IV SA/Wr 84/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpoznaniu odwołania Z. R. od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego, kwestionowaną decyzję utrzymało w mocy. Wyżej wskazana decyzja z dnia [...] została doręczona skarżącemu w dniu 30 listopada 2009 r. Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem organu właściwego, skarżący wniósł dnia 12 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Zgodnie bowiem z przepisem art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 30 listopada 2009 r. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Tymczasem, skarga została wniesiona za pośrednictwem organu właściwego w dniu 12 stycznia 2011 r., a więc znacznie po upływie terminu do jej wniesienia. W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro zatem skarga została złożona z uchybieniem terminu, a skarżący nie wystąpił z wnioskiem o jego przywrócenie, podlegała ona odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.