IV SA/Wr 835/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi K. K. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w Żandarmerii Wojskowej I. oddala skargę w zakresie ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej w Żandarmerii Wojskowej; II. dalej idącą skargę odrzuca. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. działając na podstawie art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 4, § 16, § 2 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej, oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80) po przeprowadzonym badaniu na skierowanie Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej, K. K. rozpoznała u badanego 1) przebyty uraz skrętny kręgosłupa szyjnego z objawową rwą szyjną lewostronną ze znacznym ograniczeniem ruchomości głowy we wszystkich kierunkach, upośledzający sprawność ruchową - § 34 pkt 10, § 62 pkt 2; 2) wielopoziomową dyskopatię kręgosłupa szyjnego C2-C3, C3-C4, C4-C5 i C6-C7 upośledzające sprawność ustroju - § 34 pkt 6; 3) śladowe skrzywienie kręgosłupa piersiowo-lędźwiowego nieupośledzających sprawności ustroju - § 34 pkt 1; 4) bliznę po hernioplastyce pachwinowej prawostronnej nieupośledzające sprawności ustroju - § 4-§ 3 pkt 1; 5) podwyższony poziom kwasu moczowego do obserwacji - § 59 pkt 1 (w zast.); 6) hipertrójglicerydemie nieznacznie upośledzającą sprawność ustroju - § 60 pkt 1; 7) wadę rozwojową rąk pod postacią wydłużenia palców III i IV-go bez upośledzenia sprawności ruchowej - § 75 pkt 1 (w zast.). W związku z powyższym rozpoznaniem określono kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej – kategoria N – Zał. 1, Grupa III – Niezdolny do służby w Żandarmerii Wojskowej. Stwierdzono również, że schorzenie ad 1 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą wojskową w następstwie wypadku – kwalifikacja prawna WSzW we W. nr [...], z dnia [...] czerwca 2011 r. – pozostałe wymienione schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Nie zaliczono skarżącego do żadnej grupy inwalidzkiej, stwierdzono, że nie zalicza się badanego do inwalidztwa w związku ze służbą wojskową powstałego wskutek wypadku/chorób z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze. W uzasadnieniu podano, że stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznania powodują niezdolność do pełnienia służby w Żandarmerii Woskowej, na podstawie wykazu stanowiącego Załącznik Nr 1 do Rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. Stwierdzono też, że orzekany jest zdolny do zawodowej służby wojskowej. Odwołanie od powyższej decyzji w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej złożył K. K. Motywował je tym, że został mu przyznany długotrwały uszczerbek na zdrowiu, a nie stały. Dodał, że skoro uszczerbek nie jest trwały, wnosi o urlop zdrowotny celem kontynuacji leczenia i rehabilitacji. Ponadto stwierdził, że "co do orzeczenia w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w pkt 8 – w rozpoznaniu, niezgodnie ze stanem faktycznym jest stwierdzenie w pkt 2, iż wielopoziomowa dyskopatia i obniżenie między kręgowe nie jest w wyniku wypadku na służbie". Podał, że wcześniej nie leczył się na kręgosłup – również komisje lekarskie nie stwierdziły upośledzenia sprawności kręgosłupa. Dodał, że po wizycie u neurochirurga dowiedział się, że obniżona przestrzeń międzykręgowa, którą widzi na zdjęciach rezonansu magnetycznego jest wynikiem doznanego złamania podczas wypadku. Poinformował, że 11 października 2011 r. ma wizytę u prof. dr hab. J. konsultanta neurochirurgicznego wojewódzkiego, w celu konsultacji i opinii oraz opisu rezonansu magnetycznego pod kątem doznanych obrażeń podczas wypadku. Skarżący uzupełniając odwołanie przesłał opinię prof. Marka Sąsiadka a następnie opinię prof. J.. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2011 r. – działając na podstawie art. 127 i art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1070 ze zm.) oraz przepisów wskazanych przez organ I instancji – utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że po rozpoznaniu odwołania i analizie całości dokumentacji, orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej w tej sprawie nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Stwierdzono, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane w celu orzeczenia zdolności żołnierza zawodowego pełniącego służbę w Żandarmerii Wojskowej do dalszego pełnienia służby w tej formacji, w grupie III osób badanych - § 4 ust. 4 – wymienionego wyżej rozporządzenia celem badania nie było określenie zdolności do zawodowej służby wojskowej ani też orzeczenie o potrzebie udzielenia urlopu zdrowotnego – zgodnie z odrębnymi przepisami. W ocenie RWKL we W., wojskowa komisja lekarska I instancji prawidłowo ustaliła rodzaj i stopień nasilenia wszystkich schorzeń wyszczególnionych w pkt 8 zaskarżonego orzeczenia, opierając się o zgromadzoną dokumentację medyczną, wyniki przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych laboratoryjnych i obrazowych badań dodatkowych oraz specjalistycznych badań lekarskich, a ich kwalifikacji orzeczniczej dokonała adekwatnie do tych ustaleń zgodnie z przepisami rozp. MON z dnia 8 stycznia 2010 r. (Dz. U. Nr 15, poz. 80). Dodano, że w świetle całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że aktualny stopień nasilenia schorzeń ad 1 i 2 rozpoznań mieszczących się w zakresie pojęciowym § 34 p 10, § 62 p 2 i § 34 p 6 z zał. Nr 1 do rozp. MON z dn. 8 stycznia 2010 r. (Dz. U. Nr 15, poz. 80) jednoznacznie kwalifikuje skarżącego w grupie III osób badanych za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej w Żandarmerii Wojskowej - kategoria "N". W opinii RWKL we W. charakter stwierdzanych schorzeń nie rokuje także na zmianę orzeczonej kategorii zdolności do tej służby po zakończonym leczeniu usprawniającym. W dalszej części RWKL odniósł się do związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową oceniając zebrany materiał dowodowy – w tym dostarczony przez skarżącego. Stwierdzono, że brak związku schorzenia ad pkt. 2 rozpoznań ze służbą wojskową został ustalony prawidłowo, gdyż całość zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności karta informacyjna leczenia szpitalnego z SOR 4WSKzP we W. nr ks. gł. [...] z dnia wypadku (04 listopada 2010 r.) jednoznacznie wyklucza istnienie zmian pourazowych w zakresie kręgosłupa szyjnego. Stwierdzane w przeprowadzonym w dniu urazu badaniu RTG zmiany w postaci patologicznej kyfozy i wielopoziomowej dyskopatii szyjnej, biorąc pod uwagę ich przewlekły charakter, etiopatogenezę i mechanizm powstawania nie mogą być uznane za pozostające w związku przyczynowym z przebytym urazem. Dołączona przez skarżącego do odwołania od orzeczenia TWKL we W. Nr[...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., dodatkowa dokumentacja medyczna w postaci zaświadczenia lekarskiego z prywatnego gabinetu ortopedyczno-chirurgicznego z dnia 23 września 2011 r. potwierdza stwierdzane w badaniach specjalistycznych dużego stopnia zaburzenia ruchomości kręgosłupa szyjnego. Zawiera ono dwa niepowiązane rozpoznania lekarskie: stan po urazie kręgosłupa szyjnego (4 listopada 2010 r.) oraz cechy dyskopatii C2-C7. W dniu 14 października 2011 r. wpłynęło do RWKL we W. uzupełnienie odwołania od orzeczenia TWKL we W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, zawierające w załączniku dodatkową dokumentację medyczną w postaci konsultacji specjalistycznej Kierownika Kliniki Neurochirurgii Akademickiego Szpitala Klinicznego we W. prof. dr hab. W. J. stwierdzającej we wnioskach, iż dolegliwości orzekanego są najprawdopodobniej związane z przeciążeniem mięśni pochyłych szyi i konfliktem mięśniowo-nerwowym w tej okolicy. Chory nie wymaga leczenia neurochirurgicznego, natomiast konieczne jest leczenie rehabilitacyjne i fizykoterapia. Dgn. Zespół bólowy szyjno-ramienny lewostronny po przebytym urazie kręgosłupa szyjnego. Dokument ten także nie zawiera żadnych przesłanek pozwalających na uznanie związku przebytego urazu kręgosłupa szyjnego z wielopoziomowymi zmianami dyskopatycznymi w zakresie tego odcinka. W dniu 24 października 2011 r. wpłynęło do RWKL we W. kolejne uzupełnienie odwołania od orzeczenia TWKL we W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz TWKL we W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. z dołączoną dodatkowo dokumentacją medyczną z dnia 21 października 2011 r. z Gabinetu Lekarskiego - Radiologia prof. dr hab. M.S. w postaci wcześniej wykonanych badań obrazowych z konkluzją iż stwierdzane objawy neurologiczne wskazują na zmiany pourazowe. W ocenie wojskowej komisji lekarskiej II instancji, mając na uwadze rodzaj i mechanizm doznanego urazu w dniu 04 listopada 2010 r. brak jest jednoznacznych przesłanek do powiązania stwierdzonych odchyleń w badaniach obrazowych w postaci wielopoziomowej dyskopatii szyjnej z przebytym wypadkiem będącym przedmiotem postępowania orzeczniczego - karta skierowania Nr [...] z dnia 28 czerwca 2011 r. WSzW we W.. Skargę na powyższe orzeczenie w części, jak stwierdził, dotyczącej określenia stopnia zdolności do zawodowej służby wojskowej złożył zainteresowany. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił – 1) naruszenie art. 7 k.p.a., 2) naruszenie § 21 p. 2 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, 3) wydanie dwóch sprzecznych orzeczeń na korzyść Wojska – z pokrzywdzeniem skarżącego, 4) naruszenia art. 10 k.p.a. Odwołujący się powołał naruszone według jego przepisy i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu podał, że za materiał dowodowy na podstawie którego Komisja wydała swoje orzeczenie, posłużył opis zdjęć rentgenowskich z dnia wypadku wykonany przez lekarza o podstawowym wykształceniu medycznym – bez specjalizacji rażąco sprzeczny do opisu wydanego do tego samego rentgena przez prof. dr hab. M. S. specjalisty radiologa. Stwierdził, że działaniem tym RWKL naruszyła art. 7 KPA, gdyż w doborze materiału dowodowego na podstawie, którego wydała orzeczenie kierowała się działaniem na rzecz wojska przeciw interesowi społecznemu jego jako obywatela i żołnierza. Wydane orzeczenie, opiera się tylko na jednym opisie lekarskim z dnia wypadku, tj. opisie rentgenowskim, który stwierdza wielopoziomową dyskopatię w dniu wypadku, której w późniejszym czasie nie potwierdza żaden rezonans magnetyczny, ani opisy lekarza specjalisty radiologa, które są znacznie dokładniejsze i zostały przez niego doręczone Komisji. Dodał, że nigdy przed wypadkiem nie miał problemów z kręgosłupem, nigdy nie leczył się na żadne schorzenia związane z kręgosłupem. Przez 4 lata służby w wojsku stawał kilkakrotnie na wojskową komisję lekarską, był badany przez specjalistów ortopedii oraz neurologii, nigdy nie stwierdzono u niego jakichkolwiek problemów, ani tym bardziej dyskopatii kręgosłupa, ani skoliozy, zatem na jakiej podstawie twierdzi się, że miał problemy z kręgosłupem przed wypadkiem. Gdy skończył 21 lat nastąpił wypadek w czasie wykonywania obowiązków służbowych, po którym stwierdza się jego niezdolność do służby w żandarmerii. Podał, że przez lekarza prowadzącego ze względu na zły stan zdrowia i brak poprawy został skierowany na rezonans magnetyczny i do neurochirurga, który odczytując rezonans magnetyczny stwierdził, że widoczne obniżenie trzonów kręgów C4 i C5 są wynikiem przebytego złamanie kręgosłupa, które nastąpiło podczas wypadku. Całą tą dokumentacje przedstawił terenowej wojskowej komisji lekarskiej. Widząc to, że komisja opiera się tylko na dokumentach pasujących do jak najmniejszej odpowiedzialności wojska za jego stan zdrowia udał się do wojewódzkiego konsultanta neurochirurgii prof. dr hab. W. J., który nie zgadzając się z orzeczeniem komisji przedstawił pisemną ocenę neurochirurgiczną, a dla potwierdzenia lub wykluczenia swego stanowiska skierował go do jednego z najlepszych specjalistów radiologii w Polsce prof. dr hab. Marka Sąsiadka - specjalisty radiologii. Jego opinia, nie została uwzględniona przez komisję. Komisja marginalnie potraktowała specjalistyczną opinię profesora, sama nie posiadając innej przeciwstawnej opinii specjalistycznej i wiedzy wypaczyła sens konkluzji profesora pisząc cyt. "iż stwierdzane objawy neurologiczne wskazują na zmiany pourazowe", a profesor napisał cyt. "opisane objawy radiologiczne ... młody wiek ... brak przeszłości chorobowej, (wydawane w latach poprzedzających wypadek orzeczenia tej samej komisji) wskazuje na zmiany pourazowe". Profesor M. S. potwierdził opinię neurologa i profesora W. J. o złamaniu dwóch członów kręgów szyjnych w czasie wypadku, pogłębiającą się skoliozę od dnia wypadku. Odczytując zdjęcie rentgenowskie wykonane 04 listopada 2010 r. (w dniu wypadku) nie potwierdza On wielopoziomowej dyskopatii, a tym bardziej nie stwierdza jej na rezonansach magnetycznych. Opis dr S. jest diametralnie inny od wydanego w SOR 4 WSK jednakże RWKL opiera się na opisie sporządzonym przez lekarza nie specjalizującego się w radiologii, oraz na opisie ortopedy z prywatnego gabinetu, który pisze o cechach dyskopatycznych, wynikających z przeprowadzonego badania, a nie ze zdjęć rentgenowskich, ani rezonansu magnetycznego. Dlatego też objawy o jakich pisze ortopeda nie są cechami dyskopatii tylko cechami zespołu bólowo-korzeniowego, o którym napisał w swojej opinii prof. W. J., a także o kyfotycznym wygięciu kręgosłupa w następstwie złamania na odcinku C3-C4, które potwierdził specjalista radiolog. Podał, że istotną rzeczą jest stwierdzenie przez Profesora, iż w tak młodym wieku, taki stan kręgosłupa w obrazie radiologicznym jest wynikiem doznanego urazu w czasie wypadku a nie dyskopatii będącej wynikiem zwyrodnienia. W ocenie skarżącego powyższe dowodzi, że komisja nie kierowała się bezstronnością oraz dobrem społecznym i obywatela, a wszelkie wątpliwości interpretowała na korzyść wojska. Dalej stwierdził, że ,,Komisja w konkluzji podsumowującej przedmiotowe orzeczenie stwierdza cyt. "brak jest jednoznacznych przesłanek do powiązania stwierdzonych odchyleń z przebytym wypadkiem". Co dobitnie świadczy, że mimo braku pewności co do stanu mojego zdrowia wydaje opinię niekorzystną dla skarżącego. Komisja nie mając pewności co do przedmiotu orzekania nie dokonała należytej staranności i nie podjęła wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co kolejny raz narusza art. 7 k.p.a. RWKL posiada moją dokumentację medyczną sprzed wypadku (od 2007 roku). I mimo tego nie dokonała analizy porównawczej na podstawie której w sposób jednoznaczny mogłaby orzec czy występujące u mnie aktualnie schorzenia kręgosłupa istniały przed wypadkiem (kilkakrotnie przechodziłem TWKL i otrzymywałem zdolność do służby w ŻW bez żadnych zastrzeżeń). Komisja nie będąc specjalistą w dziedzinie radiologii oparła się na jednym opisie (pomijając pozostałe) i nie poprosiła mnie o płyty CD ze zdjęciami radiologicznymi, a nawet odmówiono mi ich przyjęcia, odmówiono również konsultacji neurochirurgicznej, o którą wnioskowałem w odwołaniu. Komisja wybiórczo oparła się tylko na opisie z dnia wypadku, który został podważony przez osobę z o wiele większym doświadczeniem zawodowym i naukowym z tytułem profesora. Opinia Profesora w ogóle nie została wzięta pod uwagę. RWKL mając świadomość trwającego leczenia lekarskiego i rehabilitacji, wydając orzeczenie o niezdolności do służby tylko Żandarmerii Wojskowej pozbawia mnie w przeciągu 14 dni środków do życia, oraz środków na dalsze leczenie i rehabilitację oraz podjęcia nowej pracy gdyż zwolnienie lekarskie jest od wykonywania każdej pracy, a nie tylko w ŻW". Skarżący ponadto podał, że niezależnie od części spornej różniącej jego stanowisko z decyzją komisji (dyskopatia wielopoziomowa) dowiedzionym jest iż w związku z wypadkiem na służbie występuje u niego rwa szyjna lewostronna ze znacznym ograniczeniem ruchomości głowy we wszystkich kierunkach upośledzająca sprawność ruchomą. Co w myśl § 21 p.2 Rozporządzenia MON z dnia 08 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, czyni wszystkie jego w/w schorzenia (nawet te sporne) pozostające w związku ze służbą wojskową a więc i z wypadkiem na służbie. W myśl pkt 8 podpunkt 1 orzeczenia TWKL, o którym mowa o schorzeniu § 34 pkt 10 zgodnie z grupą III jest fakultatywna niezdolność do służby, natomiast w myśl § 62 pkt 2 niezdolność jest obligatoryjna w grupie III, a więc jest to schorzenie pozostające z wypadkiem na służbie zgodnie z orzeczeniem TWKL i RWKL. Zainteresowany stwierdził, że dołącza do skargi orzeczenie RWKL o niezdolności do dalszej służby wojskowej, oraz orzeczenie tej samej komisji w sprawie uszczerbku na zdrowiu, w którym jest mowa o tym, że komisja nie może wydać teraz decyzji o odszkodowaniu, gdyż trwa leczenie i dopiero po jego zakończeniu może wydać opinię. Zauważył, że nic nie stało na przeszkodzie w odroczeniu wydania decyzji o zdolności do służby również po zakończonym leczeniu. Zarzucił też, ze II instancja czyli RWKL nie wezwała go ani razu celem rozmowy, czy dalszych badań, nie skierowała go chociaż prosił w piśmie o badania specjalistyczne przez neurochirurga. Nie poprosiła go o uzupełnienie dokumentów, które uzupełniał sam, a przed wydaniem decyzji nie umożliwiła mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skoro RWKL miała wątpliwości co do opinii profesora radiologii dr hab. M. S. oraz rezonansów magnetycznych, mogła go skierować na takie badanie lub na o wiele dokładniejszy czyli tomograf komputerowy. Stwierdził, że dyskopatia nie znika, wykonany rezonans magnetyczny nie potwierdza dyskopatii opisanej w zaskarżonym orzeczeniu a jest dokładniejszym badaniem od RTG i został wykonany dwukrotnie, w lutym oraz 31 sierpnia 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie jakiej części zaskarżonego orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej we W. – dalej RWKL z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] – dotyczy skarga. Kognicja Sądu Administracyjnego ogranicza się bowiem o czym szczegółowo w części końcowej rozważań, do rozpoznania skargi tylko w przedmiocie określenia stopnia zdolności do służby wojskowej w Żandarmerii Wojskowej. Zdanie pierwsze skargi – po określeniu, wskazaniu orzeczenia mówi, że skarga jest wniesiona na orzeczenie w części dotyczącej określenia stopnia zdolności do zawodowej służby wojskowej. Tymczasem z treści sformułowanych zarzutów i szeroko powołanego uzasadnienia skargi wynika, że dotyczy ono w zasadzie związku stwierdzonych schorzeń i schorzeń, które w ocenie skarżącego wynikają z jego prywatnych opinii ze służbą wojskową. Rozpytany na okoliczność zakresu zaskarżenia zainteresowany na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. stwierdził, że nie zgadza się z rozpoznaniem określonym w pkt 2 w zakresie dyskopatii szyjnej wielopoziomowej, uważa że z badania prof. dr M. S. wynika dyskopatia jednopoziomowa. Odnośnie pkt 3 rozpoznania stwierdził, że schorzenie to występuje od dnia wypadku i jest postępujące. Uważa, że rozpoznanie określone w pkt 2 (w zmienionej formie) i w pkt 3 pozostaje w związku ze służbą wojskową. Ponadto rozpoznanie powinno być poszerzone o złamanie dwóch trzonów kręgowych co wynika, z badań przeprowadzonych przez prof. dr Sąsiadka. Stwierdził, że w chwili obecnej nie jest zdolny do pełnienia służby wojskowej. Podkreślił, że ustalenie schorzeń z pkt 2 i 3 rozpoznania ma istotne znaczenie dla podmiotu ubezpieczającego. Uporządkowując przedstawione stanowisko skarżącego i odnosząc je do zakresu zaskarżenia w ocenie Sądu należy uznać, że skarżący nie kwestionuje orzeczenia stwierdzającego niezdolność do służby wojskowej w Żandarmerii Wojskowej. Przyznaje, że w tym stanie zdrowia w jakim jest obecnie, nie może pełnić służby. Istotne dla zainteresowanego jest określenie schorzeń – w zakresie pkt 2 i 3 – albowiem mają one istotne znaczenie dla innego postępowania – toczonego na podstawie przepisów dotyczących ubezpieczenia, jak również określenia istnienia związku schorzeń, o których mówi skarżący (z pkt 2 i 3) ze służbą wojskową. Mając na uwadze zakres kognicji, o której mowa wyżej Sąd podjął merytoryczną ocenę w zakresie przedstawionych w orzeczeniu rozpoznań, pod kątem czy mają one wpływ na określone zdolności do służby wojskowej. Stwierdzone bowiem rozpoznania mogą rzutować na określenie zdolności do służby wojskowej. W orzeczeniu TWKL w pkt 8: Rozpoznanie w pkt 1 stwierdzono przebyty uraz skrętny kręgosłupa szyjnego (4.11.2010 r.) z objawową rwą szyjną lewostronną ze znacznym ograniczeniem ruchomości głowy we wszystkich kierunkach upośledzający sprawność ruchową – i zakwalifikowano do § 34 pkt 10 (w zast.) oraz do § 62 pkt 2 – Załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r., w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 15, poz. 80). Pierwszy z tych paragrafów w pkt III grupie osób badanych, do których zalicza się skarżącego określa, że przy wymienionych schorzeniach osoba jest zaliczona do osób zdolnych lub niezdolnych N/Z do służby, natomiast drugi – tj. § 62 p. 2 stwierdza jednoznacznie niezdolność do służby wojskowej. Ten fakt powoduje, że orzeczenie o niezdolności do służby wojskowej przy prawidłowym oznaczeniu schorzenia i kwalifikacji przesądza, że osoba nie może pełnić służby. Nie ma bowiem przepisu nakazującego uznanie osoby za niezdolną do służby wojskowej tylko w przypadku zaistnienia kilku schorzeń, które są tak zakwalifikowane. Tym samym dla potrzeb tego postępowania administracyjnego zbędne są dalsze rozważania i ustalenia dotyczące podnoszonych (co do rozpoznania) schorzeń opisanych w pkt 2 i 3 rozpoznania a także co do ewentualnych dalszych schorzeń nie występujących w rozpoznaniu. Odnośnie zaś rozpoznania zawartego w pkt 1, które dało potrzebę do uznania skarżącego za osobę niezdolną do służby wojskowej, należy stwierdzić, że podlegało ono ocenie prawnej na podstawie poniżej przedstawionych zasad: Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres kontroli Sądu zaskarżonych orzeczeń wynika zaś z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych Sąd nie może opierać swojej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny w tezie do wyroku z dnia 19 stycznia 2001 r. w sprawie III SA 2930/00 orzekł, że kontrola, przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu poborowego za zdolnego do służby wojskowej obejmować będzie sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia poborowego, a w szczególności czy badania stanu zdrowia były wszechstronne oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych, oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności poborowego do służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd orzekający aprobując powyższą tezę uznaje, że ma ona również zastosowanie do wydanych przez wojskowe komisje lekarskie orzeczeń dotyczących stopnia zdolności do zawodowej służby wojskowej. W sprawach określania kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego normujące zasady i tryb tego postępowania. Przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie, orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15 poz. 80) są lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 23 wymienionego wyżej rozporządzenia orzeczenie o zdolności do zawodowej służby wojskowej /.../ wojskowe komisje lekarskie wydają po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu dokumentów. Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badania lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie (§ 26 ust. 1 pkt 2). Z akt administracyjnych wynika, że organ I instancji, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., orzekła na podstawie dokumentacji leczenia szpitalnego, Karty Informacyjnej [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką we W. z dnia 4 listopada 2010 r., wyniku badania rezonansu magnetycznego MR, badania diagnostycznego z dnia 17 maja 2011 r. Przeprowadzono również badania specjalistyczne. Ze skierowania nr [...] dołączonego do akt sprawy i zlecenia wykonania badania wynika, że przed wydaniem orzeczeń skarżący był badany przez kardiologa, chirurga, otolaryngologa, ortopedę, a także psychiatrę i neurologa. Z uzasadnienia orzeczenia organu II instancji wynika, że komisja wyższego stopnia opierała się na badaniach lekarskich i dokumentacji lekarskiej zgromadzonej przez TWKL, a także dokumentach doręczonych przez skarżącego a to zaświadczenia lekarskiego z dnia 23 września 2011 r., opinii radiologicznej prof. M.S., opinii prof. J.. Z wymienionych wyżej dokumentów wynika schorzenie opisane w pkt 1 rozpoznania. Natomiast powyższe dokumenty są przedmiotem odmiennej interpretacji istnienia schorzeń opisanych w pkt 2 i 3. Z uwagi na konieczność posiadania wiedzy medycznej upoważniającej do rozpoznania chorób i dolegliwości - poza kontrolą Sądu jest właśnie rozpoznanie medyczne, które ostatecznie odpowiada konkretnemu paragrafowi załącznika Nr 1 do omówionego rozporządzenia, ten zaś stanowi o zdolności do służby wojskowej lub o jej braku i pełnienia służby poza granicami ze względu na stan zdrowia. O niezdolności do zawodowej służby wojskowej przesądza jak stwierdzono wyżej schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania - w załączniku Nr 1, grupa III, daje kwalifikację N - niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że brak jest ostatecznie podstaw do uznania, że w toku postępowania zostały naruszone przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego – to jest art. 7 albowiem również dokumenty dołączone przez skarżącego były ocenione przez organ II instancji (na tym etapie dołączone), nie został również naruszony art. 10 ustawy – z uwagi na objęcie materiałem dowodowym o czym mowa wyżej również dokumentów nadesłanych przez stronę, ponadto również z uwagi na fakt – co stwierdzono wyżej – na podstawie art. 23 i 28 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. orzeczenia wydawane są na podstawie dokumentacji i przeprowadzonych badań. O innych dokumentach – potrzebie ich złożenia decyduje komisja lekarska. Nie może być również oceniony z uwagi na kognicję Sądu zarzut naruszenia § 21 pkt 2 wymienionego wyżej rozporządzenia. Zauważyć również należy, że termin wydania orzeczenia w sprawie zdolności do służby wojskowej wyznacza art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.), który nakazuje skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej z urzędu żołnierzy, którzy nie wykonują zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez 3 miesiące. Mając na uwadze tą część orzeczenia uznać należy, że brak jest podstaw do uznania, że doszło do naruszenia prawa i dlatego Sąd po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił. Natomiast skarga w zakresie dotyczącym związku chorób ze służbą wojskową podlegała odrzuceniu, gdyż od ostatecznych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia grupy inwalidztwa i jego związku lub braku związku ze służbą wojskową oraz związku lub braku związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W dniu 27 października 1999 r. w sprawie sygn. akt III ZD 9/99/OSNAP i US Nr 5, poz. 167 z 2000 r.) Sąd Najwyższy podjął uchwałę w składzie Siedmiu Sędziów, zgodnie z którą: "Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w tej części, w której dotyczy zagadnienia związku choroby ze służbą wojskową w istocie regulowane jest przez przepisy prawa zabezpieczenia społecznego czy też szeroko pojmowanych ubezpieczeń społecznych, co pozwala na przyjęcie, że orzeczenie tej komisji – jeżeli w swej części zawiera ustalenie dotyczące związku choroby ze służbą wojskową – ma swoisty charakter prawny i wobec tego w tej właśnie części powinno być poddane tym regułom proceduralnym (w zakresie możliwości skierowania sprawy na drogę sądową), które właściwe są dla ubezpieczeń społecznych. W ogólności nie jest tu też bez znaczenia, że w ramach przeprowadzanej reformy ubezpieczeń społecznych, z jednej strony, doszło do większego wyodrębnienia i autonomii prawa ubezpieczeń społecznych, a z drugiej strony, poddania w szerszym zakresie regułom tego prawa także tych stosunków, które są następstwem powołania do odbycia niezawodowej i zawodowej służby wojskowej. To zaś przemawia za tym, by sprawy z zakresu zabezpieczenia społecznego były w całości poddane specjalnemu orzecznictwu do spraw pracy i ubezpieczeń społecznych, a nie sądownictwu administracyjnemu". Uchwała ta zachowała aktualność na gruncie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Konkludując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w części, w jakiej dotyczy związku chorób ze służbą wojskową i określenia inwalidztwa niewątpliwie nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W tej sytuacji skargę w tej części jako niedopuszczalną należało odrzucić, co orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.