IV SA/Wr 841/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Prezydent Miasta W. uznał B. C. z dniem [...] sierpnia 2011 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. Odnośnie odmowy przyznania prawa do zasiłku organ powołał art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), który stanowi, że "bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli (...) oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągnął wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składek na Fundusz Pracy". Do 365 dni zalicza się również okresy opłacania składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności (...) przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Okresy zaliczane w poczet uprawnień to okresy, od których opłacana jest składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy oraz okresy związane z zatrudnieniem. Z dokumentów dołączonych do akt sprawy wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji – od 11 lutego 2010 r. do 11 sierpnia 2011 r. zainteresowana udokumentowała jedynie 202 dni uprawniające do zasiłku. Pozostałego okresu prowadzenia działalności nie zaliczono stronie ze względu na brak opłacania składek na Fundusz Pracy. Z opłat na Fundusz Pracy wnioskodawczyni była zwolniona jako osoba prowadząca działalność gospodarczą na podstawie art. 104 ustawy w okresie od 1 września 2010 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła zainteresowana. Organ II instancji – Wojewoda D. decyzją z dnia [...] października 2011 r. po rozpoznaniu odwołania zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Podstawą do wydania wskazanego rozstrzygnięcia był wymieniony wyżej art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz stwierdzony przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Inspektorat we W. w piśmie z dnia 1 września 2011 r. okres płaconych składek na Fundusz Pracy w okresie od dnia 2 lutego 2002 r. do 31 sierpnia 2010 r. Organ stwierdził, że z powyższego pisma wynika, że strona była zwolniona z opłacania składek na Fundusz Pracy w okresie od 1 września 2010 r. do 10 sierpnia 2011 r. Skargę na powyższą decyzję złożyła wnioskodawczyni. Wniosła o anulowanie decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku "przywrócenia prawa do należnego zasiłku". Zarzuciła, że jest ona wynikiem nieposzanowania art. 2, art. 20, art. 32 i art. 67 Konstytucji. Dodała, że nie prawdą jest, że na podstawie pisma ZUS z dnia 1 września 2011 r. była zwolniona z obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy w okresie od dnia 1 września 2010 r. do dnia 10 sierpnia 2011 r. Składki na Fundusz Pracy płaci sumiennie – również w kwestionowanym przez organ okresie. Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. skarżąca złożyła decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2012 r. wydaną między innym na podstawie art. 155 i 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a., którą to orzeczono o zmianie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta W. – z dnia [...] września 2011 r. – w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku, w ten sposób, że przyznano skarżącej prawo do zasiłku od dnia 23 grudnia 2011 r. do dnia 22 grudnia 2012 r., w kwocie 120% podstawowej wysokości zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy. Skarżąca oświadczyła, że decyzja ta jest ostateczna. Podała też, że podtrzymuje skargę a to z tego względu, iż w okresie w którym była wydana pierwotna decyzja pozostawała bez środków do życia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe – dlatego też po myśli art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało je umorzyć. Na rozprawie w dniu [...] września 2011 r. strona skarżąca złożyła do akt decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2012 r., który stosując art. 155 k.p.a. zmienił decyzję organu I instancji w zaskarżonej części – tj. odmowy przyznania prawa do zasiłku i przyznał to prawo za okres od 23 grudnia 2011 r. do 22 grudnia 2012 r. Decyzja ta według oświadczenia strony jest ostateczna. Zatem decyzja z dnia [...] lutego 2012 r. wyeliminowała z obrotu prawnego decyzję z dnia [...] września 2011 r. – opisaną szczegółowo wyżej – w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku. Tym samym orzekanie w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowe. Dodać też należy, że przedmiotem oceny i orzekania Sądu administracyjnego nie może być zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzenie wypowiedziane przez skarżącą, że w okresie w którym była wydana pierwotna decyzja pozostawali bez środków do życia.