policji, pomimo braku wykazania zaistnienia szczególnego przypadku przemawiającego za koniecznością utrzymywania przedmiotowego zawieszenia. Zdaniem odwołującego przedłużenie zawieszenia wykonywania obowiązków służbowych na podstawie przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i jego zastosowanie jest możliwe jedynie w razie wykazania zaistnienia szczególnego przypadku , przemawiającego za koniecznością utrzymywania zawieszenia policjanta w wykonywaniu czynności służbowych. Przy czym szczególność takiego przypadku należy odnosić do każdego etapu toczącego się postępowania karnego, a więc od chwili jego wszczęcia, aż do zakończenia prawomocnym wyrokiem sądu, gdyż z tego przepisu nie wynika, aby miało być to związane z którymkolwiek etapem tego postępowania. Tymczasem organ I Instancji jako uzasadnienie zaskarżonej decyzji powołał się wyłącznie na fakt toczenia się postępowania karnego przeciwko stronie na etapie sądowym, co – w ocenie odwołującego- nie wyczerpuje przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, który wiązać należy z charakterem postawionego policjantowi zarzutu, w tym przede wszystkim związkiem zarzucanego czynu ze służbą w Policji. Zdaniem odwołującego zarzucany czyn ani pod względem przedmiotowym, ani podmiotowym nie jest zaś związany w wykonywaniem przez stronę czynności służbowych, nadto zaś - pomijając niewyjaśnioną dotychczas prawomocnym wyrokiem kwestię ewentualnego sprawstwa strony - jego stopień społecznej szkodliwości co najmniej nie jest znaczny, co w związku z możliwością zakwalifikowania istotnego czynu z art. 283 k.k. i pojednaniem się strony z pokrzywdzoną, umożliwia warunkowe umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 66 § 3 k.k. Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją z dnia 2 grudnia 2010 r. nr ... utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy wskazał, że użyte w przepisie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji sformułowanie "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" oznacza, że przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Korzystając z takiego uprawnienia, niezbędnym jest wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. W związku z tym organ administracji publicznej, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznać za nieistotne dla rozstrzygnięcia. Jednocześnie jednak organ, w trakcie dokonywania oceny sprawy, zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes strony oraz uwzględniać interes społeczny. Dalej organ II instancji stwierdził, że warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza, na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, jest wystąpienie w sprawie takich przesłanek jak "szczególnie uzasadniony przypadek", dokonanie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o Policji oraz fakt prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego. Zakończenie bowiem tego postępowania jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu, do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia. Zdaniem organu odwoławczego kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy M.R. ma pierwsza przesłanka. Bezspornym jest, że rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w D. nr ... z dnia 9 sierpnia 210 r. strona została zawieszona w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy z powodu wszczęcia wobec niego przez Prokuraturę Rejonową w D. postępowania karnego o sygn. akt ... oraz to, że wobec skarżącego nadal (na etapie sądowym) toczy się postępowanie karne, w którym zarzucono mu popełnienie czynu o znamionach przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 280§ 1 kk i art. 157§2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk . Komendant Wojewódzki podkreślił ,że zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, pełniące rolę podobną do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym, ze swej istoty jest szczególnym uprawnieniem przełożonych, wyrażającym się w uniemożliwieniu funkcjonariuszowi wykonywania zadań i czynności właściwych nie tylko dla zajmowanego stanowiska służbowego, ale i w Policji w ogóle. Zawieszenie bowiem funkcjonariusza w czynnościach służbowych na podstawie ustawy o Policji ma za zadanie zapewnić właściwe funkcjonowanie Policji, opierające się w dużej mierze na zaufaniu społecznym. Mając na uwadze treść przedstawionego st. sierż. M.R. w postępowaniu karnym zarzutu organ odwoławczy stwierdził, że niewątpliwie zarzucany mu czyn stanowi przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, którego popełnienie godzi w interes służby i w sposób istotny ujemnie wpływa na dobre imię Policji , obniżając jej autorytet jako organu powołanego do egzekwowania i przestrzegania prawa. Dlatego też, w interesie służby tożsamym z interesem społecznym jest odsunięcie wymienionego funkcjonariusza od wykonywania zadań i czynności służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działanie policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia go od wykonywania czynności służbowych. Przytoczone powyżej argumenty wypełniają - w ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji - nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej - ważnego interesu społecznego. M.R. jako funkcjonariusz Policji obowiązany był przestrzegać szczególnie rygorystycznie wymagań w zakresie przestrzegania prawa. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej. Zarzucany zaś policjantowi czyn z art. 280§ 1 kk i art. 157§2 kk w zw. z art. 11§2 kk jest czynem szczególnie nagannym, występkiem zagrożonym karą pozbawia wolności od 2 do lat 12 lat.. Natomiast odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie organu musi być przede wszystkim związane z konkretną sytuacją i nie może abstrahować od okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy. Z materiałów postępowania wynika, że organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, działając w granicach uznania administracyjnego. Wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Nie naruszył tym samym art. 7 Kpa, art. 10 § 1 Kpa oraz art. 77 Kpa. Organ II instancji przyznał, że wprawdzie Komendant Powiatowy Policji w D. sporządził mało obszerne uzasadnienia wydanej decyzji, w zakresie wystąpienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", jednakże przesłanka ta w tej sprawie wystąpiła, a organ I instancji podejmując zaskarżoną decyzję powołał się na fakt prowadzenia w Sądzie Rejonowym w D. przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego. W ocenie organu odwoławczego już sam charakter przedstawionego skarżącemu zarzutu nie pozwala na dopuszczenie do sytuacji, w której będzie on pełnił służbę. Biorąc pod uwagę status i zadania Policji, reprezentowanie jej przez funkcjonariusza, wobec którego toczy się postępowanie karne z art. 280§ 1 kk i inne prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przez niewłaściwe jego zastosowanie , wyrażające się w nietrafnym przyjęciu, że spełnione zostały przesłanki przedłużenia okresu zawieszenia strony w wykonywaniu czynności służbowych funkcjonariusza Policji, pomimo braku wykazania w decyzji organu I Instancji zaistnienia szczególnego przypadku przemawiającego za koniecznością utrzymywania przedmiotowego zawieszenia. Skarżący podniósł , że organ I instancji, jako uzasadnienie swojej decyzji powołał wyłącznie fakt toczenia się postępowania karnego na etapie sądowym. W jego ocenie tego rodzaju konstatacja organu I Instancji w oczywisty sposób nie wskazuje na zaistnienie przesłanki " szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, albowiem fakt ten wiązać należy z charakterem postawionego policjantowi zarzutu, w tym przede wszystkim związkiem zarzucanego czynu ze służbą w Policji. Organ II Instancji dostrzegł powyższą wadliwość decyzji pierwszoinstancyjnej, jednakże podnosząc dodatkowe argumenty dotyczące charakteru i znaczenia dla możliwości wykonywania służby , stawianego stronie zarzutu, przyjął że zaskarżona decyzja organu I instancji w istocie odpowiada prawu. Powyższe -według skarżącego - świadczy o tym, że został on pozbawiony instancji administracyjnej, albowiem w sytuacji stwierdzenia przez organ odwoławczy naruszenia przez decyzję pierwszo-instancyjną przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., powinna zapaść decyzja kasatoryjna, nie zaś reformatoryjna. Ponadto zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie rozważył zasadniczej argumentacji odwołania, a mianowicie , że zarzucany stronie czyn, ani pod względem przedmiotowym, ani podmiotowym nie jest związany w wykonywaniem przez stronę czynności służbowych, a nadto jego stopień społecznej szkodliwości co najmniej nie jest znaczny, co w związku z możliwością zakwalifikowania istotnego czynu z art. 283 k.k. i pojednaniem się strony z pokrzywdzoną, umożliwia warunkowe umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 66 § 3 k.k. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena legalności zaskarżonej decyzji , rozumianej jako zgodność z prawem materialnym i procesowym uprawnia Wojewódzki Sąd Administracyjny do stwierdzenia , że zastosowano w niej przepisy prawa materialnego zgodnie przedmiotem sprawy, zaś przeprowadzone postępowanie administracyjne nie jest obarczone wadami, które zobowiązywałby Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawą materialno-prawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy o Policji, normujące m.in. kwestie związane z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych. W punkcie wyjścia rozważań nad zasadnością skargi wypada więc przytoczyć brzmienie przepisu art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, według którego policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei z ust. 2 przywołanego przepisu wynika, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast ust. 3 art. 39 przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. W sprawie będącej przedmiotem osądu wydane zostały decyzje w przedmiocie przedłużenia skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, a więc decyzje podjęte na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Z treści tego przepisu wynika, że decyzja o przedłużeniu policjantowi okresu zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania "można przedłużyć". Uznaniowy charakter decyzji sprawia, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola takich decyzji jest znacznie ograniczona. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności. W przypadku wydania takiej decyzji organ administracji nie jest związany normą prawa materialnego, z tym że argumentacja organu co do przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza musi odpowiadać regule art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stanowisko organu w tym zakresie powinno znaleźć – stosownie do art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego – wyraz w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Jak wynika z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, przedłużenie zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych przez policjanta jest możliwe jedynie w razie wykazania zaistnienia szczególnego przypadku przemawiającego za koniecznością utrzymywania zawieszenia policjanta w wykonywaniu czynności służbowych. Choć ustawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku", to jednak, nawiązując w treści tego przepisu do prowadzonego postępowania karnego, wskazał pośrednio na przesłankę do dalszego trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, określając tym samym, że okres ten może zostać przedłużony do czasu jego zakończenia. Przy czym z uwagi na różnorodność zarzutów, jakie mogą być stawiane w postępowaniach karnych wobec policjantów, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jest w pełni uzasadnione. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę zarówno samego faktu prowadzenia przeciwko policjantowi postępowania karnego, jak i charakteru stawianego funkcjonariuszowi w tym postępowaniu zarzutu, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania zawieszenia w czynnościach służbowych. Jednakże ma rację organ odwoławczy , kiedy wywodzi ,że samo zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych pełni rolę podobną do roli środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym. I choć w rozpoznawanej sprawie środek zapobiegawczy względem skarżącego nie został zastosowany w postępowaniu karnym, to okoliczność ta nie wyklucza zarówno zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez organ Policji, jak i możliwości przedłużenia tego zawieszenia, które – realizowane w trybie administracyjnym – ma przede wszystkim służyć dobru służby w kontekście zarzucanego policjantowi czynu. Podobieństwo instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym wskazuje na to, że specyfika tego rodzaju spraw ogranicza zakres postępowania administracyjnego, regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem sam fakt toczącego się postępowania karnego z zarzutem popełnienia przestępstwa przez policjanta może determinować rozstrzygnięcie organu Policji o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych. Oceniając rozpatrywaną sprawę według wskazanych kryteriów, uznać należało, że organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy. Pozostaje poza sporem fakt, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu o znamionach przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 280§ 1 k.k. i art. 157§ 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , które to stanowią przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Komendant Wojewódzki Policji w zaskarżonym rozkazie personalnym przekonywująco i wyczerpująco wykazał, że w realiach rozstrzyganej sprawy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który daje organowi podstawę do przedłużenia wobec skarżącego zawieszenia w czynnościach służbowych, a uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazał powody, dla których uznał zaistnienie takiego przypadku. Niewątpliwie ma rację Komendant Wojewódzki Policji we W., kiedy stwierdza , że treść postawionego skarżącemu w postępowaniu karnym zarzutu, obejmującego przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, istotnie ujemnie rzutuje na dobre imię Policji. Zarzucony policjantowi czyn jest czynem nagannym, zwłaszcza w odbiorze społecznym, świadczącym o lekceważącym stosunku do obowiązujących norm. Wobec tego rodzaju zarzutu, interes służby, który w tym przypadku należy utożsamiać z interesem społecznym, przeważą nad interesem funkcjonariusza, jako strony postępowania administracyjnego (art. 7 kpa), co niewątpliwie uzasadnia dalsze trwanie zastosowanego już zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Organ mógł zatem przedłużyć skarżącemu okres zwieszenia w czynnościach służbowych, a zaskarżona decyzja odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. Natomiast odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących nie podjęcia przez organ odwoławczy decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji stwierdzić należy, że istotnie decyzja pierwszo instancyjna uzasadniona została w sposób co najmniej lakoniczny – z punktu widzenia określonych wyżej zasad wydawania decyzji uznaniowych - , jednakże organ odwoławczy dokonał skutecznej jej konwalidacji, wyjaśniając w sposób zupełny motywy rozstrzygnięcia, które nie nosi znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Tym samym nie możne odnieść zamierzonego skutku prawnego zarzut skarżącego podnoszący , że wobec podjęcia przez organ pierwszej instancji decyzji uzasadnionej w taki sposób, merytoryczne rozstrzygnięcie organu odwoławczego stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Podkreślić w tym miejscu należy, że na organie odwoławczym spoczywa obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych , a zatem nie może się on ograniczyć wyłącznie do badania decyzji wydanej w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a ewentualne zastosowanie przez organ przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 136 K.p.a. możliwe jest wyłącznie w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. A z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Z kolei podnoszone przez skarżącego okoliczności związane ze stopniem społecznej szkodliwości czynu oraz możliwością pojednania się z pokrzywdzoną, nie mogą zmienić powyższej oceny, albowiem pozostają prawnie obojętne dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i mogą być jedynie okolicznościami branymi pod uwagę w postepowaniu karnym, tym bardziej, że okres zawieszenia może trwać maksymalnie do czasu zakończenia postępowania karnego. Pozbawiony jest również doniosłości prawnej zarzut skarżącego podnoszący brak powiązania podmiotowego czy przedmiotowego zarzucanego mu czynu z charakterem wykonywanych przez niego czynności służbowych . Wskazać bowiem należy ,że w żadnej normie prawnej regulującej problematykę zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych nie obwarowano możliwości zawieszenia od uprzedniego ustalenia jakiegokolwiek bezpośredniego związku zarzucanego policjantowi czynu z pełnioną przez niego służbą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko organów obu instancji, wedle którego wyłącznie charakter i zakres zarzutów wyartykułowanych pod adresem policjanta na tle jego obowiązków oraz zadań Policji i jej wizerunku w odbiorze społecznym , pozwala na dalsze wykonywania tych obowiązków , pomimo toczącego się postępowania karnego. Z tego punktu widzenia organy policyjne wyciągnęły logiczne i merytorycznie uprawnione wnioski. Konkludując stwierdzić należy, że zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz.1270 ze zm. )