IV SA/Wr 846/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jolanta Sikorska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA - Mirosława Rozbicka- Ostrowska, Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska- Ilków, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] ( bez numeru ) w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [..] Komendant Powiatowy Policji w K. G., powołując się na przepis art. 39 ust. 3 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) przedłużył J. Ł. okres zawieszenia w czynnościach służbowych od [...] do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. W uzasadnieniu podał, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. G. st. asp. J. Ł. został zawieszony z dniem [...] w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. do dnia [...] w związku ze wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstw z art. 231 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk polegających na przerobieniu mandatu karnego kredytowanego serii [...] w ten sposób, że wystawiając opisany dokument zmienił kwotę nałożonej na W. C. grzywny w wysokości [...] zł na kwotę [...] zł., przez co przekroczył swoje uprawnienia i działał na szkodę interesu publicznego oraz na przerobieniu mandatu karnego kredytowanego serii [...] ten sposób, że wystawiając opisany dokument zmienił kwotę nałożonej na J. M. grzywny w wysokości [...] zł na kwotę [...] zł, przez co przekroczył swoje uprawnienia i działał na szkodę interesu publicznego. Do chwili obecnej postępowanie karne nie zostało ukończone. Organ podał, że z uwagi na szczególny status i zadania Policji w przestrzeganiu porządku prawnego czynności służbowe z nimi związane nie mogą być realizowane przez osobę podejrzaną o popełnienie tego rodzaju przestępstw umyślnych. Dodał, że zawieszenie w czynnościach służbowych może być uchylone przed ukończeniem postępowania karnego w przypadku ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych. Biorąc pod uwagę okoliczności oraz charakter zarzucanych st. asp. J. Ł. przestępstw, z uwagi na dobro społeczne wyrażające się szczególnym statusem i zadaniami Policji w przestrzeganiu porządku prawnego, które nie mogą być realizowane przez osoby podejrzane o popełnienie tego rodzaju przestępstw, nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W tej sytuacji przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych wyżej wymienionego funkcjonariusza do czasu zakończenia postępowania karnego jest zdaniem organu orzekającego uzasadnione. W odwołaniu od powyższej decyzji J. Ł. zarzucił, że uzasadnienie decyzji jest lakoniczne i bardzo ogólne. Argumenty decyzji nie odnoszą się do jego sprawy. Zwrócił uwagę, że w ustawie o Policji mowa jest o szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy idzie o możliwość przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Podniósł, że nie postawiono mu zarzutu korupcji, współpracy z grupami przestępczymi, czy popełnienia innych ciężkich przestępstw. Czyny, których popełnienie mu się zarzuca miały miejsce w [...]. Od czasu wszczęcia postępowania, tj. od roku [...] pracował i mógł realizować zadania Policji, a obecnie okazało się, że zadań tych nie może wykonywać. Podniósł, że od kilku lat nie ma do czynienia z mandatami karnymi, a świadkowie w jego sprawie zostali przesłuchani w [...]r. W tej sytuacji nie może on mieć wpływu na przebieg postępowania karnego. Zarzucił, że nie wzięto pod uwagę dotychczasowego przebiegu jego służby oraz warunków rodzinnych. Uważa, że decyzję podjęto szablonowo i pochopnie. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania zaskarżoną decyzją z dnia [...] (bez numeru) Komendant Wojewódzki Policji we W., powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu podał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]. Komendant Powiatowy Policji w K. G. na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przedłużył okres zawieszenia st. asp. J. Ł. w czynnościach służbowych do czasu ukończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższego rozkazu personalnego st. asp. J. Ł. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. W odwołaniu zakwestionował zasadność przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, przywołując przepis art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym sytuacja taka może mieć miejsce tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Odwołujący się uważa, że jego sprawa takim przypadkiem nie jest, gdyż do zarzucanemu mu czynu doszło w roku [...], a świadkowie w tej sprawie zostali przesłuchani w roku [...]. Odwołujący się podniósł również, że zaskarżony rozkaz personalny zawiera ogólnikowe i nie odnoszące się do jego sprawy uzasadnienie. Z tych powodów wniósł o ponowne przeanalizowanie sprawy i przywrócenie do służby. Komendant Powiatowy Policji w K. G. w zajętym w sprawie stanowisku wniósł o utrzymanie zaskarżonego rozkazu personalnego w mocy. Zdaniem organu II instancji odwołanie nie zasługuje uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał, że st. asp. J. Ł. został zawieszony w czynnościach służbowych rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. G. Powodem zawieszenia w czynnościach służbowych było przedstawienie mu przez prokuratora Prokuratury Okręgowej we W. w ramach śledztwa własnego [...] zarzutów popełnienia przestępstw we [...] polegających na przekroczeniu swoich uprawnień i przerobieniu w okresie od [...] do [...] mandatów karnych kredytowanych, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Od powyższego rozkazu personalnego st. asp. J. Ł. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., który decyzją z dnia [...] zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. Nr 7 z 2002r., poz. 58 z pózn. zm.) w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzję o czasie trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych podejmuje właściwy przełożony - w niniejszej sprawie Komendant Powiatowy Policji w K. G. Organ odwoławczy zaznaczył, że ani przepisy ustawy o Policji, ani przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. z 2002r. Nr 120, poz. 1029) nie wskazują szczegółowych okoliczności, które należy uwzględniać przy analizowaniu i ocenie danej sprawy oraz kwalifikowaniu jej jako szczególnie uzasadnionego przypadku. Komendant Powiatowy Policji w K. G. w zajętym w sprawie stanowisku stwierdził, że biorąc pod uwagę okoliczności i charakter zarzucanych mu przestępstw oraz fakt, iż zadania Policji w przestrzeganiu porządku prawnego nie mogą być realizowane przez osoby podejrzane o popełnienie tego rodzaju przestępstw uznał, że w dalszym ciągu istnieje konieczność odsunięcia wymienionego policjanta od wykonywania czynności służbowych. Do realizacji tych zadań policjant może być dopuszczony dopiero po oczyszczeniu ze stawianych mu zarzutów. Organ odwoławczy wskazał, że wydany przez organ I instancji rozkaz personalny o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych st. asp. J. Ł. do czasu ukończenia postępowania karnego jest realizacją ustawowego uprawnienia przysługującego właściwemu przełożonemu. Zaznaczył, że w myśl § 5 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia, w przypadku ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, organ który w pierwszej instancji wydał decyzję o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych uchyla ją przed ukończeniem postępowania karnego. Mając powyższe na uwadze orzekł jak w zaskarżonej decyzji. J. Ł. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której podtrzymał zarzuty odwołania, a ponadto dodał, że nie kwestionuje, że w przypadku przedstawienia mu zarzutów organ I instancji miał obowiązek zawieszenia go w czynnościach służbowych na czas nie dłuższy niż trzy miesiące. Zarzuca natomiast rażące naruszenie prawa co do przedłużenia tego okresu do czasu zakończenia postępowania karnego. Skarżący uważa, że w jego sprawie nie zachodzą okoliczności, by zarzucane mu czyny były zakwalifikowane jako "szczególnie uzasadnione przypadki". Zarzucił, że sam organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przyznał, że ani przepisy ustawy o Policji, ani przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. z 2002r. Nr 120, poz. 1029) nie wskazują szczegółowych okoliczności, które należy uwzględniać przy analizowaniu i ocenie danej sprawy oraz kwalifikowaniu jej jako szczególnie uzasadnionego przypadku. W tej sytuacji w ocenie skarżącego nasuwa się wniosek, że organ nie miał prawa do przedłużenia terminu zawieszenia go w obowiązkach służbowych w oparciu o przepis art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, ponieważ nie jest mu znany katalog szczególnych okoliczności do podjęcia decyzji w tej sprawie. Z jakich przyczyn zatem organ uznał, że sprawę skarżącego należy zakwalifikować jako szczególną oraz jakie okoliczności wziął pod uwagę rozpatrując odwołanie. Zarzucił, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie zawiera uzasadnienia prawnego, a jedynie powtarza rozkaz personalny organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według zaś art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, niektóre postanowienia oraz inne akty organów administracyjnych i sprawowana jest pod względem zgodności zaskarżonych aktów administracyjnych z prawem materialnym, a także z przepisami procedury administracyjnej. W razie stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt w całości lub w części. Rozpatrując skargę, Sąd stwierdził, że wydane w sprawie decyzje zostały podjęte zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.). Zgodnie z art. 39 ust. 1-3 tejże ustawy policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące (ust. 1). Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące (ust. 2). W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego (ust. 3). Podstawą podjętego w sprawie rozstrzygnięcia jest przepis art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Zaskarżoną bowiem decyzją przedłużono skarżącemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych na czas od dnia [...] do zakończenia prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie opisanych szczegółowo w uzasadnieniu decyzji organu I instancji przestępstw o charakterze umyślnym. Użyte w owym przepisie prawa słowo "może" oznacza, że decyzja podejmowana na jego podstawie ma charakter uznaniowy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego podlegają kontroli sądu administracyjnego lecz zakres tej kontroli jest inaczej ukształtowany niż zakres kontroli decyzji o charakterze związanym. Badając legalność zaskarżonych do Sądu administracyjnego decyzji uznaniowych, Sąd ocenia zgodność decyzji z prawem, lecz nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 k.p.a. ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Decyzja uznaniowa może być uchylona przez Sąd w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca. Wskazany przepis art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przewiduje możliwość zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Istotnie ustawodawca nie precyzuje przy tym, co należy rozumieć pod pojęciem "szczególnie uzasadnionych przypadków". Nie oznacza to jednak, że użytego w owym przepisie prawa nie można zinterpretować. Podejmując rozstrzygnięcia zaskarżonej treści organ decyzyjny I instancji powołał się na szczególny status i zadania Policji w przestrzeganiu porządku prawnego, miał na uwadze rodzaj czynów, których popełnienie skarżącemu zarzuca się w postępowaniu karnym i podał, że w jego ocenie czynności służbowe związane z zadaniami Policji nie mogą być realizowane przez osobę podejrzaną o popełnienie tego rodzaju przestępstw umyślnych. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy podzielił argumentację i motywy rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji. W tej sytuacji za nietrafny uznać należy zarzut skargi dotyczący braku należytego uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji. Organy decyzyjne wyjaśniły zatem motywy rozstrzygnięcia. Zarzuty skargi nie podważają przesłanek, na jakich podjęto to rozstrzygniecie. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. W szczególności zważywszy na cel instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych w zawodach zaufania publicznego, do jakich z pewnością należy zawód policjanta, a także ze względu na dbałość o społeczny wizerunek Policji, należy zgodzić się z argumentacją organu co do podstaw i przesłanek przedłużenia okresu zwieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Należy zauważyć, że ustawodawca nie ogranicza możliwości zastosowania przewidzianej art. 39 ust. 3 ustawy o Policji instytucji przedłużenia okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych do sytuacji popełnienia czynów, o jakich mowa w skardze. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa. Skarga zatem jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).