IV SA/Wr 842/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA - Mirosława Rozbicka - Ostrowska Asesor WSA - Alojzy Wyszkowski Protokolant apl. prok. Marta Midera Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2006 r. przy udziale --- sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. uchyla decyzję Starosty Ś. z dnia [...]r. nr [...]; III. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 , art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56) oraz art. 104 k.p.a. działający z upoważnienia Starosty Ś. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. uznał skarżącego J. W. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną oraz przyznał mu prawo do zasiłku od dnia [...]r. w wysokości [...]zł miesięcznie. Następnie w dniu [...]r. działający z upoważnienia Starosty Ś. Inspektor Powiatowy, powołując się na przepis art. 25 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. wydał decyzję Nr [...], którą orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. z powodu upływu okresu jego pobierania. Postanowieniem z dnia [...]r. Starosta Ś.z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie: - uznania skarżącego z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i przyznania z dniem [...] r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych zakończonej decyzją ostateczną Starosty Powiatu w Ś[...] z dnia [...]r. Nr [...]; - utraty przez skarżącego prawa do zasiłku z dniem [...]r. zakończonej decyzją ostateczną Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. Nr [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ administracji wskazał, iż w dniu [...] r. wpłynęło do Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Wydział w W. - Inspektorat w Ś. Nr [...] informujące o tym, że skarżący nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia [...]r. do dnia [...]r. Następnie w dniu [...]r. wpłynęła do w/w Urzędu decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. Nr [...] informująca, że w wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia [...]r. przyznaje się skarżącemu od dnia [...]r., to jest od daty określonej w wyroku sądu, rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy do dnia [...]r. Organ wskazał, iż jest to nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji istotna dla sprawy i stanowiąca podstawę do jej uchylenia w związku z czym zaistniała wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podstawa do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzjami ostatecznymi. Następnie w dniu [...]r. Starosta Ś., powołując się na przepis art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz na przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wydał we wznowionym postępowaniu decyzję Nr [...], którą: - uchylił decyzję ostateczną Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. Nr [...]w sprawie uznania skarżącego z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i przyznania z dniem [...]r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz - uchylił decyzję ostateczną Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. Nr [...], na mocy której pozbawiono J. W. prawa do zasiłku z dniem [...]r. - i odmówił uznania skarżącego z dniem [...]r. za osobę bezrobotną. W uzasadnieniu powyższej decyzji Starosta Ś. podał, iż zgodnie z brzmieniem przepisu art. 2 pkt 2 lit. c powołanej powyżej ustawy, bezrobotnym nie może być osoba, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wskazał, że w dniu [...]r. wpłynęło do organu pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Wydział w W. - Inspektorat w Ś. Nr [...] informujące o tym, że skarżący nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia [...] r. do dnia [...]r. Następnie w dniu [...]r. wpłynęła do w/w Urzędu decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. Nr [...]informująca, że w wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia [...]r. przyznaje się skarżącemu od dnia [...]r., to jest od daty określonej w wyroku sądu, rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy do dnia [...]r. Od decyzji tej skarżący nie złożył odwołania. W toku dalszego postępowania Starosta Ś. wydał w dniu [...]r. z powołaniem się na przepis art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 k.p.a., będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, decyzję Nr [...], którą uznał skarżącego z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu wskazał, iż z przedstawionych dokumentów wynika, że w dniu rejestracji skarżący spełnił warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę do odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym podał, że od [...]r. do [...]r. był na rencie inwalidzkiej. Po tym okresie Zakład Ubezpieczeń Społecznych w W[...] odmówił skarżącemu dalszej wypłaty świadczeń z tytułu renty, co zmusiło go do zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś. jako osoba bezrobotna. Powiatowy Urząd Pracy w Ś. przyznał mu zasiłek, który pobierał od dnia [...]r. do dnia [...]r. W tym czasie toczyła się sprawa w Sądzie Okręgowym w Ś., pomiędzy Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w W. a skarżącym, o dalszą wypłatę świadczeń rentowych. Wyrokiem z dnia [...]r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia [...]r. w ten sposób, że przyznał J. W. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nadal od dnia [...]r. do dnia [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odwołał się od powyższego wyroku do Sądu Apelacyjnego we W.. Wyrokiem z dnia [...]r. Sąd Apelacyjny we W. oddalił apelację, utrzymując w mocy wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. Ponadto skarżący dodał, że w okresie od utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych - od dnia [...]r. do dnia [...]r. - był zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Systematycznie zgłaszał się do Powiatowego Urzędu Pracy, czego potwierdzeniem jest "karta wizyt bezrobotnego z dnia [...]r. Okres ten nie został zaliczony i skarżący został bezprawnie skreślony z listy osób bezrobotnych poszukujących pracy". Po otrzymaniu wyroku Sądu Apelacyjnego we W., otrzymał pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. o przekazaniu kwoty [...]zł na konto Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. z tytułu nienależnie pobranych zasiłków dla bezrobotnych za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., na co skarżący wyraził zgodę, mając na uwadze to, iż po okresie dwóch lat pobierania świadczeń rentowych i zwrocie pobranych zasiłków dla osób bezrobotnych ponownie nabędzie prawo do zasiłku, gdyż w dalszym ciągu jest bez pracy. W końcowej części odwołania skarżący podkreślił, że "okresy oczekiwania na wyroki sądowe nie były z jego winy, lecz były wina sądów". Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r. Nr [...], z powołaniem się na przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wydał decyzję, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż w jego ocenie odwołanie jest bezzasadne. Wskazał, że skarżący dokonał ostatniej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś. w dniu [...]r. i udowodnił, że spełnia warunki określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dla uznania za bezrobotnego, zasadnie zatem organ I instancji przyznał mu status bezrobotnego od dnia [...]r. Wskazał dalej, że wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu w sprawie skarżącego odnośnie rozstrzygnięcia kwestii, czy przysługuje skarżącemu prawo do zasiłku, niewątpliwie zastosowanie mają przepisy art. 71 ust. 1 i 2 wyżej powołanej ustawy, przytoczone przez organ I instancji jako materialnoprawna podstawa zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią przepisu art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był między innymi zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za prace, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 104; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Do 365 dni, o których mowa wyżej, zalicza się również zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy między innymi okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień ostatniej rejestracji, to jest od dnia [...]r. do dnia [...]r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy od dnia [...]r. do dnia [...] r., a zatem jego okres uprawniający do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest krótszy niż wymagany. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję . W jej uzasadnieniu podał, iż nie zgadza się z powyższą decyzją albowiem kwestię sporną w przedmiotowej sprawie stanowi art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto wskazał, że cały okres, kiedy toczyły się sprawy sądowe, skarżący był zarejestrowany jako osoba bezrobotna, systematycznie zgłaszał się w terminach wyznaczonych przez PUP i nie wie z jakiego powodu został zmuszony do ponownej rejestracji w dniu [...] r. oraz pozbawiony statusu osoby bezrobotnej za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. W uzasadnieniu podkreślił, że za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych, który został zwrócony Powiatowemu Urzędowi Pracy przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w W. z renty skarżącego w kwocie [...]zł, co skarżącemu "dawało nadzieje, iż ponownie nabędzie prawo do zasiłku, ponieważ w dalszym ciągu pozostaje bez pracy". W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podniósł, że skarżący nie został zmuszony do ponownej rejestracji w dniu [...]r. i nie został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., nie składał wniosku o przyznanie statusu bezrobotnego od dnia [...]r. Zresztą w tym dniu status bezrobotnego nie mógł mu zostać przyznany z tego względu, że renta przysługiwała mu do tego dnia. Nie można przyznać statusu bezrobotnego z urzędu, a o status bezrobotnego skarżący zawnioskował w dniu [...]r., czego dowodem jest karta rejestracyjna jaką wypełnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd uznał, że skargę należy uwzględnić. Będące bowiem przedmiotem skargi decyzje, a także pozostająca z nimi w związku wydana w wyniku wznowienia postępowania przez Starostę Ś. decyzja z dnia [...]r. Nr [...]zostały podjęte z istotnym naruszeniem prawa. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że skarżący J. W. zarejestrował się jako osoba bezrobotna w dniu [...]r. po okresie poobierania renty od dnia [...]r. do dnia [...]r. Decyzją ZUS Oddział w W. z dnia [...]r. odmówiono mu przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres z uwagi na to, że lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia [...]r. uznał, że jest on zdolny do pracy. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji ZUS do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś., który wyrokiem z dnia [...]r. w sprawie sygn. akt [...]zmienił w/w decyzję ZUS Oddział w W. z dnia [...]r. w ten sposób, że przyznał skarżącemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nadal od dnia [...]r. do dnia [...]r. ZUS Oddział w W. złożył apelację od powyższego wyroku, którą Sąd Apelacyjny we W. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił wyrokiem z dnia [...]r. w sprawie sygn. akt [...]. W okresie toczącego się przed sądem powszechnym postępowania wszczętego odwołaniem skarżącego od wydanej przez ZUS Oddział w W. decyzji z dnia [...]r. skarżący figurował w ewidencji PUP w Ś. jako bezrobotny w związku z rejestracją dokonaną w dniu [...] r. W tym czasie zostały w stosunku do niego wydane dwie decyzje administracyjne z upoważnienia Starosty Ś., a to decyzja z dnia [...]r. Nr [...]o uznaniu skarżącego z dniem [...] r. za osobę bezrobotną oraz przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...]r. oraz decyzja z dnia [...] r. Nr [...]o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. z powodu upływu okresu jego pobierania. W dniu [...]r. wpłynęło do PUP w Ś. pismo ZUS Nr [...]informujące o tym, że skarżący nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia [...]r. do dnia [...] r. a następnie w dniu [...]r. wpłynęło do w/w Urzędu kolejne pismo ZUS z dnia [...]r. Nr [...]informujące, że w wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia [...]r. przyznaje się skarżącemu od dnia [...]r., to jest od daty określonej w wyroku sądu, rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy do dnia [...] r. Starosta Ś. uznał, że jest to nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji istotna dla sprawy i stanowiąca podstawę do jej uchylenia. W świetle powyższego uznał, iż wystąpiła w sprawie wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podstawa do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzjami ostatecznymi w związku z czym postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie: 1) uznania skarżącego z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i przyznania z dniem [...]r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych zakończonej decyzją ostateczną Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. Nr [...] i 2) utraty przez skarżącego prawa do zasiłku z dniem [...]r. zakończonej decyzją ostateczną Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. Nr [...]. Po wznowieniu postępowania w w/w sprawach Starosta Powiatu w Ś. wydał decyzję z dnia [...] r. Nr [...], którą: uchylił decyzję ostateczną Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. Nr [...]w sprawie uznania skarżącego z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i przyznania z dniem [...]r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, uchylił także decyzję ostateczną Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...] r. Nr [...], na mocy której pozbawiono J. W. prawa do zasiłku z dniem [...] r. i odmówił uznania skarżącego z dniem [...]r. za osobę bezrobotną. Zważyć jednak należy, że zarówno w uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu postępowania, jak i w wydanej we wznowionym postępowaniu decyzji administracyjnej organ nie wskazał w sposób jednoznaczny, którą z okoliczności uznał za przesłankę do wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z powyższym przepisem prawa: w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W uzasadnieniu decyzji wydanej w wyniku wznowionego postępowania w dniu [...]r. organ powołał się na przepis art. 2 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym bezrobotnym nie może być osoba, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Podobnej treści rozwiązanie zawierała także ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t. Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 ze zm.) w art. 2 pkt 2 lit. c. Zważyć należy, że nową okolicznością nie może być wyrok sądu powszechnego skoro nie istniał on jeszcze w dniu wydania zarówno decyzji z dnia [...]r., jak i decyzji z dnia [...]r. Jeżeli nową okolicznością faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji, nie znaną organowi, który wydał decyzję miałby być istniejący obiektywnie stan zdrowia skarżącego, uzasadniający przyznanie mu prawa do renty, ustalony w wyniku postępowania toczącego się wskutek odwołania skarżącego od odmownej w tym przedmiocie decyzji ZUS, to stwierdzić należy, że stan ten istniał w okresie od [...]r. do [...] r. skoro za ten okres przyznano skarżącemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy wyrokiem Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia [...]r. utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego we W. Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. To z kolei uzasadniałoby uchylenie w wyniku wznowienia postępowania w/w decyzji z dnia [...]r., jak i decyzji z dnia [...]r. jedynie w części, to jest za okres od [...]r. do [...]r., a to w związku z niemożnością uznania skarżącego w tym okresie za osobę bezrobotną skoro za ten okres przyznano mu prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. W wyroku z dnia 28.01.2002 r. sygn. V SA 1106/01 (LEX 109298) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że brak w przepisie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wyraźnej normy dopuszczającej uchylenie decyzji dotychczasowej w części nie oznacza, że taka możliwość jest wykluczona. Nie znajduje natomiast oparcia w obowiązujących przepisach prawa rozstrzygnięcie podjęte przez organ decyzyjny w ostatecznej decyzji z dnia [...]r. wydanej w wyniku wznowienia postępowania o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...]r. bez określenia daty końcowej, tym samym obejmujące okres po dniu [...]r., to jest po upływie okresu, na który przyznano skarżącemu prawo do renty. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku organu decyzyjnego, wydana w wyniku wznowienia postępowania przez Starostę Ś. decyzja z dnia [...]r., którą organ ten uchylił decyzję ostateczną Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. Nr [...]w sprawie uznania skarżącego z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i przyznania z dniem [...]r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz decyzję ostateczną Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. Nr [...]o pozbawieniu skarżącego J. W. prawa do zasiłku z dniem [...]r., pozbawiła skarżącego statusu osoby bezrobotnej poczynając od dnia [...]r. skoro w/w decyzją odmówiono uznania skarżącego za osobę bezrobotną z tym dniem, a zatem także na przyszłość. Status ten skarżący uzyskał dopiero w wyniku ponownej rejestracji, do której - jak twierdzi - został zmuszony przez organ i dokonał jej w dniu [...]r., po której to rejestracji organ I instancji wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z dnia [...] r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...]r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku, utrzymaną następnie w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody D. z dnia [...]r. W wyniku powyższych decyzji skarżący został pozbawiony także statusu osoby bezrobotnej za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. Tymczasem przez cały okres od dnia rejestracji w dniu [...]r. skarżący posiadał status osoby bezrobotnej, figurował w ewidencji osób bezrobotnych i korzystał z praw przysługujących osobom posiadającym status osoby bezrobotnej wynikających także z ustaw szczególnych. Co prawda posiadał status osoby bezrobotnej w okresie za jaki następnie wyrokiem sądu powszechnego przyznano mu rentę, ale posiadał też status osoby bezrobotnej przez okres po dacie upływu prawa do renty, to jest po dniu [...]r. Wbrew stanowisku organu nie można wymagać od skarżącego, by bezpośrednio po utracie prawa do renty, to jest po dniu [...]r., przyznanej wyrokiem sądu powszechnego z dnia [...] r., utrzymanym w mocy wyrokiem sądu wyższej instancji z dnia [...]r. zarejestrował się jako osoba bezrobotna skoro wyrok sądu powszechnego drugiej instancji został wydany w dniu [...] r. a okres, na który wyrokiem tym przyznano skarżącemu prawo do renty upłynął w dniu [...]r. Zarejestrowanie się przez skarżącego po dniu [...]r. z datą przypadającą na dzień po upływie okresu, na który przyznano skarżącemu rentę jest w świetle obowiązujących w tym względzie przepisów prawa niemożliwe. Wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa we wznowionym postępowaniu przez Starostę Ś. decyzja z dnia [...]r. nr [...]na nowo ukształtowała sytuację prawną skarżącego uregulowaną następnie wydanymi w sprawie niniejszej decyzjami z dnia [...] r. i z dnia [...]r. w związku z czym Sąd, korzystając z uprawnień przewidzianych przepisem art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) na podstawie art. 145 § 1 lit. a) oraz lit. c) w/w ustawy uchylił powyższą decyzję. Uchyleniu także na tej samej podstawie prawnej podlegały w tej sytuacji decyzje będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Sytuacja prawna skarżącego w jakiej znalazł się on w wyniku przyznania mu wyrokiem sądu powszechnego prawa do renty na dalszy okres po jej pobieraniu, to jest na okres od [...]r. do [...]r. zostanie ukształtowana decyzją wydaną przez organ w wyniku wznowienia postępowania. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ decyzyjny rozważy i wskaże przesłankę wznowienia postępowania w sprawie i wyda decyzję we wznowionym postępowaniu kształtującą sytuację prawną skarżącego, mając na względzie to, co powiedziano wyżej odnośnie meritum. Oceni następnie, czy zachodzi potrzeba rozstrzygania o sytuacji prawnej skarżącego w trybie zwykłym i wyda ewentualnie odrębną decyzję w tym względzie. Mając powyższe na uwadze na podstawie wyżej wskazanych przepisów prawa orzeczono jak w wyroku.