IV SA/Wr 848/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj, sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy umorzenia należności wraz z ustawowymi odsetkami z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej i odmowy umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych na rzecz osoby uprawnionej oddala skargę. Przedmiotem skargi M. U. (skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności wraz z ustawowymi odsetkami z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej (...) w okresie od 1 listopada 2012 r. do 30 września 2013 r. określonych w decyzji z dnia [...], nr [...]. Decyzja została oparta na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.), dalej: ustawa. Decyzja ta została wydana skutkiem odwołania skarżącego od decyzji OPS w G. z dnia [...] o powyższym przedmiocie. Decyzja odwoławcza uchyliła zaskarżoną decyzję w całości i orzekła o odmowie umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych na rzecz osoby uprawnionej w okresie od 1 listopada 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. w wysokości 4000 zł wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu decyzji ostatecznej stwierdzono: Zaskarżoną decyzją nr [...] wydaną przez działającego z upoważnienia Burmistrza G., Kierownika Komórki Świadczeń Rodzinnych Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] odmówiono skarżącemu umorzenia należności wraz z ustawowymi odsetkami z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej (...) w okresie od 1 listopada 2012 r. do 30 września 2013 r. określonych w decyzji z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że po zbadaniu sytuacji finansowej strony w ocenie organu nie zachodzą okoliczności uzasadniające umorzenie należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Od tej decyzji, w ustawowym terminie, odwołał się skarżący i zarzucił nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, niewyjaśnienie czy osoby pobierające świadczenie z funduszu alimentacyjnego były uprawnione do otrzymania świadczenia. Strona powołała się na orzeczenie Sądu, które od 1 lipca 2013 r. zwalnia ją z obowiązku alimentacyjnego natomiast w decyzji organ podaje, że syn był uprawniony do alimentów do 30 września 2013 r. Strona wniosła o dopuszczenie dowodu z wyroków: Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] i Sądu Okręgowego z dnia [...] (...). Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. W wyroku z dnia 22 marca 1996 r. SA/Wr 1996/95 (ONSA 1997 r. Nr 1, poz. 35) NSA podkreślił: "Istota administracyjnego toku postępowania polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (...)". Wynika to z art. 138 kpa, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (a nie oddalenie odwołania) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Decyzją nr [...] z dnia [...] organ I instancji zażądał zwrotu należności z tytułu wypłaconych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie świadczeniowym trwającym od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. Stronie przyznano w tym okresie świadczenie z funduszu alimentacyjnego w okresie od dnia 1 listopada 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. w wysokości 500 zł miesięcznie, w sumie 5500 zł. Z pisma organu I instancji z dnia 28 sierpnia 2014 r. wynika, że w związku z uchyleniem obowiązku alimentacyjnego skarżącego z dniem 1 lipca 2013 r. wobec syna przez Sąd Rejonowy w W., wyrokiem z dnia [...] sygn. akt. [...], uprawniony zwrócił OPS G. nienależnie pobraną kwotę z funduszu alimentacyjnego za okres od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2013 r. Z tego względu zadłużenie skarżącego wobec organu I instancji wynosi 4000 zł za okres od dnia 1 listopada 2012 r. do dnia 31 czerwca 2013 r. (500 zł x 8 miesięcy). Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy, organ właściwy wierzyciela na wniosek dłużnika alimentacyjnego może umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuacje: dochodową i rodzinną. Użyty w tym przepisie zwrot "może umorzyć" oznacza, że decyzja wydana na jego podstawie ma charakter uznaniowy. Przy działaniu w ramach uznania administracyjnego organ administracji ma prawo wyboru rozstrzygnięcia sprawy spośród przynajmniej dwóch możliwych rozstrzygnięć. Działanie w ramach uznania nie oznacza jednak dowolności. Zakres swobody działania organu administracyjnego, wynikający z przepisu prawa materialnego, ograniczony jest ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, 77 § 1 kpa jak i kryteriami, które organ musi uwzględnić w każdym indywidualnym przypadku. Nie ulega wątpliwości, że przed wydaniem decyzji na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy organ administracyjny powinien ustalić w jaki sposób zwrot kwoty świadczenia wraz z ustawowymi odsetkami będzie wpływał na sytuację życiową zobowiązanego. Należy ustalić czy inne okoliczności takie jak wiek, stan zdrowia, stan rodziny wskazują że pomimo dokonania zwrotu zadłużenia z tytułu świadczeń wypłaconych w ramach funduszu alimentacyjnego, osoba zobowiązana będzie w stanie samodzielnie zaspokoić swe niezbędne potrzeby bytowe i będzie mogła żyć w warunkach odpowiadających godności człowieka. Te okoliczności rzutują na sytuację rodzinną zobowiązanego. Jego szczegółowo uzasadniona sytuacja jest bowiem przesłanką umorzenia świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Z przesłuchania strony w dniu 11 czerwca 2014 r. wynika, że skarżący jest osobą rozwiedzioną, ma [...] lat, prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 maja 2014 r., jego dochód wyniósł 875,29 zł tj. 175 zł miesięcznie. Miesięczny koszt utrzymania strony wynosi 850 zł, koszty prowadzenia działalności gospodarczej wynosiły 3200 zł miesięcznie. W okresie od dnia 1 czerwca 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. strona spłaciła zobowiązania wobec funduszu alimentacyjnego w wysokości 3600 zł. Strona choruje na [...]. Strona jest właścicielem nieruchomości działek w Z. [...] m, G. [...] m, nieruchomości zabudowanej w S., co do której toczy się postępowanie o podział majątku z byłą żoną. W ocenie Kolegium Odwoławczego aby zastosować wobec dłużnika alimentacyjnego najdalej idące rozwiązanie przewidziane w art. 30 ust. 2 ustawy czyli umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jego sytuacja dochodowa i rodzinna musi być tego rodzaju, że w ogóle nie był on w stanie spłacić zadłużenia ze względu na przypadek szczególny taki jak np. choroba, która nie rokuje żadnej poprawy na przyszłość, a tym samym uniemożliwia stronie podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia, przy braku majątku ruchomego lub nieruchomego, którego nie można by spieniężyć na pokrycie zadłużenia. Zaistniałe okoliczności uniemożliwiałyby spłatę zadłużenia w ogóle na przestrzeni okresu przewidywanej aktywności zawodowej strony. Zdaniem Kolegium taka sytuacja w omawianym przypadku nie występuje, wprawdzie strona jest chora, ale koszt leczenia wynosi 100 zł, choroba nie uniemożliwia stronie podjęcia zatrudnienia, strona dysponuje majątkiem w postaci działek, nieruchomością zabudowaną i jest szansa, że po dokonaniu podziału majątku, nieruchomości przypadające stronie będzie można sprzedać lub wydzierżawić i uzyskany w ten sposób dochód przeznaczyć na spłatę zadłużenia. Ponadto porównując wysokość miesięcznych wydatków strony (850 zł miesięcznie), z podanym dochodem 175 zł miesięcznie nasuwają się wątpliwości co do rzeczywistych dochodów osiąganych przez stronę. W okresie zawieszenia działalności gospodarczej skarżący spłacił zadłużenie wobec funduszu alimentacyjnego w wysokości 3600 zł co sugeruje, że również obecnie będzie on w stanie spłacić kwotę 4000 zł. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że sytuacja dochodowa i rodzinna skarżącego nie jest tego rodzaju by w ogóle wyłączała możliwość spłaty przez niego kwoty 4000 zł zadłużenia wobec funduszu alimentacyjnego. Strona jako osoba zdolna do pracy, posiadająca kilka nieruchomości, zaradna życiowo, przez wiele lat prowadziła działalność gospodarczą; w ocenie Kolegium jest w stanie wywiązać się z obowiązku wobec funduszu alimentacyjnego. Kolegium Odwoławcze uwzględniając fakt, że osoba uprawniona zwróciła wypłacone z funduszu alimentacyjnego nienależnie pobrane świadczenia za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 września 2013 r., świadczenia te nie obciążają już skarżącego z tego względu kwestia umorzenia zadłużenia wobec funduszu alimentacyjnego może dotyczyć wyłącznie okresu od dnia 1 listopada 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. (...). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Postawił kwestię czy organ orzekający w sprawie mógł pominąć ustalenia sądów (w prawomocnych wyrokach załączonych do skargi), które zaistniały po wydaniu decyzji, na które obiektywnie zobowiązany nie mógł się wcześniej powołać oraz wydania zaskarżanej decyzji organu odwoławczego, uzasadniając ją jedynie stanem majątkowym skarżącego, ustalonym przez organ wydający pierwszą decyzję tj. MOPS w G., na podstawie zasady dowolności i swobody działania organu i nieuwzględnienie, iż w istocie wyroki sądów załączonych jako dowody wskazują na niezgodne z prawem ustalenia stanu faktycznego i tym samym niezgodne z prawem działanie MOPS. Wg skarżącego organ, rozpatrując w swej decyzji skargę, był zobowiązany, uchylając decyzje w całości, do jej rozpatrzenia ponownego tak pod względem formalnym jak i przede wszystkim merytorycznym, co pozostawało bezpośrednio z obowiązkiem ustalenia stanu faktycznego opisanego zdarzenia i postępowania w skardze. Zgodnie z treścią załączonych do skargi dokumentów, a przede wszystkim prawomocnych wyroków sądów, odnoszących się do postępowania egzekucyjnego organu uprawnionego tj. Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. – skarżący wykazał, iż ponosił w ustalonych kwotach świadczenia w naturze na rzecz alimentowanego, przewyższających znacząco wysokość naliczonych alimentów, alimentowany wraz z rodziną żył w komfortowych warunkach, a zobowiązany do alimentowania wg stanu faktycznego jedynie mógł dochodzić swoich roszczeń w postępowaniach sądowych co czynił. Uprawniony alimentowany oświadczał przed sądem, że pracował i nadal pracuje, członkowie rodziny pozostającej we wspólnym zamieszkaniu również potwierdzali, iż prowadzą działalność gospodarczą, dodatkowo pracują wraz z matką która była ich reprezentantem prawnym, u zamieszkującej z nimi siostry/córki, prowadzącej restaurację i niemającej własnej rodziny oraz nie pozostającej w związku małżeńskim. Siostra wspólnie zamieszkująca z alimentowanym prowadziła restaurację, w której często przebywali też m.in. tak mieszkańcy z okolic jak i różni urzędnicy mający pośrednio czy bezpośrednio związek decyzyjny ze sprawą. Ponadto matka alimentowanego, na jej wniosek, wpierw od dnia 1 grudnia 2011 r. przejęła samowolnie nieruchomość, a następnie otrzymała - w wyroku sądowym, dotyczącym podziału majątku wspólnego - w posiadanie nieruchomość w ustalonej wartości, przekraczającej - 2,2 mln złotych z obowiązkiem spłaty skarżącemu ok. 1 mln złotych. Do dnia dzisiejszego wyrok nie został wykonany, egzekucja wg komorników jest niemożliwa, a zobowiązana wyrokiem wraz z dziećmi po uprzednim zdewastowaniu, wyprzedaży majątku z nieruchomości - zaniechała działalności gospodarczej, porzuciła nieruchomość i wyprowadziła się z niej wraz z rodziną w dniu 25 lipca br. Ciężar utrzymania obiektu z konieczności przejął skarżący i wystąpił do Sądu o ustanowienie dla niego zarządu na nieruchomości. Wg stanu faktycznego prowadzenie działalności gospodarczej, w obiekcie jest niemożliwe ze względu na jego stan techniczny i brak wyposażenia. Skarżący podnosi tę kwestię jako odrzucenie zarzutu organu, iż prowadzi działalność gospodarczą, ponieważ faktycznie ją zawiesił od dnia 1 listopada 2011 r., odwiesił ponownie i zawiesił od dnia 1 sierpnia 2014 r., a jego dochód sprowadza się do różnicy wydatków i poniesionych nakładów na likwidację działalności gospodarczej i jest jako jedyne źródło dochodu odpowiednio ujęto rozliczeniami PIT - 36 i wykazuje niewielkie straty. W postępowaniu w sprawie uprawniony organ mimo posiadanej wiedzy o stanie materialnym rodziny, znanej większości mieszkańców G., wg składanych oświadczeń skarżącego, nie dokonywał jakichkolwiek czynności sprawdzających ten stan. Ponadto organ, wykorzystując swoje uprawnienia, wszczynał egzekucję, powiadamiał organa ścigania, żądał zatrzymania prawa jazdy, zablokował konta bankowe, itd. Na skutek odwołań skarżącego wszystkie zarzuty organu administracyjnego o świadomym uchylaniu się od obowiązków alimentacyjnych zostały odrzucone w prawomocnych wyrokach sądów karnych (załączonych do akt), które uznały uzasadnienia skarżącego, odrzuciły zarzuty jako bezpodstawne czy w postępowaniu cywilnym zwolniły skarżącego z obowiązku alimentacyjnego. Uwzględniając powyższe dowody, wg skarżącego, to Sądy, w swoich wyrokach dotyczących sprawy, ustaliły stan faktyczny zdarzenia, a odrzucając zarzuty i uzasadnienie organu do zastosowania sankcji przeciwko skarżącemu, tym samym podważyły zgodność postępowania organu z przepisami prawa. Przepisami prawa ujętego w konstytucyjnej zasadzie pomocniczości państwa, ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentowania, postępowania: organu administracyjnego, osób do otrzymania tej pomocy, ustalania stanu majątkowego i dochodowego stron sporu czy też ustalenia aktualnych w sprawie, na każdym jej etapie postępowania, zasobów środków do życia tak alimentowanego jak i zobowiązanego do alimentów. Tym samym, wg skarżącego, nie uwzględniając załączonych w aktach jako dowodów wyroków Sądów, organ wydający zaskarżaną decyzję administracyjną szczególnie w swoich obowiązkach zbadania sprawy merytorycznie, błędnie ustalił stan faktyczny, iż należy jedynie utrzymać w mocy ustalenia faktyczne organu wydającego pierwszą decyzję w tym ustalenia, iż stan majątkowy skarżącego nie uprawnia jego do umorzenia zapłaty, powołując się wyłącznie na zasadę dowolności i swobodę działalności administracyjnej tego organu. Wg skarżącego organ uprawniony, w swoim postępowaniu, jest zobowiązany do: zbadania zaistniałych okoliczności ustalonych przez sądy, dokonać oceny zgłaszanych przez stronę zarzutów, które uznał sąd i, odnieść się co do ich zgodności z przepisami prawa na które powołuje się organ, skarżący w tym również ustaleń sądu czy uprawniony do alimentów faktycznie je otrzymał. Wg skarżącego, zapadłe wyroki sądów, wskazują, iż organ uprawniony w sprawie nie dokonał należytej staranności, pominął ustalenie: stanu faktycznego w tym faktycznych dochodów rodziny zamieszkałej z uprawnionym do alimentowania przyjmując jedynie dowody z oświadczeń i zeznań podatkowych członków wspólnie zamieszkującej rodziny a jednocześnie odmawiał wiarygodności i zastosowania identycznych dowodów dostarczonych przez skarżącego i stan, że pozostaje bez mieszkania i środków do życia. Tym samym, reasumując swoje stanowisko, skarżący uznał, iż pominięcie przez organ, jako dowodów, prawomocnych wyroków, w tym dotyczących pośrednio dochodu skarżącego oraz bezpośrednio uprawnionego do alimentowania, brak odniesienia się organu do zarzutu niezgodności postępowania organu z przepisami prawa i odniesienia się organu administracyjnego do ich wyjaśnienia - w pełni uprawnia do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona bowiem decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie narusza przepisów powszechnie obowiązującego prawa, a tylko zgodność decyzji z prawem obejmuje sądowa kontrola tego rodzaju orzeczeń administracyjnych (art. 1 ustawy z dnia 7 dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm., art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), ppsa. W podstawie prawnej decyzji powołano prawidłowo przepis art. 30 ust. 2 ustawy, według którego organ właściwy wierzyciela na wniosek dłużnika alimentacyjnego może umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Decyzja administracyjna oparta na tej podstawie prawnej jest decyzją uznaniową, norma prawna nie wiąże bowiem organu orzekającego, ale daje mu możliwość rozstrzygnięcia pozytywnego lub negatywnego ("organ wierzyciela może umorzyć") po wcześniejszym niezbędnym ustaleniu sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego i jej wszechstronnej ocenie. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych ograniczona została jedynie do badania czy norma prawna uprawniała właściwy organ do takiego działania i czy podstawa faktyczna orzeczenia nie budzi zastrzeżeń. Świadomość tej konieczności w pełni towarzyszy zwłaszcza organowi odwoławczemu, który stwierdza, że organ musi ustalić czy okoliczności takie jak wiek, stan zdrowia, stan rodzinny wskazują, że pomimo dokonania zwrotu zadłużenia z tytułu świadczeń wypłaconych w ramach funduszu alimentacyjnego, osoba zobowiązana będzie w stanie samodzielnie zaspokoić niezbędne potrzeby bytowe, i będzie mogła żyć w warunkach odpowiadających godności człowieka. Te okoliczności rzutują na sytuację rodzinną zobowiązanego i uzasadniają umorzenie należności podlegających zwrotowi. Organ I instancji oceniając sytuację życiową skarżącego zwrócił uwagę, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe oraz działalność gospodarczą wznowioną od dnia 1 listopada 2013 r. Z tego tytułu w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 maja 2014 r. uzyskał dochód w wysokości 875,29 zł, jednakże firma jest w stanie likwidacji. Wydatki miesięczne skarżącego wynoszą: około 300 zł - eksploatacja mieszkania 450 zł – koszty wyżywienia oraz około 3200 zł – koszty działalności gospodarczej. Miesięczne koszty leczenia wynoszą około 100 zł chociaż na dowód tego skarżący nie przedstawił stosownych dowodów. Skarżący nie należy do osób niepełnosprawnych, nie korzysta z pomocy społecznej. Jest właścicielem działki o pow. [...] m2 w Z., działki w G. o pow. [...] m2 oraz nieruchomości zabudowanej w s. objętej postępowaniem o podział majątkowy wspólności małżeńskiej. W świetle tych okoliczności organ I instancji nie dostrzegł podstawy by pozytywnie odnieść się do wniosku skarżącego o umorzenie należności alimentacyjnych, tym bardziej, że w okresie od 1 czerwca 2013 r. do 31 sierpnia 2013 r. zawiesił on działalność gospodarczą, a zapłacił 3600 zł z tytułu zwrotu tych należności. Organ odwoławczy ocenia całokształt sytuacji skarżącego podobnie: by umorzyć należności z tytułu wypłaconych świadczeń, z funduszu alimentacyjnego sytuacja dochodowa i rodzinna wnioskodawcy musi być tego rodzaju, że w ogóle nie był on w stanie spłacić zadłużenia ze względu na szczególny przypadek jak długotrwała choroba wykluczająca możliwość podjęcia zatrudnienia przy braku majątku ruchomego lub nieruchomego. W takiej sytuacji jednak skarżący się nie znajduje i wprawdzie cierpi na alergię, ale koszty leczenia są niewielkie, choroba nie uniemożliwia podjęcia zatrudnienia skarżący jest właścicielem działek i nieruchomości zabudowanej i jest możliwość, że po zniesieniu majątkowej wspólności (z żoną) nieruchomości przypadające skarżącemu będzie można sprzedać lub wydzierżawić i uzyskany dochód przeznaczyć na spłatę zadłużenia. I podobnie jak organ I instancji zawiera w tym uzasadnieniu uwagę ogólnej natury, że tak jak poprzednio gdy spłacił należne 3600 zł, mimo zawieszonej działalności gospodarczej tak i obecnie będzie mógł spłacić pozostałe 4000 zł. Zwłaszcza, że jeśli porównuje się miesięczne wydatki skarżącego wynoszące 850 zł miesięcznie z dochodem w kwocie 175 zł miesięcznie nasuwają się wątpliwości czy rzeczywiste dochody osiągane przez skarżącego nie odbiegają od tych przez niego wykazanych. Analizując powyższe nie można skutecznie zarzucić, że organy obu instancji nie wyjaśniły należycie okoliczności sprawy i niewłaściwie je oceniły dopuszczając się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Oceny w sprawie zostały przy tym właśnie uzasadnione. Tym samym organy orzekające zachowały regułę zawartą w art. 107 § 3 kpa, na którym opiera się uzasadnienie orzeczenia administracyjnego, działając w granicach wspomnianego wcześniej uznania administracyjnego. Z tych powodów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem mieć na uwadze, że okolicznością decydującą o zasadności żądania należności alimentacyjnych jest decyzja z dnia [...] organu I instancji wzywająca skarżącego do zwrotu należności z tytułu wypłaconych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego były wypłacane w kwocie 500 zł miesięcznie w okresie od 1 listopada 2012 r. do 30 września 2013 r. (łącznie 5500 zł). W istocie rzeczy cała argumentacja skargi odnosi się do zwalczania tego orzeczenia o zwrocie należności alimentacyjnych, a nie odmowy ich umorzenia. Tymczasem w postępowaniu mającym za przedmiot wniosek skarżącego o tego rodzaju ulgę nie można podważać zasadności żądania przez organ uprawniony zwrotu należności alimentacyjnych. Decyzja z dnia [...] o jakiej była mowa, może zostać zweryfikowana w odrębnym postępowaniu na wniosek skarżącego. Można tu jedynie dodać, że z materiałów sprawy wynika, iż obowiązek alimentacyjny skarżącego względem syna M. U. został zniesiony z dniem 1 lipca 2013 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] sygn. akt [...] w związku z czym zwrócił on organowi I instancji nienależnie pobraną kwotę z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 lipca do 30 września 2013 r. Zadłużenie skarżącego wobec tego dotyczy okresu od 1 listopada 2012 r. do 31 czerwca 2013 r. i wynosi 4000 zł (500 zł x 8 miesięcy). Skarga zatem podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa. PM 16.04.2015 r.